استقلال برای دومین فصل متوالی لااقل از منظر سرمربیاش به سه دسته تقسیم شده است. یکی ملیپوشانی که هنوز برنگشته، دوباره به اردوی ملی میروند و به قول امیر قلعهنویی و بهرام افشارزاده سالم میروند و با عصا برمیگردند، دوم مصدومانی که جای دیگری مصدوم شدهاند و کار بعضیشان بیخ پیدا میکند (مثل حنیف در این فصل و جمشیدیان در فصل گذشته) و سوم گروه باقیماندهها که دایما تمرین و بازی میکنند و بعضیشان مدعیاند که حقشان بیش از چیزی است که به آنها عرضه شده است (نمونه: برهانی و قاضی). عصر امروز (چهارشنبه) که استقلال در ادامه هفته دوازدهم لیگ برتر میهمان «پدیده» در خراسان است، هر سه گروه در اختیار ژنرالاند و در نتیجه به جز هاشم بیکزاده که دوباره مصدوم و حاشیهنشین شده و همچنین مگویان فرصت خوب و بهتر بگوییم تست مناسبی است تا مشخص شود ترکیب اصلی دلخواه ژنرال چیست و اگر هر سه گروه در اختیار وی باشند (که اینکه هستند) او تیم را چطور در زمین میچیند.
سوالهای اساسیتر
وی از این نکته که بنا بر نیازهای تیمی خرسندنیا امسال در پستهای متعددی به بازی گرفته شده و به تبع آن در مکانهایی توپ زده که تخصص وی نیست، با تحسین یاد میکند اما به تدریج به نقطهای میرسد که باید جواب سوالهایی اساسیتر را بدهد. از آن دست است شکل و فرم بازی همزمان خسرو حیدری و میلاد فخرالدینی در میدان، میزان تاثیرگذاری امید ابراهیمی در تنظیم بازی تیم در وسط میدان در حضور آندو تیموریان، نوع حرکت رو به جلوی مهدی کریمیان و البته میزان مشارکت دو «بال» تیم در طراحی و اجرای حملات.
نقشهای برای تمامی سلایق
تا این لحظه ژنرال همیشه این بهانه را داشته که از سه دسته مذکور حداقل یک گروه در اختیارش نبودهاند اما امروز حتی عمرانزاده هم که سه ماه و نیم مصدوم بود، برای مسابقه در ورزشگاه ثامن مشهد آمادگی دارد. مهرهگیریهای قلعهنویی در «پیش فصل» بد نبوده و بخصوص ابراهیمی بسیار خوب توانسته است در چرخ دندههای بازی استقلال جا بیفتد و یک مهره مهم جلوه کند اما همین رایزنی در مورد سایرین و حتی فخرالدینی و شهباززاده مصداق ندارد و نوسان در بازی آنها کاملا محسوس است و روزی خوباند و فردا، فقط سایهای از خود.
حالا زمانی است که باید قلعهنویی آنها را از نو بالا و پایین کند و نقشهای بچیند که برای تمام سلایق متفاوت فوق و روشهای گوناگون نامبردگان مناسب باشد. او باید تیمی بسازد که «تیم» باشد و به رغم حرفهای امیدوارکننده او در مشهد آبیها با وجود رسیدن به هفته دوازدهم لیگ هنوز یک تیم هماهنگ نشدهاند و به نظر میرسد که ژنرال هنوز ترکیب اصلیاش را نمیشناسد. روزهایی هم که آنها میبرند، در درجه اول جرقههای فردی برای آنها گرهگشایی میکند. مثلا خسرو حیدری یکی از سانترهای معروفش را میکند یا نظیر آنچه در دیدار اخیر با فولاد نوین در اهواز دیدیم یک شوت ناگهانی (از رمضانی) گرهها را میگشاید.
