آقا مسعود پدر علیرضا حقیقی میگوید: «علیرضا متعلق به باشگاه پرسپولیس است و همیشه خودش را مدیون این تیم میداند. وقتی پسرم به روبین کازان رفت، آقای دایی و رویانیان به او اعلام نیاز کردند و قرار شد علیرضا برای کمک به پرسپولیس به ایران باز گردد. علیرضا به ایران آمد ولی فرصتی برای بازی پیدا نکرد و برای همین به لیگ پرتغال رفت. در آنجا کارش را بیسروصدا انجام داد و توانست نظر مساعد کیروش را جلب کند و خدا را شکر به عنوان دروازهبان اول ایران در جامجهانی بازی کرد. البته من مطمئن بودم که پسرم گلر اول تیم ملی خواهد بود و به تواناییهایش اعتقاد داشتم.»
باید آرزوهای بزرگ داشت
اگر هدفم رسیدن به سطح اول فوتبال دنیا نبود، اینقدر زود فوتبال را شروع نمیکردم. به نظر من غیرممکن وجود ندارد. آدم باید همیشه فکر بزرگ و آرزوی بزرگ داشته باشد. به فوتبال انگلیس، ایتالیا و اسپانیا و در کل کشورهای صاحب سبک در فوتبال که لیگهای خوبی دارند علاقهمندم و دوست دارم اگر فرصت شد، بتوانم در یکی از این لیگها به فوتبالم ادامه بدهم.
علیرضا و خانواده
پدر میگوید باور کنید قبل در هر بازی من و مادرش پای تلویزیون مینشستیم و برای علیرضا و همه بازیکنان دعا میکردیم. مادرش که استرس زیادی داشت و هنگام بازیها فقط ذکر میگفت. خود علیرضا هم ارتباط عاطفی خاصی با خانوادهاش دارد. او قبل از هر بازی زنگ میزد و با من و مادرش صحبت میکرد تا انرژی بگیرد.
من از موفقیت علیرضا در جامجهانی خیلی خوشحالم او پرچم همه جوانان ایرانی را بالا برد و نشان داد جوان ایرانی شایسته بهترینهاست. همه دیدید پس از بازی با نیجریه، پیراهن او را به موزه فیفا بردند و پسرم چقدر مورد توجه فیفا عمومی قرار گرفت. علیرضا نمونه بارز یک جوان شایسته ایرانی است جوانی مومن و خانواده دوست که همیشه به او یاد دادهام پایبند ارزشها باشد.
دامادی علیرضا آرزوی من!
بعد از بازیهای تیم ملی پیشنهادات زیادی برای علیرضا آمد و از جمله بازی در هالیوود و حضور در تیزرهای تبلیغاتی، ولی پسرم میخواهد تمرکزش فقط روی فوتبالش باشد. همین حالا هم از لیگهای معتبر اروپایی پیشنهادات چشمگیر دارد و انشاءاله در فرصتی مناسب بهترین تصمیم را برای آیندهاش خواهد گرفت.
من و مادرش برای علیرضا آرزوهای زیادی داریم و دلمان میخواهد هر چه زودتر او را در لیگهای معتبر اروپایی ببینیم و شاهد موفقیتهایش باشیم. راستش را بخواهید دوست داریم هر چه زودتر پسرمان را داماد کنیم و نوهمان را در آغوش بگیریم. البته همه چیز به خود علیرضا بستگی دارد و ما هم مثل همیشه حمایتش میکنیم.
با هم رفیقیم
از کودکی علیرضا همین را به شما بگویم که روزی نبود ما با هم فوتبال بازی نکنیم. هر روز یقه مرا میگرفت و میگفت باید به من شوتبزنی و شیرجه بروم. از دست من و علیرضا یک شیشه یا لوستر سالم در خانه نمانده بود. هنوز هم که هنوز است من و علیرضا با هم رفیق هستیم و محرم اسرار یکدیگریم.
آن گل لعنتی!
علیرضا توانست اولین دروازهبان ایران باشد که یک بازی بدون گل خورده را در جامجهانی تجربه کند. او در بازی با نیجریه فوقالعاده بود و مقابل آرژانتین هم توپهای بازیکنان بزرگ جهان را دفع میکرد. آن بازی تنها چند دقیقه کم آوردیم و همه دیدید که روی گل مسی علیرضا خیلی تلاش کرد ولی مسی روی نبوغش توانست به ایران گل بزند.
دیدگاهتان را بنویسید