نوروزی خصوصیات اخلاقی جالبی داشت که در ادامه و از زبان خودش میخوانید: نوروزی فوتبال را از زمینهای شمال آغاز کرده، تنها حادثهای که در یادش مانده بود، مربوط به مصدومیت در یکی از همین زمینها بود: «6 سال پیش وقتی که 18 سال داشتم و تازه به تیم ملی جوانان دعوت شده بودم، در همین زمینها مچپایم پیچ خورد و تا 6 ماه نتوانستم بازی کنم. خیلی عقب ماندم. همیشه از مصدومیت خیلی میترسم».
اما مصدومیت تنها چیزی نیست که نوروزی از آن واهمه دارد. چند چیز دیگر هم هست: ارتفاع، تاریکی و مار.
او با سفرهای هوایی مشکل داشت. وقتی سوار هواپیما میشد تا لحظه فرود روی صندلی مینشست و کمربندش را باز نمیکرد. نوروزی در این باره گفته بود: «سعی میکنم به خودم دلداری بدهم. میگویم بابا تو مرد گندهای! این کارها چیست؟ و بعد هم خودم را با صحبت با دیگران سرگرم میکنم تا سفر تمام شود».
واکنشهای نوروزی در برابر چیزهایی که از آنها واهمه دارد شنیدنی بود. مثلا وقتی که مار میدید، آن را با دستش میگرفت و همزمان فرار میکرد. حالا چرا توی دستش میگرفت؟ او گفته بود: «بچگی خیلی شیطان و بازیگوش بودم. آن موقعها با دوستانم همین کار را میکردیم. عادت شده! من یک پا مارگیرم».
دیدگاهتان را بنویسید