75922

آمار می‌گوید باید امثال کرار و صادقیان را کنار گذاشت

پرسش اساسی این است که آیا اصالتا بازیکنانی مثل صادقیان یا کرار به کار تیمهایشان می‌آیند؟ خیلی‌ها بر این باورند که اینها نابغه‌اند پس به درد تیمشان می‌خورند!آنها که به میدان می‌روند،دریبل می‌زنند و یک تنه لشکر حریف را با کارهای محیر العقول بر هم می‌زنند و چپ نشان می‌دهند و راست را می‌زنند و راست را نشان می‌دهند و چپ را می‌زنند و....
آنها کلا مارادونا هستند! پس باید باشند حتی اگر بی انضباطی کنند.
این دیدگاه اما نه درست است و نه مدرن،فوتبال دنیا مسیر دیگری را می‌رود و حتی اگر رونالدو و مسی هم که باشی باید در خدمت تیم باشی و منظم وگرنه...
در واقع حتی اگر مسی و رونالدو هم باشی باید سرموقع تمرین کنی ،خطا نکنی، نظم را بر هم نریزی وآن کنی که مربی ات می‌خواهد و البته با داور هم کاری نداشته باشی...
صادقیان اما داور را می‌زند و محروم می‌شود بدون آنکه بفهمد این حرکتش امسال چقدر در نا امیدی مردم و بازیکنان تاثیر داشت.
باشگاه‌ها اصالتا نه می‌توانند و نه باید که یک بازیکن را وسط فصل بیرون کنند چرا که نمی توانند به جای او بازیکن بگیرند. این موضوع حداقل تا نیم فصل صدق می‌کند و البته سرخابی‌های قصه ما در نیم فصل باز هم اشتباه می‌کنند و دوباره روی این بازیکنان حساب می‌کنند.
اجازه بدهید امه ژاکه ای که کانتونا و ژینولا را به تیم ملی دعوت نکرد اصلا مثال نزنیم چون همه می‌دانند که ژاکه چه کرد،اجازه بدهید از کی روش نام ببریم و شنیشل یعنی مربیان ایران و عراق در جام 2015. کی روش صادقیان را دعوت نکرد،رحمتی را هم ایضا،همینطور جباری و البته عقیلی را ،شنیشل هم کرار را دعوت نکرد.
کلا نظم به اندازه 10 بازیکن یک جا می‌ارزد و تیم کی روش بدون نابغه‌های تیم به هم زن و چشم نازک کن عالی کار کرد. برای گل زدن حتی ده نفره به عراق هم نیازمند سوپر من نبود. او کار تیمی انجام می‌داد و اتفاقا از ساده ترین راهها استفاده می‌کرد و چون کل تیم یکی بود به سادگی به گل می‌رسیدیم. عراق هم که بدون کرار ایران را در نهایت برد تا همه بدانند برای پیروزی حتی بر تیم پر قدرتی چون ایران هم به کرار نیازی نیست چه برسد به تیم‌های لیگی‌!
نظم یعنی قدرت. این را آلمانها با فوتبالشان به همه دنیا یاد می‌دهند. آنها هرگز برای قهرمان جهان شدن دنبال نابغه‌ها نمی روند و این را بار‌ها اثبات کرده اند.درواقع نابغه‌ها حتی اگر مسی هم باشند دیگر مارادونای بیست سال پیش نخواهند بود که یک تنه یک تیم را قهرمان کنند. امروز هر تیمی که منظم تر باشد برنده است چون علاوه بر کارهای تاکتیکی ساده اما چند نفره،همه بازیکنان هم با یکدیگر متحد هستند و البته با مربی هم یک دل هستند چون مدام تصور نمی کنند که مربی با مرخصی دادن به فلان بازیکن حق اینها را خورده یا اینکه فلان بازیکن عزیز کرده است و توی صورت مربی اش هم که خمیازه بکشد باز هم فیکس است.
اصولا اینگونه است که هر تیمی با بازیکنان یک دست و منظم توان قهرمانی دارد اما با بازیکنان نابغه اما بی نظم هرگز نمی توان قهرمان شد.
همین پرسپولیس با علی کریمی طی چندین سال اخیر مقام خوبی نیاورد اما بدون او نایب قهرمانی شد که ممکن بود قهرمان شود. استقلال هم یک دهه با جباری در آسیا بود و هیچ نشد اما بدون او تا چهار تیم برتر آسیا هم رفت. فولاد و تراکتور و نفت هم ثابت کرده‌اند که می‌توان قهرمان شد آنهم بدون ستاره‌های بزرگ فوتبال ایران. اصالتا آنها ثابت کرده‌اند که بدون ستاره‌ها بهتر می‌توان قهرمان شد.
اگر مربی برنامه ریزی کند اما سوپر استار را نداشته باشد، نمی تواند قهرمان شود. اینگونه تنها تیم تمرکز ذهنی اش از بین می‌رود و هرگز با برنامه‌های تیمی مد نظر مربی خو نمی گیرد. برای قهرمانی باید بی نظم‌ها را کنار گذاشت، این را آمار ثابت می‌کند.

دیدگاهتان را بنویسید