53881

بی خود نیست که برخی روزنامه‌ها سنگ گلر سابق استقلال را به سینه می‌زنند!/ روزی سه وعده از پدرم کتک می‌خوردم

احد علوی/ گلر جوان استقلال مصاحبه ای با مجله تماشاگر انجام داده که آن را در زیر می خوانید:
خیلی ساده و بی‌ریا صحبت می‌کند و هنوز مانند خیلی از فوتبالیست‌های امروزی سیاست‌مدار نشده است. او که پس از کش و قوس‌های فراوان به استقلال آمد و خیلی‌ها می‌خواستند او را زمین بزنند، توانست به پسر محبوب هواداران استقلال تبدیل شود تا هواداران آبی‌پوش خیلی زود رحمتی را فراموش کنند. محسن فروزان تا اینجای فصل با اینکه خط دفاعی استقلال بدترین دورانش را طی چند سال اخیر سپری می‌کند توانسته رضایت قلعه‌نویی و هواداران را جلب کند. او که طی همین چند هفته توانسته با عملکردش در چارچوب دروازه استقلال پیراهن تیم ملی را هم به دست بیاورد در این گفت‌وگو خاطرات زندگی و مصائبی که در طول این سال‌ها تحمل کرده تا به اینجا برسد را تعریف کرد. فروزان همچنین از اتفاقات فصل نقل و انتقالات و ماجرای پرسپولیس‌ و حضور دقیقه نودی‌اش در استقلال صحبت کرد که می‌تواند جالب توجه باشد. گلر این فصل استقلال که به دلیل انتقادات برخی مطبوعات قصد دارد کمتر مصاحبه کند در این مصاحبه چالشی خیلی مسائل را عنوان کرد تا هواداران استقلال بدانند او یک استقلالی دو آتیشه است.
*فوتبال را از بچگی دنبال می‌کردی؟
من فوتبال را از بچگی در محلمان واقع در شهر خمام استان گیلان شروع کردم. من برخلاف خیلی از فوتبالیست‌ها که فوتبال را از زمین‌های خاکی شروع کردند از همان اول به دلیل شرایط اقلیمی محل زندگی‌مان فوتبال را در چمن بازی می‌کردم. ما حتی گل کوچک را هم در چمن بازی می‌کردیم.
*پس از همان بچگی عشق فوتبال بودی؟
اتفاقا قبل از اینکه فوتبالیست شوم والیبالیست بودم. حتی والیبال را در سطح آموزشگاهی بازی کردم. فوتبالیست شدن من کاملا اتفاقی بود. یک روز تیم شهرداری خمام تست می‌گرفت و من هم رفتم تست دادم و جالب است برایتان بگویم من ظرف کمتر از یکسال توانستم به تیم ملی نوجوانان دعوت شوم.
*از همان اول دروازه‌بان بودی یا این پست را هم شانسی به دست آوردی؟
نه من از اول دروازه‌بانی را دوست داشتم. در زمین بزرگ هم که بازی می‌کردیم می‌رفتم جلو و گلزنی می‌کردم اما بعد که گل می‌خوردیم می‌آمدم دروازه می‌ایستادم.
*پس اگر والیبال را پیگیری می‌کردی الان برای خودت یک پا سعید معروف می‌شدی...
(خنده) سعید معروف پاسور است و من اسپکر بودم. والیبال من در سطح فوتبالم بود و اگر والیبال را هم به اندازه فوتبال جدی گرفته بودم می‌توانستم در این رشته هم موفق باشم و حتی نسبت به فوتبال پیشرفت بیشتری داشته باشم. من فکر می‌کنم اگر والیبال را حرفه‌ای دنبال می‌کردم حتی می‌توانستم لژیونر شوم.
*الان هم والیبال را پگیری می‌کنی؟
مگر می‌شود پیگیر نباشم؟ من والیبال را دوست دارم. اتفاقا هنگام بازی‌های ایران در جام جهانی والیبال، پای تلویزیون دائما از بچه‌ها انتقاد می‌کردم و می‌گفتم اگر من الان بودم فلان حرکت را می‌کردم(خنده) اما واقعا با تمام وجود بازی می‌کنند و برای والیبال سنگ تمام گذاشتند.
*با این تورنمنت‌های زیادی که والیبالیست‌ها شرکت می‌کنند شرایط آن‌ها هم مثل شما شده است؟
بله؛ آن‌ها هم دائما در اردو و سفر هستند.
