74698

این پرسپولیس تیم بشو نیست!

در طول یازده ماه گذشته، باشگاه پرسپولیس 6 مدیر به خود دیده و حالا این آخری نه مدیرعامل است و نه قرار بوده در پرسپولیس باشد و داستان آمدنش به این تیم و مدیر شدنش آنقدر نخ نما شده که گویا قرار است به مثلی برای فوتبال ایران تبدیل شود .
تیم فوتبال پرسپولیس با ده ها میلیون طرفدار دیگر نه نشانی از تیم دارد و نه بازی هایش شبیه به فوتبال می ماند و تازگی ها نیز به موسسه کاریابی برای دوستان پرنفوذ تبدیل شده است.
نتیجه های ضعیف، تغییرات پی در پی مدیریتی و از همه بدتر تبدیل شدن به محلی برای کاریابی مدیرانی که نباید بیکار شوند! سبب شده تا طرفداران پرشمار این تیم دیگر تمایلی برای دیدن بازی هایش را نداشته باشند و مورد تمسخر طرفدار تیم رقیب یعنی آبی ها قرار بگیرند.
همه داستان چگونگی آمدن نژاد فلاح و لابی خادم برای ماندن وی در مدیریت ورزشی باوجود مخالفت وزیر را خوب می دانند. اما آنچه درد است، این است که برای بعضی از آقایان آن چیزی که مهم نیست افکار عمومی و اصول منطقی بازی است. اگر وزیر ورزش به عنوان راس هرم مدیریت اجرایی ورزش موافق ماندن یک نفر در ریاست اداره کل ورزش و جوان استان تهران نیست، چه اصراری است که وی در جایی پرآوازه تر مشغول به کار شود. این اقدام دو معنی دارد. اولا وزیر در وزارت ورزش هیچکاره است و ثانیا نمادی آشکار از جنگ قدرت در وزارت نوپای ورزش و جوانان است.
اگر آقای وزیر با منطق و استدلال مخالف ابقای نژاد فلاح بوده پس با کدام منطق و توجبه این فرد در راس باشگاه پرسپولیس با یک عنوان اختراعی -قائم مقام باشگاه - منصوب می شود؟ اگر هم وزیر با قصد و غرض دیگری اصرار برکناری وی داشته است، باید پرسید ماجرا در وزارت ورزش چیست و این جنگ قدرت چه بر سر ورزش این کشور خواهد آورد؟
اما داستان پرسپولیس متاسفانه آشفته تر از آن است که بتوان در قالب نقد و تحلیل به بررسی اوضاع اسفناک آن پرداخت. تیمی با پشتوانه میلیون ها طرفدار متعصب و با تاریخچه ای قابل توجه در آسیا و ایران، در طول کمتر از یک سال، شش مدیر داشته یکی بازداشت شده و دیگری به خاطر رفع بیکاری به این مقام مفتخر گردیده!
حالا در اوج بازی های جام باشگاه های آسیا، این تیم به دنبال مربی است. هر چند حمید درخشان نیز چندان آش دهان سوزی نبود و نتایج وی در طول حضور اخیرش در پرسپولیس دل هواداران را خون کرده است اما دنبال مربی برای قرمزها گشتن ان هم در کوران رقابت ها آن هم با مبلغ 2.5 میلیارد تومان برای نصف نیم فصل شاهکاری است که فقط از دست مدیران ایرانی فوتبال ما بر می آید و بس.
صرف نظر از تمام آرزوی ها و امیدهای خوب که می توان برای این تیم محبوب تهرانی داشت، واقعیت ها چیز دیگری است که باید مسئولان پرسپولیس آن‌ها را قبول کنند. اولا این تیم در بازی های باشگاهی در سطح آسیا با این حال و روز هیچ مقامی به دست نمی آورد و صعودش از همین گروه نیز با اما و اگر های بسیار روبرو خواهد بود . دوم اینکه پرسپولیس در سطح بالای جدول قرار نمی گیرد و مقامی میانی کسب خواهد کرد و این تیم در بدترین شرایط نیز به دسته پایین تر سقوط نخواهد کرد. سوم به اندازه کافی این تیم به این و آن مقروض است و به جای اینکه مدیر تازه رسیده نیز یک خرج دیگر بتراشد بهتر است، آتش به پول بیت المال نزد و با همین کادر این فصل را به سر ببرد چرا که برای پرسپولیس معجزه ای در راه نخواهد بود!/اعتدال

دیدگاهتان را بنویسید