واقعیت را بخواهید دیروز برای هواداران رئال آن هم در خانه، یک روز تلخ بود. شاگردان رافا بنیتس تا دقیقه 65 هم 3 بر صفر مقابل «بارسا»ی مهمان بازنده بودند منتهای مراتب هیچکدام اسیر احساسات نشده و طرفدار ناراضی را همراهی نکردند.
رئالیها میدانستند که هضم شکست سنگین در سانتیاگو برنابئو سخت است ولی تصمیم گرفتند تا پایان بازی صبوری کنند و تنها پس از شنیدن صدای سوت داور به نشانه اتمام مسابقه شروع به اعتراض به رئیس باشگاه مادریدی کردند و خواهان استعفای فلورنتینو پرس شدند.
این در حالی است که در همین فوتبال خودمان بارها پیش آمده که یک تیم محبوب و بزرگ هنگام گل خوردن یا عقب افتادن در بازیهای به مراتب کماهمیتتر از دربی و الکلاسیکو با واکنش منفی هواداران خود مواجه شده است.
یک لحظه استقلال یا پرسپولیس را به جای رئالمادرید دیروز بگذارید. تصور کنید یکی از این دو تیم در دربی سه گل از رقیب سنتی خود عقب باشد. آنگاه چه اتفاقی میافتد؟ حالا فکرش را بکنید در دقیقه 65 یک هوادار عصبانی حرف رکیکی بر زبان بیاورد و از جای خود برخیزد. چه اتفاقی رخ میدهد؟
شک نکنید سایر طرفداران تیم مغلوب از جای برخاسته و همه اعضا و ارکان باشگاه را قبل از سوت پایان بازی مورد نوازش(!) قرار خواهند داد.
بارها پیش آمده که یکی از دو تیم استقلال یا پرسپولیس یک یا 2 گل عقب افتاده و تماشاگران انواع و اقسام فحاشیها را نثار مربی، مدیرعامل و تکتک بازیکنان میکنند و این امری رایج و متداول در فوتبال ایران است.
تازه این وسط شعار معروف «حیا کن... رها کن» بسیار شیک و مؤدبانه است و رکیکترین فحاشیها را شاهد بوده و هستیم.
انتظار میرفت رضا جاودانی، محمدرضا احمدی، مجری و گزارشگران الکلاسیکو و حتی جواد نکونام اشارهای جدیتر به این مسئله بسیار مهم داشته باشند اما آنها هم مثل اغلب تماشاگران ایرانی محو گلهای سوارس، ناکامی رونالدو، بازگشت مسی و درخشش نیمار شدند!
حال آنکه یکی از بزرگترین درسهای فوتبالی و حرفهای به تماشاگران سایر نقاط جهان و از جمله ایران در دقیقه 65 داده شد هرچند کسی توجهی به آن نکرد. صبر و شکیبایی هواداران رئال به امید جبران شکست و امیدواری تا آخرین دقیقه بازی الکلاسیکو میتوانست برای تماشاگران آبی و قرمز ما هم پندآموز باشد. برای تماشاگرانی که آستانه تحمل بسیار پایینی دارند و میتوانند رفتار طرفداران رئال مادرید را الگو قرار دهند.
دیدگاهتان را بنویسید