*شرایط مالی والیبال هم الان خوب شده و اگر والیبالیست می‌شدی زیاد ضرر نمی‌کردی.
اتفاقا آن‌ها از فوتبالیست‌ها بیشتر می‌گیرند و قراردادهایشان میلیاردی است. من می‌خواهم این موضوع را واضح‌تر بگویم؛ اینکه می‌گویند فوتبالیست‌ها بیشتر پول می‌گیرند را اصلا قبول ندارم. والیبالیست‌ها قراردادهای چند صد میلیونی و میلیاردی دارند که پولشان را هم به موقع می‌گیرند، اما پول فوتبالیست‌ها را به موقع نمی‌دهند و کلی هم جریمه کم می‌کنند. شاید باورتان نشود خیلی از بازیکنان فوتبال در سال فقط 50درصد از قراردادشان را می‌گیرند و زمانی هم که بخواهید جدا شوید پول‌تان را نمی‌دهند.
*اگر به گذشته برگردی دوست داشتی والیبال را جدی پیگیری می کردی؟
من اگر به گذشته برمی‌گشتم دوباره فوتبال را انتخاب می‌کردم اما نه پست دروازه‌بانی را.
*چرا مگر به این پست علاقه نداری؟
دروازه‌بان خیلی تو چشم است. دوست داشتم هافبک دفاعی بازی می‌کردم. مربیان و رسانه‌ها نگاه دیگری به پست گلری دارند. به نظر من فقط گلر است که می‌تواند یک گلر را درک کند. 10توپ و 10 پنالتی را می‌گیرم اما فقط یک گل بد بخورم آن وقت می‌خواهند روی همان تیر دروازه دارم بزنند! همین ساشا ایلیچ آن همه برای پرسپولیس خوب کار کرد اما هر زمان اسمش می‌آید همه یاد آن گلی که از محمود فکری خورد می‌افتند. ده سال است از آن ماجرا می‌گذرد اما هنوز همه از گل محمود فکری به ساشا ایلیچ می‌گویند. برای همین است که اگر به گذشته برگردم گلر نمی‌شوم.
*چطور شد هم فوتبال بازی می‌کردی و هم والیبال؟
ما در جلوی محله‌مان زمین فوتبال داشتیم و عقب آن زمین والیبال. بچه‌های محله همگی اهل ورزش بودند و این دو زمین همیشه پر از بچه بود. اکثر فامیل‌های ما فوتبالی و والیبالی بودند. من و پسرعموهایم فوتبال بازی می‌کردیم اما خواهرم و یکی از عموهایم والیبالیست بودند.
*چه زمانی‌هایی والیبال بازی می‌کردی و چه زمان‌هایی فوتبال؟
روزها فوتبال می‌زدیم و عصرها که آفتاب می‌رفت و نور تو چشم نمی‌زد والیبال بازی می‌کردیم.
*چه شد از خانواده شما کسی والیبالیست حرفه‌ای نشد؟
چون در شهر خمام باشگاه والیبال وجود نداشت و اکثرا در سطح محلات و آموزشگاه‌ها بود. خواهر و برادرم در سطح آموزشگاه‌ها بازی می‌کردند و اگر باشگاه والیبال آن زمان وجود داشت مطمئن هستم آن‌ها هم والیبالیست‌های خوبی می‌شدند.
*پس خیلی اهل درس نبودی. پدرت از اینکه دنبال ورزش بودی ناراحت نمی‌شد؟
پدرم جزو سرمایه‌دارهای شهر خمام بود و از نظر مالی مشکلی نداشتیم اما خیلی خسیس بود و ما را در سطح متوسط بزرگ کرد.
*با فوتبال بازی کردن تو مشکلی نداشت؟
چرا نداشت؟ خیلی هم مشکل داشت. یادم است روزی که به اردوی تیم ملی نوجوانان دعوت شدم به من گفت«یک ریال برای فوتبالت نمی‌دهم و اگر درس خواندی پول هم می‌گیری.»
*و تو چه کردی؟
هیچی دیگر، گفتم مگر تا الان پول دادی به ما که الان بخواهی پول بدهی؟ از این به بعد هم پول نده خودم یک کاری می‌کنم.
