پیام صادقیان این فصل تنها ۳۱۴ دقیقه برای پرسپولیس بازی کرده و تنها یک گل زده است.
او گرانترین دستمزد را در این تیم گرفته و با توجه به غیبتهای مکررش و درصد دریافتی به دقایق حضور، گرانترین فوتبالیست ما شده است. مصدومیتهای پیام حتماً صدای دوست خواننده زیرزمینیاش را هم درمیآورد! او محروم هم شده و بعد از هر بار قول و قرار که اصلاح شده و درس گرفته و عبرت برده، هر بار بدتر از قبل خطایی میکند که دیگر کسی نتواند از در حمایتش درآید. به همه اینها اضافه کنید موقعیت صادقیان را، که به عنوان یک استعداد و ستاره به پرسپولیس آمد و قرار بود تکیهگاه هواداران و مربیان باشد. قرار بود قاتق نان باشد و حالا شده قاتل جان و طبیعی است تمام آن انتظارات حالا مبدل به خشم از پیام شود و او خیلی بیشتر از یک ستاره دیگر و در شرایطی دیگر زیر سؤال و تحت فشار باشد.
حالا ...
همین بازیکن با این شرایط اعلام کرده: «آمادهام، اگر مرا بازی بدهند» و خود این حرف میرساند که پیام هنوز حرفهای فکر نمیکند! بازیکن حرفهای میداند که وظیفه او در قبال پول گرفتن، تمرین کردن و آماده بودن است و در حیطه مربی است که چه کسی را بازی بدهد. بازیکن نمیتواند برای مربی و تیم تاکتیک معین کند، او از نقشهها و آمادگی سایر بازیکنان خبر ندارد، پس نمیتواند ارنج کند یا به فکر تعویض باشد اما این تنها ایراد پیام و حرفش نیست. میخواهیم به صادقیان بگوییم: «فرض کن خودت سرمربی پرسپولیس هستی و بازیکنی با شرایط امروز پیام صادقیان داری، آیا او را فیکس بازی میدهی؟!» پیام حتی اگر آماده آماده هم باشد (که قطعاً نیست) ماههاست با تیم تمرین نکرده و تحت هیچ شرایطی اعصاب قرار گرفتن در قالب تاکتیکهای تیمی را ندارد!
دیدگاهتان را بنویسید