اگر قدرت خیالی سفر به زمان در اختیارمان بود،چه میکردیم؟ شاید با طرح این پرسش تشویش های بیشماری ذهنمان را در بر گیرد. به عبارتی یک سر میشویم و هزار سودا. اما می توان به سری اشاره نمود که تنها یک سودا دارد و آن رییس اسبق و کارکشته اینتر میلان، ماسیمو موراتی است.
بی شک او با این قدرت به 1995 باز می گردد و در نخستین کنفرانس بعد از انتصاب بر مسند ریاست باشگاه به هواداران نه وعده اسکودتو و نه قهرمانی اروپا می دهد و نه نقش بستن ستاره دوم بر قلب پیراهن آبی و سیاه، او از شخصی نام می برد که وجودش سالیان سال در شب خاطرات نراتزوری ها چون ستاره ای می درخشد، خاویر آدلمار زانتی.
سالها پیش کودکی جسور در حومه های بوینس آیرس پایاپای پدر بنّایی می کرد. او در لابه لای خستگی هایش دور از چشم پدر به سراغ عشقش می رفت و با او خلوت می کرد. فوتبال عشق او و هر ضربه بر توپ بوسه هایش. سرنوشت، بنّای کوچک را معمار یکی از آسمانخراش های تعصب در شهر فوتبال کرد. بنایی خشت به خشت از هر نفسش در چمن ِ سبز ِ جوزپه مه آتزا.
موراتی در اولین اقدام خود او را از بانفیلد به اینتر آورد. طرفداران به او لقب تراکتور دادند و حال با همان تراکتور دشت های لومباردی خاطراتشان را شخم میزنند. او در سال 1995 چون ملوانی جوان قدم بر عرشه کشتی نهاد و دیری نپایید با لیاقت و وفاداری در سال 1999 ناخدای آن شد. خاویر را میتوان به فانوس و کور سوئی از امید برای کشتی ِ عواطف نراتزوری ها تشبیه کرد که چشم به ساحل موفقیت دوخته اند. از او میتوان به عنوان نراتزوری ترین غیر ایتالیایی تاریخ نام برد. زانتی نه تنها یکی از شهروندان افتخاری میلان است بلکه میلیون ها قلب افتخارشان این است تا او شهروند ابدی آن باشد. از زمان آمدن او پاتزا اینتر (اینتر دیوانه) آرام شد.
و اینتری ها دیوانه او. می توان خاویر را یک دورگه آرژانتینی-اینتری دانست. خاویر ادلمار زانتی انقدر حیرت آور است که می توانیم او را برتر از چهار شگفت انگیز، «4» شگفت انگیز نامید.
دیدگاهتان را بنویسید