*پس خیلی مشکل خوردی بعد از آن حرف پدرت؟
بله؛ برای رفت و آمد به تمرین و اردو خیلی مشکل داشتم. ما یک خانه ویلایی سه هکتاری داشتیم که منزل پدربزرگم هم در همان سه هکتار بود اما جدای از خانه ما چون پدرم پول نمی‌داد همیشه می‌رفتم و از زیر فرش خانه پدربزرگم پول خردها را برمی‌داشتم تا بتوانم کرایه داشته باشم. زیرفرش خانه پدربزرگم یک جورایی شده بود گاو صندوق من و هنوز هم که می‌روم خانه به یاد آن روزها یک سری هم به آن فرش منزل پدربزرگم می‌زنم.
*پدربزرگت هم می‌دانست از زیر فرش خانه‌اش پول برمی‌داری؟
بله می‌دانست. عمه و پدربزرگم به من خیلی کمک کردند و به من پول می‌دادند تا بتوانم فوتبالم را دنبال کنم.
*هنوز هم پول خرد زیر آن فرش پیدا می‌شود؟
(خنده) نه بابا. زندگی‌ها سخت شده و دیگر پولی زیر آن فرش پیدا نمی‌شود.
*الان که برای خودت فوتبالیست مشهوری شدی پدرت راضی است یا نه دوست داشت درس می‌خواندی؟
(خنده) اتفاقا پدرم خوشحال است چون دیگر از او تقاضای پول نمی‌کنم. خانواده و پدرم از اینکه پیشرفت کرده‌ام خوشحال هستند.
*پس با این حساب پدر خاصی داشتی؟
چه جورم! الان پدرم از من در فوتبال معروف‌تر است. خیلی ها در فوتبال پدرم را می‌شناسند.
*رفتار پدرت با تو در دوران کودکی چگونه بود؟
شیرین روزی سه وعده کتک می‌خوردم
*جدی می‌گویی؟
بله پدرم وقتی سرکار می‌رفت یک نشاط و شادی درخانه‌مان به راه می‌افتاد و همه می‌رفتیم دنبال توپ و والیبال اما به محض اینکه از سرکار برمی‌گشت خانه‌مان می‌شد پادگان نظامی و کسی جرات بازی کردن نداشت.
*مادرت هم این‌گونه بود؟
خدا نکنه(خنده) مادرم 180درجه با پدرم فرق داشت. من عاشق مادرم هستم و او با ارزش‌ترین چیزی است که در زندگی دارم. حاضرم تمام زندگی‌ام را بدهم تا مادرم را داشته باشم. او خیلی سختی در زندگی کشید که نمی‌توان گفت. من تا آخر عمرم مدیون محبت‌های مادرم هستم.
*خاطره خاص هم از رفتارهای پدرت در ذهن داری که برایمان بگویی؟
آن زمان که به اردوهای تیم ملی نوجوانان دعوت می‌شدم مدت زیادی را در اردو می‌ماندم و دائما یا در اردو بودیم و یا سفر خارجی. یادم است یکبار بعد از 20روز به خانه برگشتم و وقتی از در وارد شدم و سلام کردم پدرم با خونسردی گفت «اردوی بعدی چه وقتی است که بروی!» گفتم بگذار برسم بعد بگو. به جای اینکه بعد از 20روز ما را دیده خوشحال شود، می‌گوید کی می‌روی. البته با این تفاسیر دوستش دارم و چند تا کار باارزش برای من کرده است.
*پس کار باارزش هم در حق تو انجام داده، توضیح می‌دهی؟
هنوز آن روزی که برایم کفش استوک مولر خرید فراموش نمی‌کنم. آن زمان کفش‌های مولر تازه آمده بود و خیلی گران بود. یک ماه بود به پدرم می‌گفتم من کفش مولر می‌خواهم تا اینکه یک روز عصر دیدم وقتی به خانه آمد کفش مولر برایم خریده بود. باورتان نمی‌شود این کفش‌ها را تا صبح جلوی چشمم گذاشته بودم و نگاه‌شان می‌کردم تا اینکه خوابم برد. آن شب تا صبح خدا خدا می‌کردم زودتر 8صبح شود تا بروم و به بچه‌های محل فخر بفروشم. نفر اولی بودم که وارد زمین محل‌مان شدم. این تنها کار مثبتی بود که پدرم در فوتبال و زندگی برای من انجام داد.
*حالا اگر خودت روزی پدر شوی با بچه‌ات چطور رفتار می‌کنی؟
من مثل مادرم رفتار می‌کنم اما سخت‌گیری پدرم را هم دارم. او آن‌قدر به ما سخت گرفت تا مثل یک مرد بزرگ شدیم و توانستیم روی پای خودمان بایستیم و زیر فشار سختی‌ها کمرمان خم نشود. خوشحالم که پدر به ما سخت گرفت تا مردانه بزرگ شویم.
