استقلال- نفت تقابلی است فراتر از یک بازی. جدالی پنهان میان امیر قلعهنویی و علیرضا منصوریان. دو مرد از جنس استقلال، یکی با سابقه مربیگری طولانی و کسب قهرمانیهای پی در پی و دیگری تشنه نشستن روی نیمکت آبی و کسب نخستین تجربهها. برنده این بازی هر تیمی باشد، بیش از آنکه جایگاهش در صدر جدول محکمتر شود و آسوده خیال سال را به پایان ببرد، سرمربیاش شانس بیشتری برای نشستن روی نیمکت استقلال فصل پانزدهم خواهد داشت.
امیر قلعهنویی خوب میداند که شکست مقابل علی منصور تا چه اندازه ممکن است در جایگاهش در استقلال فصل بعد تاثیرگذار باشد. علی منصور هم در قامت چهرهای محبوب و مردمی، نیک میداند که اهمیت برتری در این بازی تا کجا است. او واقف است که بردن امیر در این بازی فوق حساس تا چه اندازه در رساندنش به آرزوی دیرینهاش موثر خواهد بود. علی منصور هر چقدر هم که در ظاهر ابراز کند که دوست ندارد جا پای بزرگانی همچون امیر قلعهنویی بگذارد اما در نهان عمیقا خواستار جایگاهی است که امروز امیر در آن قرار گرفته است.
سرمربی نفت کوشیده در همه این ایام درست گام بردارد. او تا به امروز کاری نکرده که از نگاه بیرونی عامل و سدی در برابر مربیان استقلال لقب بگیرد. علی هرگز تحرکی در این راستا انجام نداده است. نه هوادارانی را برای صداکردنش در جریان بازیهای استقلال اجیر کرد و نه مصاحبههایی در نقد استقلال و مربیانش. علی منصور همواره در برابر استقلال، به خصوص مربیانش که امیر قلعهنویی هم یکی از آنها بوده رفتاری آمیخته با احترام داشته است. منصوریان به واسطه سکناتش در همه این سالها توانست به خوبی خود را چهرهای آرام و نه حاشیهساز به وقت و زمانی که در استقلال مربیگری نمیکند، معرفی سازد.
سرمربی نفت را اینگونه شناختهایم و امروز هرگز نمیتوانیم انگهایی که گاهی بر دیگران چسبیده است را بر پیشانی او بچسبانیم. حال شماره 10 افسانهای باشگاه استقلال؛ مردی که سال 1374 وقتی از تیم پارس خودروی تهران به جمع آبیها پیوست و بدل شده به ستاره آن روزهای محبوبترین آبی ایران، در قامت سرمربی تیم نفت رخ در رخ امیر قلعهنویی قرار میگیرد. این بازی سوای بازیهایی است که در گذشته میان استقلال و نفت مشاهده میکردیم.
بسی متفاوتتر از بازی نیمفصل قبل که نفتیها با سرمربی استقلالیشان توفیق یافتند استقلال را مغلوب کنند. شجاعانه تکرار میکنیم که برنده این بازی میتواند سرمربی فصل بعد استقلال باشد. حال نامش میخواهد امیر قلعهنویی باشد یا علیرضا منصوریان. فردا برای استقلال روز بزرگی است و پروژه انتخاب سرمربی فصل آیندهاش از همین جا کلید میخورد. امیر قلعهنویی چنانچه برنده این بازی باشد قدم بلندی در راه ابقای خود برداشته و علی منصور نیز اگر فاتح این بازی لقب بگیرد شاید همان گزینهای باشد که این روزها از او بهعنوان سرمربی فصل بعد یاد خواهد شد. برای قلعهنویی باختن به علی منصور فقط یک باخت نیست. باخت به منصوریان برای امیر دهها باخت در دل یک باخت است. پس امیر اگر میخواهد همچنان سکان هدایت استقلال را در دست داشته باشد باید بازی فردا را جدی بگیرد. او اگر همین جایگاهش اکنون در آن قرار دارد را میخواهد باید پیروز بازی فردا لقب بگیرد.
دیدگاهتان را بنویسید