پرسپولیس کم گل زده اما همهجوره زده. درست برعکس گلهای خوردهاش که در بیشتر بازیها شیوه مشخصی داشته.
در این 12 بازی رفته از فصل، پرسپولیس 14 تا گل خورده که تنها یکی از آنها حاصل توپ ریباندی بوده است. از این 14 تا، پرسپولیس دو گل را از سمت چپ خورده و 4 تا هم با شوتهای راه دور. 7 تا از گلهای خورده هم از عمق دفاع بوده که این نشان از ضعف پرسپولیس در این پست است.
پرسپولیسی که بهترین خط دفاع لیگ سیزدهم را داشت و مدافعان و دروازهبانش رکورددار بودند، در این فصل بیشترین گل را از عمق دفاع خورده تا باور کنیم که این تیم، حتی به اندازه فصل پیش هم قدرت ندارد.
پرسپولیس اما هر چه در گل خوردن ثبات دارد، در گل زدن تنوع طلب است و برای گل زدن، به هر راهی میرود. این را بازخوانی گلهای زدهاش هم تایید میکنند. پرسپولیس در این 12 بازی 12 گل زده که دو تای آن از روی ضربه ایستگاهی بوده، دو تا از عمق دفاع حریفان، یکی حاصل اوت دستی بوده و دو تای دیگر در نتیجه پاسهای عرضی بازیکنان. یک بار حملههایش از جناح راست را به گل نشانده و یک بار هم با شوت گل زده. بدتر از همه اما وقتی است که میبینیم بیشترین گل- 3 تا از گلهایش- را از روی نقطه پنالتی زده.
با این اوصاف آیا هنوز محق نیستیم اگر پرسپولیس را بیبرنامه لقب بدهیم؟ اینکه یک تیم کم گل میزند و همهجوره گل میزند، نشان از بیبرنامگیاش نیست؟ آن هم وقتی که گلزنترین مهاجم این تیم تنها 4 تا از 12 گل را برایش زده است؟
دیدگاهتان را بنویسید