*پس خیلی هم از پدرت ناراحت نیستی؟
او هم زحمات زیادی برای ما کشید. ما بچه‌ها همیشه خاطرات بد یادمان می‌ماند اما او طوری رفتار کرد تا محتاج کسی نباشیم.
*تو هم می‌خواهی مسیر پدرت را دنبال کنی؟
من طوری زندگی می‌کنم که بچه‌هایم از زندگی‌شان لذت ببرند اما سخت‌گیری‌های لازم را هم دارم. من سعی می‌کنم با فرزندانم صحبت کنم و مسائل را با صحبت حل کنم نه با کتک. نباید آخرین مرحله تنبیه بچه را در همان اول اجرا کرد.
*کمی از بحث خانوادگی خارج شویم. ما تو را استقلالی بدانیم یا پرسپولیسی یا تراکتوری؟
من آن زمان که گفتم یک روز تیم محبوبم را خواهم گفت. خیلی‌ها خواستند مرا بزنند. متاسفانه یکسری روزنامه‌ها می‌خواهند مرا خراب کنند و نمی‌خواهند مردم، استقلالی بودن مرا قبول کنند. به آن قرآنی که همه قبولش داریم قسم می‌خورم که استقلالی دو آتیشه بودم و هستم و خواهم بود. من از بچگی استقلالی بودم و روی داربی‌ها با بچه‌ها سر غذا و لباس شرط‌بندی می‌کردم و تمام زندگی‌ام استقلال بوده. حالا که بحث به اینجا رسید باید اعتراف کنم طی چند سال گذشته در تیم‌های بزرگی بازی کردم اما همیشه نتایج استقلال را دنبال می‌کردم و دوست داشتم استقلال قهرمان شود.
*ماجراهای نقل و انتقالات شاید یکی از دلایلی بود که نیامده به استقلال به حاشیه رفتی؟
اتفاقات فصل نقل و انتقالات را هم بهتر است از بوستانی بپرسید. روزی که بازی‌ها تمام شد آقا کریم به من زنگ زد و گفت دوست داری بیایی استقلال و من بدون درنگ قبول کردم. همان زمان آقا کریم به من گفت خبر می‌دهم و بعد از چند روز که خبری نشد آقای دایی تماس گرفتند و من از اینکه یکی از اسطوره‌های فوتبال کشورمان مرا می‌خواهد خوشحالم شدم اما از طرف دیگر ناراحت بودم چون دوست نداشتم به پرسپولیس بروم و هنوز هم یک عذرخواهی به علی‌آقا بدهکارم. دایی اگر در لیگ یک هم تیم داشت دوست داشتم برایش بازی کنم.
*پس چرا به باشگاه پرسپولیس رفتی؟
فقط به خاطر تماس‌های آقای دایی بود. واقعا نمی‌توانستم به خودم بقبولانم که برای پرسپولیس بازی کنم. من از کودکی آرزوی پوشیدن پیراهن استقلال را داشتم و خوشحالم به یکی از آرزوهای کودکی‌ام رسیدم.
*مگر بوستانی نگفته بود بیا استقلال، پس چرا دیگر با تو تماسی نگرفت؟
شانس من بود دیگر. من چهار سال بود که از استقلال پیشنهاد داشتم اما هر فصل یک مشکلی پیش می‌آمد و شرایط جور نمی‌شد.
*چه مشکلی پیش می‌آمد که جور نمی‌شد؟
طی این سال‌ها به خاطر اینکه قرارداد داشتم باشگاه‌هایی که در آن بازی می‌کردم رضایت‌نامه نمی‌دادند. آن فصلی که قلعه‌نویی از تراکتور جدا شد و به استقلال آمد مرا می‌خواست اما باشگاه تراکتور گفت 2میلیارد پول رضایت‌نامه‌ات است. امسال هم که دوست داشتم از همان اول با استقلال قرارداد ببندم، گزینه آخرشان بودم و برای همین آن ماجرا پیش آمد.
