دو بازی آخر استقلال را چگونه باید دید؟ نمایش استقلال در جام حذفی و فوتبالی که برابر پدیده، در مشهد ارائه کرد، در کدام دستهبندی قرار میگیرد؟ لطف کار در این است که نکات فرعی و مسائل حاشیهای، هیچ تأثیری، نه در عملکرد میدانی استقلال داشت و نه توانست نگاهها را به خود جلب و معطوف کند!
اتفاقات آخر بازی، دیده شدند و اطلاعرسانی هم شدند اما بزرگ نشدند و بزرگنمایی هم نشدند! استقلال دو بازی آخر خود را با یک برد- برابر فولاد نوین اهواز- و یک تساوی، مقابل پدیده به پایان برد! استقلال در این دو بازی، دو گل زد و یک گل خورد و نحوه بازیاش، سؤالانگیز شد! سؤالهایی پیرامون ارزش کیفی بازیکنانش، سؤالیهایی پیرامون نحوه بازی مردان کلیدی و بازیکنان درجه اولش! استقلال، که گله دارد از مصدومیت نهچندان معمولی و رایج هاشم بیکزاده، آیا از نحوه بازی امید ابراهیمیاش هم گلهگذاری میکند؟ استقلال، که بیکزاده را، سالم به تیم ملی داد و مصدوم تحویلش گرفت، آیا از چند و چون بازی میلاد فخرالدینی، راضی و خوشحال است؟ آیا محمد قاضی را میتوان در ردیف بازیکنان رو به جلوی لیگ برتر قرار داد؟ یا سجاد شهباززاده را؟
استقلال، لیگ چهاردهم را خوب آغاز کرد! استقلال برای لیگ چهاردهم خوب یار گرفت و خوب هم امتیازگیری کرد! از 7 بازی 18 امتیاز! 5 پیروزی پیدرپی! زدن گلهای قابل تأمل! زدن گلهای کم و بیش تکرارشونده؛ تکراری که نشانهای بود از تکامل اندیشگی! تکراری که نشانهای بود از پختگی بازی!
در ادامه، استقلال به کجا رسید؟ در ادامه، استقلال چگونه بازی میکند؟ همه آنچه که نمایش اولیهاش را دیدیم، اینک در چه وضعی است؟ استقلال 93، یک زوج برای جناح راستش «رو» کرده بود! امروزه ترکیب دو نفره میلاد فخرالدینی و خسرو حیدری در چه وضعی قرار دارد؟ آیا هیچ نشانهای از یک زوج دفاعی، یا زوج هجومی راستپا بروز میدهند؟ آیا حتی در حد روزهای اول لیگ، خسرو در خدمت میلاد و میلاد در خدمت خسرو دیده میشوند؟ 14،13 هفته پس از شروع، اوضاع از چه قرار است؟ قرار بود ترکیب میلاد- خسرو، تیم ملی را هم غنیتر کند، آیا در بازی خسرو و در بازی میلاد، این دورنما به چشم میخورد؟ خسرو، در قواره خودش، کم و بیش ظاهر میشود. آیا درباره میلاد هم میتوان متکی به واقعیتها، چنین ادعایی داشت؟
اوضاع هاشم - نوری چگونه بود؟ یا حال و روز بازی کردن دونفره یعقوب کریمی با نفر دوم جناح چپ؟ درباره جاسم کرار، چه باید گفت؟ درباره بهترین چپبال لیگ برتر که اگر خوب باشد، همه چیز را خوب پیش میبرد! آیا قرار است «کرار» تا آخر لیگ «یکه» باشد و یکهسواری کند؟ آیا نباید بر اساس بازی او، استقلال را صاحب بازی همهجانبهتری کرد؟ آیا فوتبال، تلاش حداکثری «11 نفر» است، یا کوشش به ثمر نشسته تیمی 11 نفره و «تیمچه»های دو نفره تا پنج نفره و شش نفره! استقلالیها، خیلی دوست داشتند بتوانند امید ابراهیمی را در قالب بهترین شماره 6 لیگ برتر جا بیندازند.
ابراهیمی برای ایفای این نقش، هم رقیب بالقوهای دارد به نام شجاع خلیلزاده، هم از قابلیتهای فراوانی برخوردار است که او را تک میکند! روند حرکتی استقلال در این مورد هم معکوس است و توأم با بازدارندگی است! استقلال، از قدرت شوتزنی او، استفادهای حتی حداقلی هم نمیبرد! استقلال، از قدرت دفاعی او، به ابتداییترین شکل استفاده میکند - که گاهی هم سر بزنگاه همین استفاده را نمیبرد-! استقلال- گویا دانسته- و البته در اصل ندانسته- دور پاسهای بلند و بازی عوض کردنهای امید ابراهیمی را که در کنار توپگیری و شوتزنیاش، سه مزیت و سه برتری اوست، خط کشیده؟ شماره 6 استقلال، هیچ به شکل خاصی بازی نمیکند! یعنی مجال چنین بازی کردنی را ندارد! یعنی دلیل اینگونه بازی کردن را ندارد! به زیان استقلال، به زیان خود ابراهیمی و به زیان تیم آقای کروش، در جام ملتهای آسیا.
دو بازی آخر استقلال را چگونه باید دید؟
در دام نکات فرعی و مسائل حاشیهای چرا نباید گیر افتاد؟
واقعبینی، برای چه این همه لازم است؟
دیدگاهتان را بنویسید