پرسپولیس را در بازیهای آسیایی میپسندیدیم و از تماشای فوتبال منطقی این تیم لذت میبردیم. میدانید فوتبال منطقی چگونه فوتبالی است؟
فوتبال منطقی تجلی سنجش قدرت تیم خود و تیم حریف است. این فوتبال برآورد توان و قابلیتهای تیم خودی و غیرخودی است. پرسپولیس با عنایت به آنچه دارد مقابل بنیادکار ازبکستان ظاهر شد. یک نیمه را فشار آورد و به گل برتری رسید و در نیمه دوم به فکر دفاع منطقی و دفاع از دروازه خود بود.
خب این میشود فوتبال منطقی و دیگر نباید به دنبال اما و اگر بود. پرسپولیس اگر با این بنیه انسانی یک سر و یک کله به دروازه حمله میکرد، بیشک زیر هجوم بازیکنان حریف له میشد و گل میخورد.
پس منطق فوتبال حکم میکرد که پرسپولیس با دفاع لایه لایه و گاهی اوقات حتی زیر توپ زدن و خراب کردن بازی تیم مقابل، نتیجه را حفظ کند. شاید اگر پرسپولیس آندرانیک تیموریان را داشت یا صاحب بهترین بازیکنان لیگ بود، جور دیگری به مصاف بنیادکار میرفت اما وقتی بهترین بازیکن پرسپولیس محمد نوری است یا بهترین پدیده این تیم مهدی طارمی است، چه توقعی باید از این تیم داشت؟
حمید درخشان این روزها کارلوس کروش را بیشتر از همیشه درک میکند. او در نیمه دوم دیدار با بنیادکار فرمان عقبنشینی صادر کرد و با دفاع تیمی و زیر توپ زدن، برای حفظ نتیجه به میدان رفت.
شیوه و ابتکار کارلوس کروش اما در تیمملی چه بود که درخشانها از آن انتقاد میکردند؟
کروش با سنجش موجودیت فوتبال ایران، تیمی ساخت تا در آسیا بباز و آبروبر نباشد. کروش نسلی متوسط و کماستعداد را در اختیار داشت. او باید با این نسل به جامجهانی میرفت و در جام ملتهای آسیا ظاهر میشد، نسلی که نمیتوانست مثل بچههای 98، فوتبال آسیا را تار و مار کند. هنر کروش اما در استفاده صحیح و بهینه از نسل متوسط فوتبال ایران بود.
درخشان و همه آنهایی که منتقد کارلوس کروش بودند چون در جایگاه او نیستند و فوتبال ملی را در اختیار ندارند، متوجه نمیشوند که سختی کار تا چه اندازه است اما حالا که او در چند بازی آسیایی به میدان رفته- آن هم با تیم زیرمتوسط پرسپولیس- مصائب کروش را در تیمملی بیشتر از قبل درک میکند. اصلاً سکوت درخشان نشانه این است که آقای کروش! حق با شماست. بهتر از این نمیشد در عرصه فوتبال ملی، تیمداری کرد و دفاع منطقی تیم ما در جام جهانی، بیحکمت نبود.
دیدگاهتان را بنویسید