*مگر همان روز اول بوستانی با تو تماس نگرفت؟
چرا خب، اما غیر از بوستانی هیچ کس مرا در استقلال نمی‌خواست! آن‌ها اول با سوشا مکانی صحبت کردند اما تنها بوستانی مرا می‌خواست و با من در تماس بود. بوستانی دائما به من می‌گفت دو روز دیگر صبر کن و از طرف دیگر پرسپولیس هر روز با من تماس می‌گرفت. من با اینکه دوست داشتم به استقلال بروم متوجه شدم این دو روز دو روز گفتن‌ها به خاطر این است که دنبال گلرهای دیگر هستند.
*یعنی اعتقادی به تو نداشتند و در اصل تو آب نمک نگه داشته بودنت؟
دقیقا. البته غیر از آقا کریم که از اول مرا قبول داشت. می‌خواستند اگر بقیه نشدند آن وقت مرا بگیرند. من با اینکه 15روز از فصل نقل و انتقالات گذشته بود دو پیشنهاد محکم داشتم. دایی می‌گفت 5گلر به من پیشنهاد دادند اما من فقط تو را می‌خواهم.
*تراکتورسازی هم در همان گیر و دار به تو پیشنهاد داد؟
من چون با رسول خطیبی در گسترش کار کرده بودم مرا می‌خواست. آن‌ها که از روز اول فصل نقل و انتقالات مرا می‌خواستند و 15روز شبانه‌روز با من و مدیر برنامه‌هایم در تماس بودند. من آن زمان از رفتار استقلالی‌ها ناراحت بودم اما وقتی آقا کریم گفت استقلال تقریبا قطعی شده با اینکه هنوز دعوت رسمی برای مذاکره با من نشده بود اما مذاکره با پرسپولیس را به هم زدم. قرارداد پرسپولیس دو ساله بود و رقم قراردادشان هم بیشتر از قراردادم با استقلال بود. من استقلال را سه ساله بستم و پولش هم کمتر از پرسپولیس است.
*به دایی چه جوابی دادی؟
البته این را هم بگویم که استقلال باز هم گفت چند روز صبر کنم، آن هم بعد از اینکه با پرسپولیس برهم زدم. آن زمان حدود رقم را هم گفته بودند اما گفتند صبر کن. من از دایی عذرخواهی کردم و با اینکه از من ناراحت شد تصمیم گرفتم حتی اگر استقلال هم جور نشد به پرسپولیس نروم چون واقعا دلم نبود. به خدا قسم از اول هم نمی‌خواستم حتی به باشگاه پرسپولیس بروم اما علی دایی آن‌قدر برای من قابل احترام بود که دچار رودربایستی شدم.
*بعد که دیدی پرسپولیس و استقلال چنین شرایطی پیدا کردند تصمیم گرفتی به تراکتورسازی بروی؟
اتفاقا می‌خواهم همین را بگویم که اگر من عشق پرسپولیس بودم کدام پرسپولیس می‌آمد پرسپولیس را ول کند و برود تراکتورسازی. من به عشق استقلال خیلی از پیشنهادات را رد کردم. فولاد هم آن زمان مرا می‌خواست.
*وقتی با تراکتورسازی قرارداد بستی دو روز تاریخی استقلالی‌ها به سرانجام رسید؟
من همان زمان هم که با تراکتورسازی در هتل آزادی قرارداد بستم ناراحت بودم چون هنوز یک احساس به من می‌گفت استقلال جور می‌شود اما همین که من قراردادم را با تراکتورسازی بستم همه گلرها جابه‌جا شدند. سوشا به پرسپولیس رفت، گلر فصل گذشته استقلال هم جدا شد و استقلالی‌ها که برای بیرانوند نامه زده بودند جواب نگرفتند. این اتفاقاتی که ظرف چند روز رخ داد در نهایت باعث شد تا من به آرزوی کودکی‌ام برسم. استقلال با من تماس گرفت و گفت اگر می‌توانی رضایت‌نامه‌ات را بگیری پاشو بیا. من با اینکه یک جلسه بیشتر با تراکتورسازی تمرین نکرده بودم تنها به خاطر یک روز تمرین 120میلیون پرداختم. من هیچ وقت از تراکتوری‌ها نمی‌گذرم. آن‌ها به ناحق این پول را از من گرفتند. خیلی مرا اذیت کردند. هر جوری بود ضرر دادم اما آمدم استقلال و با رقم پایین‌تر قرارداد بستم. واقعا کریم بوستانی برای استقلالی شدن من زحمت کشید و تلاش کرد. او تمام فکر و ذکرش این بود تا مرا به استقلال بیاورد.
