سال 1999 برتی فوگتس با تزریق خونی در رگهای پیر و فرتوت فوتبال آلمان، نویدبخش زندگی دوباره برای ژرمن ها بود.
آن زمان که آشیان عقاب های سیاه، سست تر از تار عنکبوت بود، عقاب جوانی بر فراز آسمان شروع به اوج گرفتن کرد.
از هر برگ تا شاخه ای را بال کشید و به ترمیم آشیان پر غرور و پر افتخارشان پرداخت. حتی با کمک از پر های خویش. او نمی خواست آشیانش با هر بادی بلرزد. آشیانی که هر پرنده ای یارای رسیدن به آن را نداشت، چه برسد به طمع رد کردن آن. در دقیقه ی 60 بازی با اسکاتلند جوانی جویای نام به جای هامان پا به میدان گذاشت و بعد ها پایش را جای پای قیصر آلمان! او کسی نیست جز میشائیل بالاک افسانه ای.
کسی که از منظر اهالی فوتبال از بدشانس ترین بازیکنان تاریخ فوتبال بود. اما فقط فوتبال می دانست که او از خوش اقبال ترین های این دنیاست. کسی که خون فوتبال در رگهایش جریان داشت، تنها آلمانی ای که بازی اش شنیده ها را برایمان به مرحله ی دیدن رساند. کسی که به این نسل و نسل قبل نشان داد که بکن بائر چگونه بود. او به همراه کان در سال 2002 همان کاری را کرد که بکن بائر با گرد مولر.
دیدگاهتان را بنویسید