بعد از آن برد درخشان مقابل لخویا حالا دوباره انتظارها از پرسپولیس بالا رفته؛ آنقدر که با توجه به اطلاعات دریافتی کسب حداقل یک امتیاز از این مسابقه حداقل خواسته هواداران و رسانهها از تیمی است که باید از شأن خودش و فوتبال ایران در لیگ قهرمانان دفاع کند. پرسپولیس حالا در ازبکستان است. آنها با قول دریافت پول در فرودگاه و با پرواز چارتر راهی تاشکند شدند و ظاهرا در هتل مناسبی اقامت کردهاند. به نظر میرسد با وجود مشکلاتی که همچنان سر جای خود باقی است و موجب نگرانی بازیکنان و اعضای کادر فنی شده، همه میخواهند از تاشکند با دست پر برگردند.
پرسپولیس برای بازی دوم ظاهرا مشکلی ندارد و نبردن بازیکنانی مثل نوروزی، عباسزاده و علی عسگری هم نگرانکننده نیست. درخشان تیمش را شناخته و بعید است به ترکیب برنده بازی لخویا دست بزند. او خودش بارها گفته که تازه ترکیب دستش آمده و با همین ترکیب به کار ادامه خواهد داد، پس از همین حالا میتوان مطمئن شد که پرسپولیس همان پرسپولیس روز بازی با لخویاست.
همه امیدوارند که این اتفاق بیفتد؛ اینکه پرسپولیس همان تیم منسجم، متحد و جاهطلب روز بازی با لخویا باشد. این اتفاق البته که شدنی است و با توجه به پتانسیل بازیکنان پرسپولیس، تنها بیدار کردن حس مسوولیتپذیری و بالا بردن اتحاد و همبستگی بازیکنان میتواند بار دیگر برد پرسپولیس را رقم بزند که حتی در خارج از خانه هم شدنی است.
از سوی دیگر ماجرا وقتی کمی سخت و پیچیده میشود که بدانیم تیمهای ایرانی در ازبکستان کار راحتی نداشتهاند و خوب نتیجه نگرفتهاند. همین هفته قبل بود که نفت تهران و تراکتورسازی تبریز در این کشور شکست خوردند و اسیر سرما و بازی فیزیکی حریف شدند. از سوی دیگر میدانیم که پرسپولیس هیچوقت در ازبکستان نبرده و مقابل نمایندگان این کشور کارنامه خوبی حتی در بازیهای خانگی ندارد. با اینحال بحث آمار همیشه در رقم خوردن نتایج مشابه مصداق نداشته و پرسپولیس همچنان میتواند امیدوار به کسب دومین پیروزی در لیگ قهرمانان آسیا باشد، بخصوص اینکه از تاشکند خبر میرسد هوا خوب است و از بارش برف و هوای سرد هفته گذشته خبری نیست. برای پرسپولیس نتیجه گرفتن در این مسابقه اهمیت فوقالعادهای دارد چرا که هم به لحاظ روانی تیم را به سطح بالاتری میرساند، هم وضعیت تیم را در جدول گروه A مناسب خواهد کرد. با اینحال شاید برای بسیاری از هواداران، بازیکنان و اعضای کادر فنی پرسپولیس رسیدن به تکامتیاز این مسابقه هم بد نباشد و استراتژی اولیه تیم حفظ حداقل نتیجه و بسته نگه داشتن دروازه باشد. پرسپولیس در فروردین سال 1390 با همین استراتژی به تاشکند رفت و با انجام یک بازی منفعل به خواستهاش رسید اما بنیادکار امروز حتی ضعیفتر از تیم سه سال گذشته است و پرسپولیس هم به این سطح از درک و فهم رسیده که پرمهرهترین رقبای آسیایی هم آنقدر که میگویند نمیتوانند خطرناک باشند.
آمار و اطلاعات نشان میدهد این بنیادکار با تیمی که سه بار پرسپولیس را شکست داده فاصله دارد و چندان هم خطرناک نیست. آنها در فصل 2014 لیگ کشورشان که اوایل دی ماه امسال به پایان رسید بعد از تیمهای پاختاکور، لکوموتیو و نسف قارشی چهارم شدند و از راه پلیآف به مرحله گروهی لیگ قهرمانان رسیدند. بنیادکار سه بازیکن خارجی متوسط دارد و دیگر مثل سابق پر از ملیپوش ازبک نیست اما به هر حال در خانه خودش بازی میکند و باز هم نمیتوان این تیم را دستکم گرفت.
با اینحال حتی اگر بدانیم استراتژی کادر فنی پرسپولیس ابتدا کنترل جریان مسابقه و بعد از آن حمله به دروازه حریف است، میشود پیشبینی کرد که شکست این بنیادکار، پیش چشم هواداران خودش کار چندان دشواری نباشد؛ پس شاید طلب حمله و بازی تهاجمی از پرسپولیس و سرمربیاش خواسته چندان نابجا و غیرعاقلانهای نباشد بخصوص اینکه خود درخشان هم مدام دوست دارد تیمش را به تیم دهه 60 نزدیک کند و از پرسپولیس یک تیم تهاجمی بسازد؛ خصوصیتی که باعث شناخته شدن سرخها در فوتبال ایران شده بود و حالا میتواند وجه بارز این تیم در آسیا باشد.
دیدگاهتان را بنویسید