47302

نسل ما به جنگ نمی‌خورد همه لژیونر می‌شدیم/ رویانیان و استیلی برای عمل جراحی کمکم کردند

دهه طلایی 60 پرسپولیس و جوان بلند بالای خوزستانی با آن پرش‌های بلند و ضربه سرهایی که قدرتش از یک شوت کمتر نبود، با پیراهن شماره 10 سرخ‌ها در مستطیل سبز دل‌ربایی می‌کرد. اما کسی آن روزها خبر نداشت کریم باوی با سه ترکش در بدن که یادگار جبهه و جنگ بود، چنین هنرنمایی می‌کند. به ‌مناسبت آغاز هفته دفاع مقدس گفت‌وگویی با گلزن قهار تیم ملی و پرسپولیس داشتیم و از آن سال‌های به یاد ماندنی صحبت کردیم.

- سلام آقای باوی، به‌عنوان یک جانباز جنگی و یک پرسپولیسی در سالروز دفاع مقدس می‌خواستیم با شما خاطره بازی کنیم؟

من در خدمت شما هستم. ممنون از این‌که به یادم بودید. بفرمایید.

- از دوران جنگ و مجروحیت‌تان بگویید؟

سال‌های ابتدایی جنگ سرباز ارتش بودم در هوابرد شیراز. بعد از پایان خدمت سربازی جذب سپاه شدم، چون دیده‌بانی‌ام عالی بود. سال 1361 در فکه و عملیات والفجر مقدماتی از ناحیه پا و از دو نقطه مجروح شدم که ترکش‌هایش تا همین چند ماه پیش همراهم بود. مجدد اواخر سال 1361 در عملیات ثامن‌الائمه در جبهه دهلران از ناحیه کمر و لگن دوباره ترکش خوردم.

- شروع فوتبال‌تان پیش از آغاز جنگ تحمیلی بود؟

بله، آن زمان در جوانان آبادان بودم که بعد برای جوانان خوزستان انتخاب شدم.

- وقتی وارد فوتبال حرفه‌ای شدید کسی از شرایط‌تان با خبر بود؟

علی پروین، نصراله عبدالهی و همه می‌دانستند چه شرایطی دارم. حتی برای راه‌ رفتن مشکل داشتم. شب‌ها با درد می‌خوابیدم. اما چون به فوتبال علاقه داشتم به راهم ادامه دادم. اما خب تا 30 سالگی بیشتر نتوانستم به فوتبال ادامه دهم.

- با چنین شرایطی فوتبال بازی کردن سخت نبود؟

جوان و قوی بودم. خب آن موقع خرمای برهی و میگو و خارک‌های آبادان و تغذیه سالم در شکل‌گیری یک استخوان‌بندی قوی تاثیرگذار بود. وقتی قرار شد عمل کنم 6 نفر پای من را بلند می‌کردند که همه گفتند کمردرد گرفته‌ایم. پزشک جراحم با اره استخوانم را برید تا ترکش‌ها را بیرون بکشد.

- کاری که جوانان ایرانی برای دفاع از خاک این مملکت کردند ارزشی اخروی دارد. با این حال آیا در این سال‌ها با نامهربانی هم مواجه شدید؟

نامهربانی تا دلتان بخواهد دیدم. 8 سال برای پرسپولیس بازی کردم. بازیکن تیم ملی بودم. به علی پروین گفتم طی این سال‌ها پولی به من دادید؟! گفت: نه! حتی پول فیزیوتراپی هم که می‌رفتم را به من ندادند.

- به باشگاه مراجعه کردید تا کاری برای‌تان انجام بدهند؟

رفتم پیش آقای رحیمی که گفت: چشم حتما انجام می‌دهم. اما خب عمر مدیریتش کفاف نداد. پیش آقای منتقمی رفتم که فعلا قول «انشاا...» داده.

- بنیاد جانبازان چطور؟

از طرف بنیاد گفتند بیا برایت حقوق در نظر بگیریم. گفتم کسانی هستند که مشکل هزینه دارو و درمان دارند و رسیدگی به آنها از من واجب‌تر است. هفته آینده چهلم پدرم است. من هم مشکل دارم. اما...!

- هزینه عمل جراحی و بیمارستان چگونه تامین شد؟

خدا پدر آقای رویانیان را رحمت کند. خیلی زحمتم را کشید. دست حمید استیلی هم درد نکند. در بیمارستان عرفان عمل شدم. دکتر افشین طاهری اعظم لطف کرد و دستمزد خودش را نگرفت. گفت شما این همه سال برای ما از جان خودت مایه گذاشتی. من آثار جنگ را در بدنت دیدم و متعجبم که چرا به تو رسیدگی نکرده‌اند. 8 سال برای راه رفتن هم مشکل داشتم. من ساکن کرجم، اما شهردار کرج دریغ از یک رسیدگی.

- حسابی دل پری از نامهربانی‌ها دارید؟

10 میلیون پول فیزیوتراپی‌ام را هم ندادند. زمان مرحوم دهداری که پولی نبود. اما حالا که به هرکسی میلیاردی می‌پردازند، اگر الان ما بودیم شما بگویید چقدر ارزش داشتیم؟ اگر به دوران جنگ نمی‌خوردیم، نسل‌ ما همه لژیونر می‌شدند.

دیدگاهتان را بنویسید