فرض کنید سرمربی رئالمادرید یا سرمربی بارسلونا در هر کنفرانس خبری جملههایی گنگ و نامفهوم از قلم به دستان و مسلمانان عمروعاصی بر زبان بیاورد. فرض کنید در هر کنفرانس خبری سرمربی یکی از این تیمها به جای گفتوگو درباره تیم خود مدام بگوید که روزنامه نمیخواند اما از خط به خط مطالب منتشر شده در هر روزنامه- حتی کمتیراژترین- خبر داشته باشد، آنوقت آیا در این دو باشگاه کسی پیدا نمیشود به سرمربیان دو تیم تذکر بدهد؟
مشکل این روزهای استقلال این است که هر کنفرانس را به محل چالش تبدیل میکند اما نه چالشها و منازعههایی که به درد این تیم بخورد. سرمربی استقلال با جملههایی که منظورش به طور دقیق مشخص نیست به رسانهها میتازد، صدا و سیما را تأدیب میکند، برای مجری برنامه 90 نسخههایی در حد یک مصلح اجتماعی صادر میکند و از رئیسجمهور میخواهد به مسئله فوتبال ورود کند. حرفها و بحثهایی که در اینجا شنیده میشود در حد مسلمانان عمروعاصی است اما از رئیسجمهور میخواهند (از مقام دوم کشور) که مسئله حق پخش تلویزیونی باشگاهها را حل و فصل کند و این در حالی است که همه میدانند رئیس سازمان صدا و سیما منصوب رئیسجمهور نیست و اساساً صدا و سیما متعلق به دولت نیست که رئیسجمهور به عنوان رئیس دولت بتواند مشکل صدا و سیما و فدراسیون را حل کند.
مشکل استقلال اما همه این چیزهایی است که نوشتیم. در کنفرانسهای استقلال هیچ خبری از خود استقلال و بازیهایش نیست. هیچ خبری از بازی با پارسه نیست. هیچ خبری از هدفگذاریها و شرایط این تیم پرمهره در لیگ نیست. هیچ توضیحی درخصوص اردوی ارمنستان نیست. در استقلال فقط همین خبرهاست…
دیدگاهتان را بنویسید