، حمید درخشان که هفته قبل قول داده بود پیروزیهای پرسپولیس را ادامه دهد و میخواست مثل سرالکس فرگوسن از هواداران این باشگاه زمان بخرد، در دیدار نسبتاً سادهاش مقابل صبای قم باز هم امتیازات را به حراج گذاشت تا ثابت کند این تیم با هدایت درخشان به هیچ ساحل امنی نمیرسد.
تیم درخشان نه گلزنی را بلد است و نه به اندازه کافی خوششانسی میآورد تا شاید با اتکا به این عامل، بخشی از ناکامیهای فنی تیم زیر سایه برود. بهتر است به جای اینکه حمید درخشان حیا کند، بدشانسی حیا کرده و دست از سر پرسپولیس بردارد. آن از دیدار با ملوان بندرانزلی که توپها، به گل نمیرفت و حتی از روی نقطه پنالتی و در شرایط ایدهآل هم نتوانستند به گل برسند، این هم از دیدار با صبای قم که ضربه سر محمد نوری و شوت محمد عباسزاده به گل نمیرود. اگر بدشانسی دست از گریبان پرسپولیس بکشد، این تیم به زودی صاحب امتیازات طلایی خواهد شد ولی انگار همین «عامل شانس» هم نمیخواهد درخشان روی نیمکت پرسپولیس بماند.
حالا بیایید طرف دیگر ماجرا را نگاه کنید؛ واقعاً چرا درخشان هیچ فکری به حال گذشتهاش نمیکند؟ او منتظر چیست؟ مثلاً اینکه بالاخره یکی از این توپها به گل برود و به صورت شانسی، پرسپولیس بازی خود را ببرد تا حکم به ابقایش بدهند. درخشان چه میخواهد؟ چرا به عنوان کاپیتان اسبق تیم، به خاطر آرامش روحی هواداران، به علت عدم نتیجهگیری مثبت، به این خاطر که تیمش بلد نیست گل بزند، به راحتی دفاعش باز میشود، مردم دوستش ندارند، فشار روحی به پرسپولیس وارد آورده و به هزاران دلیل دیگر، چرا درخشان پرسپولیس را رها نمیکند؟
او از این تیم چه میخواهد؟ نه تغییراتی که ایجاد کرد برای پرسپولیس امتیاز به همراه داشت و نه خریدهایش به دل مردم نشست. چرا پرسپولیس را رها نمیکند؟ آیا حضور روی نیمکت پرسپولیس باید تا این حد مهم باشد که یک نفر، آن هم حمید درخشان حاضر به دادن تمام آبرویش برای ادامه کار باشد؟ ای کاش درخشان روز سهشنبه استعفا میداد و میرفت تا هم خودش را راحت کند و هم هواداران دیگر علیهاش شعار ندهند.
منبع: خبر ورزشی
دیدگاهتان را بنویسید