هر چه زودتر، بهتر
استقلال امسال، البته تیم خوب و موثری است اما خلاقیتهای آن سازماندهی شده نیست و در یک قالب تیمی تعریف و اجرا نشده و هر چه هست، غریزی است. حالا که ژنرال لااقل برای چهار هفته پایانی لیگ هر سه گروه معروفش را در اختیار دارد باید این مساله را حل و بین آنها هماهنگی برقرار کند و یک تیم برنامهدار و منسجم بسازد. او هر چه زودتر این کار را بکند، به نفع او است زیرا دربی تهران نزدیک است و در آن زمان هیچکس به بهانههای ولو حقیقی وقعی نمیگذارد و در پایان آن مسابقه فقط به حرفهای برنده توجه میکنند.
سوالهای اساسیتر
وی از این نکته که بنا بر نیازهای تیمی خرسندنیا امسال در پستهای متعددی به بازی گرفته شده و به تبع آن در مکانهایی توپ زده که تخصص وی نیست، با تحسین یاد میکند اما به تدریج به نقطهای میرسد که باید جواب سوالهایی اساسیتر را بدهد. از آن دست است شکل و فرم بازی همزمان خسرو حیدری و میلاد فخرالدینی در میدان، میزان تاثیرگذاری امید ابراهیمی در تنظیم بازی تیم در وسط میدان در حضور آندو تیموریان، نوع حرکت رو به جلوی مهدی کریمیان و البته میزان مشارکت دو «بال» تیم در طراحی و اجرای حملات.
نقشهای برای تمامی سلایق
تا این لحظه ژنرال همیشه این بهانه را داشته که از سه دسته مذکور حداقل یک گروه در اختیارش نبودهاند اما امروز حتی عمرانزاده هم که سه ماه و نیم مصدوم بود، برای مسابقه در ورزشگاه ثامن مشهد آمادگی دارد. مهرهگیریهای قلعهنویی در «پیش فصل» بد نبوده و بخصوص ابراهیمی بسیار خوب توانسته است در چرخ دندههای بازی استقلال جا بیفتد و یک مهره مهم جلوه کند اما همین رایزنی در مورد سایرین و حتی فخرالدینی و شهباززاده مصداق ندارد و نوسان در بازی آنها کاملا محسوس است و روزی خوباند و فردا، فقط سایهای از خود.
حالا زمانی است که باید قلعهنویی آنها را از نو بالا و پایین کند و نقشهای بچیند که برای تمام سلایق متفاوت فوق و روشهای گوناگون نامبردگان مناسب باشد. او باید تیمی بسازد که «تیم» باشد و به رغم حرفهای امیدوارکننده او در مشهد آبیها با وجود رسیدن به هفته دوازدهم لیگ هنوز یک تیم هماهنگ نشدهاند و به نظر میرسد که ژنرال هنوز ترکیب اصلیاش را نمیشناسد. روزهایی هم که آنها میبرند، در درجه اول جرقههای فردی برای آنها گرهگشایی میکند. مثلا خسرو حیدری یکی از سانترهای معروفش را میکند یا نظیر آنچه در دیدار اخیر با فولاد نوین در اهواز دیدیم یک شوت ناگهانی (از رمضانی) گرهها را میگشاید.
هر چه زودتر، بهتر
استقلال امسال، البته تیم خوب و موثری است اما خلاقیتهای آن سازماندهی شده نیست و در یک قالب تیمی تعریف و اجرا نشده و هر چه هست، غریزی است. حالا که ژنرال لااقل برای چهار هفته پایانی لیگ هر سه گروه معروفش را در اختیار دارد باید این مساله را حل و بین آنها هماهنگی برقرار کند و یک تیم برنامهدار و منسجم بسازد. او هر چه زودتر این کار را بکند، به نفع او است زیرا دربی تهران نزدیک است و در آن زمان هیچکس به بهانههای ولو حقیقی وقعی نمیگذارد و در پایان آن مسابقه فقط به حرفهای برنده توجه میکنند.
دیدگاهتان را بنویسید