*وقتی قراردادت را با استقلال امضا کردی چه احساسی داشتی؟
روزی که در دفتر علی نظری جویباری قراردادم را امضا کردم زیباترین روز زندگی‌ام رقم خورد و خیلی‌ها که می‌دانستند من از بچگی استقلالی هستم زنگ زدند و تبریک گفتند و پرسپولیسی‌های فامیل هم تماس می‌گرفتند که چرا به پرسپولیس نرفتی.
*حالا که این حرف‌ها را می‌زنی اگر روزی شرایط طوری شد که از پرسپولیس پیشنهاد داشتی باز هم قبول نمی‌کنی یا تو رودربایستی قرارداد می‌بندی؟
من هیچ وقت به پرسپولیس فکر نمی‌کنم. حتی اگر به تیم‌های ته جدولی بروم و بازی کنم حاضر نیستم در پرسپولیس بازی کنم.
*مطمئنی که این حرف‌ها را می‌زنی؟
صددرصد؛ قسم قرآن می‌خورم. من مثل خیلی‌ها نیستم که از پرسپولیس به استقلال و از استقلال به پرسپولیس می‌روند. آن‌ها خونشان رنگی نیست و فقط به فکر موقعیت خودشان هستند. خون من آبی است و هرگز قرمزپوش نمی‌شوم.
*آینده‌ات را در استقلال چطور می‌بینی؟
اگر خدا بخواهد با تلاش زیاد می‌خواهم آن‌قدر در استقلال بمانم تا مانند بزرگسالان و اسطوره‌هایی چون قلعه‌نویی، ‌بیانی، حجازی و ‌زرینچه شوم، هر چند فکر نکنم بتوانم مانند آن‌ها محبوب شوم. من از اینکه از نزدیک با اسطوره‌های استقلال کار می‌کنم خوشحالم و به خودم می‌بالم.
*فکر می‌کنی بتوانی در استقلال با این همه حاشیه دوام بیاوری؟
من از روزی که به استقلال آمدم دیگر به هیچ تیم دیگری فکر نکردم. شاید پول و آرامش را در دیگر تیم‌هاداشته باشم اما عاشق استقلال هستم. چند ماهی است پول نگرفته‌ایم و مشکل مالی داریم و شاید گفتن نداشته باشد اما فقط برای اینکه باور کنید چقدر استقلال برای من مهم است این موضوع را برایتان بازگو کنم. من دو روز را بدون اینکه غذا بخورم سر تمرین رفتم اما هرگز ناراحت نیستم. در خانه خودمان نشده بود که بدون غذا بروم بازی کنم. حالا هم استقلال را مثل خانه خودمان می‌دانم. من زندگی را با استقلال و مادرم دوست دارم.
*اینکه جای رحمتی بازی می کنی حاشیه زیادی برایت داشته؟
برخی روزنامه‌ها سنگ رفقایشان را به سینه می‌زنند. من با این رسانه‌ها نه کاری دارم و نه خواهم داشت.
*چند بازی رسمی برای تیم ملی انجام داده‌ای؟
دقیقا نمی‌دانم رسمی و یا غیررسمی اما برابر موزامبیک و موریتانی برای تیم ملی بازی کردم.
*فکر کن شانس این را داشته باشی به گلر یک تیم ملی تبدیل شوی؟
من در کنار سایر گلرها تلاش می‌کنم تا بتوانم رضایت کی‌روش را جلب کنم. سعی می‌کنم در استقلال خوب کار کنم تا بتوانم به تیم ملی هم دعوت شوم. تمام فکر و ذکرم حضور در جام ملت‌هاست و اگر فرصت برسد برای تیم ملی بازی کنم.
*اما تو گلر دو تیم ملی هستی؟
اینکه چه کسی گلر یک است و چه کسی گلر دو خیلی مهم نیست. من می‌خواهم خوب بازی کنم و منتظر فرصت از سوی کی‌روش باشم. کی‌روش دنبال جوانگرایی‌ است و مطمئن هستم او این فرصت را به من می‌دهد.
*کار کردن با علی کریمی چطور است؟
علی‌آقا برای تیم ملی بمب روحیه است. ما هنوز هم فکر می‌کنیم او بازیکن تیم ملی است. احساس خوبی به تیم می‌دهد و بیشتر از اینکه کنار کادر فنی باشد کنار بچه‌هاست. دو بار رفتیم خرید او با ما بود. حضور کریمی به تیم ملی روحیه خوبی داد. او شخصیت خاصی دارد.

دیدگاهتان را بنویسید