به نقل از بانک ورزش، در بخشی از مصاحبه بعد از بازی با فولاد، علی دایی از خودش و شاید از جامعه داوران میپرسد: «واقعا چرا ما اینقدر راحت ده نفره میشویم؟ چرا به خاطر هر اعتراضی با ما برخورد میشود؟» دقیقا روشن نیست علی دایی نمیداند یا خودش را به ندانستن میزند. به هر حال اما کاملا روشن است که شخصیت یک مربی به مرور زمان در تیمش حلول میکند و باعث میشود شاگردان وی همانطوری رفتار کنند که از مربیشان میآموزند. طی این هفت سالی که دایی مربی شده، کاراکتر او به عنوان یک «معترض ابدی» حسابی برای دیگران جا افتاده است. سرمربی قرمزها میتواند به همین مسابقه با فولاد دوباره نگاه کند و ببیند در ۸۰ دقیقه قبل از اخراج صادقیان، خود او چند بار به خاطر یک اوت یا خطا ابراز خشم کرده است؟ شاگرد میخواهد مثل مربی باشد و نتیجه چنین تمایلی، به وجود آمدن صحنههایی همچون اخراج صادقیان از زمین بازی است. حالا بگذریم از آنکه اگر شهریار قبلا سر تخلفات پیام با او مدارا نکرده بود، شاید امروز اصلا کار به اینجا نمیکشید.
دیدگاهتان را بنویسید