حمید درخشان کلاهش را کمی بالاتر بگذارد؛ علی دایی هم 7 هفته سرمربی پرسپولیس بود و تیمش نتیجه نمیگرفت اما هیچ بازیکنی «جرات» اعتراض نداشت. دایی علیرغم عملکرد ضعیف در حوزه فنی، مربی مقتدر و کاریزماتیکی بود که تمام بازیکنان از او حساب میبردند. حتی محمد نوری کاپیتان پرسپولیس که جزو بازیکنان قدیمی این تیم محسوب میشود با وجود نیمکتنشینیهای مکرر، هرگز به خودش اجازه نداد که لب به اعتراض بگشاید و یا واکنشی از خود نشان دهد که ناراحتی او از بازی نکردن آشکار شود اما امروز میبینیم که هر کس بازی نمیکند، خیلی راحت و آسان اعتراض میکند و از سوی حمید درخشان نه تنها تنبیه نمیشود که مزد اعتراضاش را هم میگیرد و هفته بعد فیکس به زمین میرود.
این هفته شاهد چند اتفاق عجیب در پرسپولیس بودیم؛ مدیریت ضعیف درخشان کار را به جایی رسانده که میثم حسینی - که حضورش در پرسپولیس جای بحث فراوان دارد و منتقدان میگویند که در قوارههای پوشیدن پیراهن تیم نیست - با حسین عبدی که چهرهای موجه و قابل احترام دارد، جر و بحث میکند و حتی رسانهها نوشتند که به عبدی توهین هم کرده است.
وقتی حمید درخشان در روزهای نخست حضورش مقابل همین میثم حسینی مماشات کرد و در حالی که او به ظاهر اخراج شده بود اما وساطت سیاسی باعث شد تا این بازیکن به اردوی کیش برود، نتیجه همین میشود که میبینیم. البته که میثم حسینی در این هفته تنها بازیکن جنجالی پرسپولیس نبوده و رضا حقیقی هم بعد از تعویض معترض بود و به حالت قهر از زمین بیرون آمد و به رختکن رفت. از سوی دیگر سوشا مکانی که روی یکی از گلهای گسترش مقصر صددرصد بود، به جای آنکه بابت اشتباهش عذرخواهی کند و وعده بدهد که در آینده با تمرین و تلاش بیشتر اشتباهاتش را به حداقل میرساند، ساز جدایی کوک کرده و انگار که طلبکار است.
علت این رفتارهای سوشا مکانی را باید در اتفاقات اول فصل جستوجو کرد. وقتی درخشان تصمیم گرفت که از نیلسون در ترکیب اصلی استفاده کند، باید میدیدید که مکانی در هتل چه قشقرقی به پا کرد و چگونه زمین و آسمان را با داد و فریادهایش به هم دوخت که چرا نیلسون فیکس شده و من باید روی نیمکت بنشینم.
درخشان مقصر همه این جنجال و حاشیهسازیها است؛ چرا که او باید در همان روزهای اول اقتدار خود را به تیم دیکته میکرد و اجازه نمیداد که میثم حسینی به نادر باقری توهین کند یا مقابل پیام صادقیان آنقدر مماشات کرده و از موضع ضعف حرف زده که این بازیکن هفته پیش پس از تعویض با ناراحتی زمین را ترک کرد و با اکراه از کنار دست دراز شده درخشان گذشت.
در پرسپولیس هر کسی ساز خودش را میزند؛ از عباسزاده تازهوارد که همان هفتهها اعتراض کرد و از آن به بعد فیکس شد تا همه بازیکنان بفهمند که در پرسپولیس فاکتور لازم برای بازی کردن نه آمادگی بدنی و نه کیفیت فنی است که هر کس بیشتر شلوغ کند و جنجالساز باشد شانس بیشتری برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی را دارد.
درخشان کلاه خود را قاضی کند؛ او 7 هفته هدایت پرسپولیس را برعهده داشته و علی دایی هم 7 هفته بالای سر همین تیم بوده است فارغ از اینکه دایی 9 امتیاز جمع کرد و درخشان 11 امتیاز - که هر دو نتایج ضعیف و غیرقابل قبولی کسب کردند - انصافا کدام بازیکن جسارت و جرات به خرج میداد که مقابل علی دایی قد علم کند و معترض شود؟
حمید درخشان در پرسپولیس فقط نتیجه را نباخته است؛ او در این 7 هفته نشان داد که کاریزمای لازم برای هدایت پرسپولیس را ندارد. عذر بدتر از گناه درخشان این است که در مصاحبهای میگوید: «اگر همه بازیکنان را اخراج کنم، چه کسی باید برای تیم بازی کند؟» معلوم است که حالا درخشان توان مقاومت مقابل اعتراض 20 بازیکن را ندارد. اگر او همان هفتههای اول کوتاه نمیآمد و مقابل میثم حسینی، سوشا مکانی، پیام صادقیان، محمد عباسزاده و… میایستاد و با آنها برخوردی سرسختانه و محکم داشت، امروز لازم نبود در مصاحبهاش از موضع ضعف حرف بزند که اگر همه را اخراج کنم، چه کسی باید بازی کند.
دیدگاهتان را بنویسید