این بازیگر فعلی، پیش از این بازیکن سابق فوتبال در باشگاههای سایپا، پرسپولیس و پاس تهران بود که تکگل ملی خود را مقابل بازی با گرجستان زد. سال 92 در سریال «پژمان» بازی کرد که طرح اولیه آن بر اساس ایده خودش شکل گرفته بود. سپس به تئاتر و حتی سینما راه پیدا کرد. پیش از این در نمایش «بادی که ترا خشک کرد، مرا برد» بازی داشت و اکنون فیلم سینمایی «آتشبس 2» را در نوبت اکران دارد.او در این نمایش، نقش «جاناتان» - پسر وسط یک خانواده جنونزده - را بازی میکند.
شما در تئاتر، سینما و تلویزیون بازی داشتهاید.از بین آنها،حضور در کدام را ترجیح میدهید؟
انتخابهای من در یک سالی که وارد حرفه بازیگری شدهام، نشان داده به تئاتر علاقه بیشتری دارم. به نظرم این هنر کمسروصداترین و کمشهرتترین اما برای من جذابترین است. البته کار تئاتر خیلی سخت است. من حدود 14 روز کنار گروه نبودم و از تمرینها عقب ماندم و میبینید که این نمایش متن خیلی سخت و دیالوگهای طولانی و میزانسنهای متفاوتی دارد.
تجربه بازی در سینما چطور بود؟
تجربهام در سینما تجربه خیلی کوتاهی است.در فیلم خانم میلانی، چهار یا پنج سکانس بیشتر بازی نداشتم اما به خاطر همکاری با حرفهییهایی مثل محمود کلاری،اسحاق خانزادی، معیریان و خود خانم میلانی تجربه شیرینی بود. انتخابهای من برای بازیگری هم بر همین مبناست. در واقع چون من در این عرصه جایگاه و تجربهیی ندارم، تلاش میکنم با آدمهایی کار کنم که بتوانند به من کمک کنند، یعنی اگر من کلاس بازیگری نرفتهام، آنها برای من کلاس بازیگری باشند. کارگردانهایی که با آنها کار کردهام، چون میدانند در رشته بازیگری تجربهیی ندارم، بیشتر تلاش میکنند تا بتوانم کار را درست انجام بدهم. البته شیوه کارگردانی علی نرگسنژاد و آقای پارسایی کاملا با هم فرق دارد اما هر دو خیلی کمک کردند که من را بیشتر با این فضا آشنا کنند.
این سومین همکاری شما با بهاره رهنما است.این تجربههای مشترک چطور پیش آمد؟
خب خانم رهنما که بازیگر خیلی خوبی است و بازی در کنار ایشان برای من افتخار است اما این همبازی شدنها اتفاقی بوده، چون اوایل خیلی اصرار داشتند در این نمایش نباشند تا بتوانند نمایش خودشان را کارگردانی کنند، ولی به خاطر علاقهیی که کارگردان «آرسنیک...» به حضور خانم رهنما در این نمایش داشت، پذیرفتند، وگرنه احتمال داشت در این کار نباشند.این نمایش 10 بازیگر دارد و شاید من و خانم رهنما خیلی با هم بازی نداشته باشیم اما در نمایش قبلی که فقط دو پرسوناژ داشت، کاملا همبازی بودیم.
فکر میکردید از نمایش «آرسنیک...» تا این حد استقبال بشود؟
خوشبختانه من این روزها به هر سالن تئاتری میروم، میبینم که پر از تماشاگر است. فکر میکنم مردم ما در این سالها خیلی خوب از تئاتر استقبال میکنند. آنها به سطحی از بالندگی و تفکر رسیدهاند که تئاتر را برای تفریح فرهنگی خود انتخاب میکنند و بهخصوص تئاتر خوب و بد را تشخیص میدهند. تئاتر ما هم، نمایش قابل دیدن و جذابی است و ما انتظار این استقبال را داشتیم.
دیدگاهتان را بنویسید