وقتی سوت پایان مسابقه استقلال تهران و استقلال خوزستان به صدا درآمد، همه از تماشای یک فوتبال پرگل زیبا لذت برده بودند.
خانواده بزرگ ورزش
عبدا... ویسی از نمایش شاگردانش رضایت کامل داشت. او کنار در رختکن تیمش ایستاده بود و با هر بازیکنی که وارد میشد، دست میداد و خسته نباشید میگفت اما چند متر آنطرفتر رختکن استقلال حکایت دیگری داشت. رختکن آبیپوشان پایتخت پر از فریاد بود و انتقاد، پر از عصبانیت و...
همه بازیکنان نشسته بودند، ناگهان سرمربی وارد شد، توپ او پر بود: «این چه وضع گل خوردن است. هر توپی روی دروازه میآید، مثل آب خوردن وارد دروازه میشود. دفاعهای ما هم تماشاچی هستند. بازیکن حریف توپ را میگیرد و داخل محوطه جریمه هر کاری دلش خواست میکند و بعد به جای اینکه توپش را دفع کنند، پنالتی میدهند.»
انتقادات سرمربی دقایقی بعد شدت بیشتری میگیرد. او ناراحت از این بود که چرا دستورات تاکتیکیاش و برنامههایی که در تمرینات گوشزد میکند، در روز مسابقه اجرا نمیشود: «بابا یک حرف را چند بار باید زد؟ مگر... هستید. اگر به یک ... چند بار یک چیز را بگویی یاد میگیرد و تو مغزش فرو میرود اما برخی از شما نه! در طول تمرینات چند بار روی این صحنهها کار کردیم؟ چند بار گفتیم هرکس بازیکن خودش را بگیرد؟ صد بار گفتیم سانتر میکنند، یه مدافع باید چند بار دریبل بخورد؟!»
اگرچه سرمربی در کنفرانس مطبوعاتیاش از محسن فروزان حمایت کرد و گفته بود روی هیچکدام از گلهای خورده مقصر نبود و نقش نداشت اما در رختکن گفت: «4 توپ آمد و همه توپها به گل تبدیل شد، حالا پنالتی به کنار...» وقتی این حرفها به پایان رسید، سرمربی بطری آبی را نوشید و بعد از رختکن بیرون رفت.
دیدگاهتان را بنویسید