45085

از قلعه نویی تا ولاسکو، پنج شنبه و پایان خونسردی

آن هایی که دیروز با امواج به لهستان سفر کرده بودند تا به تماشای دومین بازی سوپرتیم والیبال ایران در دومین مرحله از رقابت های جهانی بنشینند، در ست دوم با تصویری مواجه شدند که پیش تر مشابه اش را ندیده بودند. بعد از آن که هموطنان لئو مسی، برتری 19 به 15 در این ست را در نهایت با سرویس های عادل غلامی و فرهاد قائمی با شکست عوض کردند، ولاسکو که روی نیمکت تیم ملی حتی در حساس ترین روزها و لحظات به آرامش بی نظیرش معروف بود، شروع به فریاد زدن بر سر بازیکنانش کرد. او به اندازه ای برافروخته شده بود که حتی ممکن بود تنبیه سخت تری از فریاد را نیز برای بازیکنانش اعمال کند.

آن هایی که دیروز پیگیر نبردِ تختی بودند هم اتفاق مشابهی را تجربه کردند. بچه های امیر، همان سرِ چراغ از حریف عقب افتادند و دیگر هر چه زدند، حکایت در بسته بود و شانسِ خسته، تا امیر بماند و نوار پاره پیروزی های پیاپی و عصبانیت، آنقدر که حداقل در لیگ چهاردهم بی سابقه بود. او یک بار، ناتوانی بازیکن تیمش در استپ توپ را به شکلی خشمگین به او یادآور شد و چند بار دیکر نیز، در کناره های خط زمین بلند داد کشید تا شاید ارکستر آبی ها، از رهبرش بترسد و از کابوس این شکست فرار کند.

پنج شنبه، روز پایان خونسردیِ خونسردترین ها بود. امیر و ولاسکو، «نشانه ها» را دیده بودند. خولیو می دانست که این شکست یعنی ناامیدی از صعود به مرحله سوم مسابقه ها و امیر هم خوب می دانست تیمی که هفته آینده با فولاد بازی دارد و بعد از آن باید در اصفهان به دیدار ذوب برود، چقدر به سه امتیاز این مسابقه احتیاج داشته است تا برای هفته های سخت پیش رو از همین حالا با بحران، مرزبندی کند. خشم و خشونت اما به کار هیچکدام از این دو مربی نیامد. آن ها شکست خوردند تا شاید مجبور باشند در روزهای آینده در تمرین ها بیشتر داد بزنند که مبادا بازی های بعدی هم حکایتِ آشوب باشد و ناتوانی در دفاعی روی تور و نابلدی در استپ توپ فوتبال.

دیدگاهتان را بنویسید