خانواده بزرگ ورزش- امید ابراهیمی پس از شروعی امیدبخش در فصل جاری، ادامهای مایوسکننده را در بازیهای تیم فوتبال استقلال تهران تجربه کرده است. از هافبکی که از بهترینهای سپاهان در فصول اخیر بود و هم گلهای حساسی میزد و هم گلهایی مهم را برای یارانش پایهگذاری میکرد، توقعات بسیار بیش از این است. امیر قلعهنویی که میدید آندو تیموریان بر اثر شدت و حدت و تعدد دیدارهای ملی و باشگاهی فرسوده میشود و جواد نکونام هم به اوساسونای اسپانیا برگشته «امید» را به این قصد از سپاهان صید کرد که عصای دستش در مرکز خط میانی و در روزهایی باشد که سایرین به هر دلیلی فروغ لازم را ندارند و به واقع از او خواست که ارباب جدید خط میانی وی باشد و به وضوح گفت که امید میتواند هافبک وسط فیکس تیم ملی در جام ملتها هم باشد.
ابراهیمی هم با فروغ جالبش در شش، هفت هفته اول لیگ برتر همگان را به خود امیدوار و ژنرال را به حسن انتخابش مطمئن کرد اما آنچه در دیدار هفت هفته بعدی لیگ رویت شده، اثر و نشانی از یک ابراهیمی طراح و خوشفکر و بازیساز را با خود نداشته است. نشانههایی که از «امید» میشناسیم و وجه تفکیک او از همتایانش است.
وضعیتی مشابه در اردوی ملی
مهمتر اینکه وی اینک یکی از ملیپوشان هم هست و کارلوس کروش هم روی او به عنوان یکی از کاندیداهای گرفتن جای نکونام و آندو در روزهای غیبت این دو مهره نامدار حساب میکند و نگاهش به «امید» چیزی شبیه به نگاه ژنرال به وی است. بر این اساس او اینک در اردوی ملی در تهران هم حضور دارد و گمان میرود در بخشی از مسابقه دوستانه اما مهم هفته آینده با کره جنوبی به بازی گرفته شود و شاید کروش حتی افکاری مهمتر را در ارتباط با وی در جام ملتهای آسیای 2015 در سر داشته باشد.
نزول ابراهیمی را بعد از شروع خوبی که در جمع آبیها داشت، میتوان به چند نکته ارتباط داد. یکی از آنها بازگشت تدریجی ملیپوشان به ترکیب استقلال پس از رفع خستگی و مصدومیتهای مزمن ایام جام جهانی بود که هر چه آنها بیشتر در ترکیب این فصل تیم جا افتادند دامنه اختیارات ابراهیمی و زمینه درخشش او کمتر شد و وی حتی نتوانست با تحمیل کردن بازیاش به سایرین و درخشش فزونتر از آنها نقش کلیدی اوایل فصلش را بازیابد و تحت تاثیر افراد بازگشته به ترکیب تیم قرار گرفت.
در چرخه تکرار
نکته دوم، افتادن او در چرخه تکرار و در گرداب بازیهای پرنوسان استقلال و کمرنگ شدن وی همسو با سایرین و در شرایطی بود که او را برای پررنگ کردن بازیهای استقلال به تهران آورده بودند و سوم ناکامیهای 7 هفته اخیر لیگ که طی آن آبیها 3 شکست و فقط یک برد داشتهاند و این مساله او را نیز دچار سرخوردگی و ناامیدی و افت روحی کرد.
با این اوصاف در هفتههای اخیر نه ابراهیمی بلکه امثال برهانی، شهباززاده، قاضی و حتی صادقی بودهاند که گلهای حساس استقلال را زدهاند و درست در همین مقطع بد این جاسم کرار عراقی بوده که با بازیهای فنی و موثرش برخی گرههای کار استقلال را گشوده و سران آبی را وادار به تحمل رفتارهای نازیبندهاش در خارج از میدان کرده است.
قبل از اینکه سایرین بیایند
به واقع ابراهیمی فقط زمانی درخشید که فصل جاری هنوز روی غلتک و شتاب نیفتاده بود و درست از همان موقعی که لیگ «لیگ» شد، ابراهیمی هم رو به خاموشی رفت و کمفروغ بودن وی محسوستر گشت.امروز در آستانه اتمام نیم فصل اول و در شرایطی که معلوم نیست ماجرای معافیت مهدی کریمیان به کجا میانجامد و «آندو» هم یک پایش دایما در اردوی ملی و همیشه رنجور است (و البته با باشگاه مشکل مالی و کش و قوس هم دارد) و سایر هافبکهای استقلال شامل فخرالدینی، مگویان، خرسندنیا و نوری یا کمتر از سطح خود ظاهر میشوند یا بر اثر نیاز، به خطوط دیگر گسیل میگردند، این سوال مهم و بدون جواب خودنمایی میکند که ابراهیمی تا چه حد میتواند آبیها را به نیم فصل دوم لیگ و به واقع به این نکته که مثل فصول قبل خواهد شد، امیدوار کند و حلال و گرهگشای کار آنها باشد.
بزرگترین هشدار
او در دیدار اخیر مقابل تراکتور باز هم 90 دقیقه و اندی برای استقلال بازی کرد ولی به جز دوندگی و جنگندگی که البته از وظایف اولیه و بدیهی او است، کار مهمی انجام نداد و چیزی نبود که در اندازههای توقعات و انتظارها از وی باشد و این البته وصف او در اکثر دیدارهای اخیر این تیم بوده است.
شاید نزول شدید استقلال در هفت هفته اخیر بزرگترین هشدار برای کسی باشد که وقتی ژنرال او را از سپاهان، جایی که پیشینه همکاری با وی را داشت به استقلال آورد، انتظار داشت برایش یک «آندو» ی دوم باشد و کسی که او را مقابل نکونام جدا شده از استقلال و انتقادکننده از ژنرال قرار دهد و همان مسوولیتها را به وی بدهد و از او یک نکونام جوانتر و بهتر بسازد ولی او به چنان چیزی برای قلعهنویی و به تبع آن استقلال تبدیل نشده و این یک افسوس بزرگ است.
دیدگاهتان را بنویسید