محمد محمدی: اتفاقات ترکیه من را از استقلال فراری داد
دروازهبان سابق تیم های پرسپولیس و استقلال بعد از خداحافظی از دنیای فوتبال صحبتهای جالبی را مطرح کرد.
محمد محمدی یکی از دروازهبانانی است که سابقه پوشیدن دو تیم پرطرفدار پایتخت را دارد و در هر دو تیم بازی کرده است.این دروازهبان با تجربه که در تیم های مختلف لیگ ایران بازی کرده بعد از سالها حضور در ایران چندی پیش در کشور آمریکا از فوتبال خداحافظی کرد تا به نوعی جزو اولین بازیکنانی باشد که در خارج از کشور از دنیای فوتبال خداحافظی کرده است.
محمدی که به خاطر اختلاف با مدیریت وقت پرسپولیس از این تیم خداحافظی کرد و گردش زمان چند سال بعد او را به استقلال آورد در دوران ورزشی خود روزهای پرفراز و نشیبی داشت که در این گفتگو به چالشهای دوران ورزش خود اشاره کرده و آنها را بازگو کرده است.
وی در خصوص خداحافظیاش از فوتبال، برنامههای خود برای آینده و اتفاقاتی که در مدت فوتبالش رخ داده صحبت کرده که متن این گفتگو را در زیر بخوانید:
* ابتدا از اینجا شروع کنیم که چرا تصمیم به خداحافظی گرفتید؟
- بعد از رفتن به داماش و اتفاقاتی که برای زانوی من رخ داد کمی روی پایم تأثیر گذاشت زمین چمن رشت در واقع چمن مصنوعی نبود بلکه موکت مصنوعی بود و هنگامی که من به دکتر کیهانی مراجعه کردم او به من گفت که دیگر نباید فوتبال بازی کنم. از آنجا که این تصمیم خیلی برایم سخت بود به بازیهایم ادامه دادم و یک سال هم در لیگ آمریکا دوام آوردم اما با توجه به معاینات دو ماه قبل با آقای منصوری صحبت کردم و شرایط زانویم را به ایشان گفتم.
* آیا مسئولان الایبلوز با این مسئله موافق بودند؟
- آنها کار را به خودم واگذار کردند ولی باید خواه ناخواه این کار را انجام میدادم خدا را شکر در شرایطی فوتبال را کنار گذاشتم که از نظر بدنی وضعیت خوبی داشتم. من با آقای منصوری از زمانی که در استقلال بودم دوست شدم و او به من پیشنهاد داده بود که به امریکا بیایم الایبلوز در واقع استقلال شهر لوسآنجلس است و من زمانی که در استقلال حضور داشتم یکی از بازیهای این تیم را از نزدیک در جام حذفی تماشا کردم سپس بعد از ۲ سال حضور در راهآهن به این تیم آمدم چون بازی در خارج از ایران و تجربه یک محیط جدید جزو آرزوهایم بود و درست است که در سطح اول فوتبال آمریکا بازی نکردم اما این را بدانید که لیگ یک این کشور هم بسیار سخت و سنگین است.
* ظاهراً مراسم خداحافظی خوبی برایت گرفتند...
- جا دارد از مسئولان این تیم تشکر کنم چون با وجود اینکه تنها یک سال برای آنها بازی کرده بودم یک مراسم خداحافظی باشکوه برایم گرفتند. در بین دو نیمه همسر و پسرم در کنارم حضور داشتند و فکر میکنم یکی از بهترین خداحافظیهای چند سال اخیر برای من گرفته شد و باعث افتخارم است که به عنوان یک ایرانی که کمتر از یک سال در یک تیم خارجی بازی کرده توانستم مراسم خداحافظی برگزار کنم. این مراسم برنامهریزی شده بود و قرار بر این شد که در نیمه دوم گلر دوم تیم ما به زمین برود در وسط بازی مدیرعامل باشگاه ما به تماشاگران گفت ببینید محمدی چگونه دروازهبانی میکند و ما ناراحتیم که او در حال خداحافظی است. شاید برایتان جالب باشد که در روز خداحافظیام از فوتبال بهترین دروازهبان هفته شدم و از نظر یواسال لیگ در تیم منتخب هفته جا گرفتم که این موضوع برایم خاطرهانگیز است.
* ظاهراً همه ساله کریم باقری و مهدویکیا هم به این کشور میآیند...
- کریم باقری با مهدویکیا در جامی به نام جام دوستی حضور پیدا میکنند که البته آنقدرها هم دوستانه نیست و خیلی جدی برگزار میشود. سال گذشته آنها به آمریکا آمده بودند و اتفاقاً تیم کریم باقری اول شد امسال هم قرار است به شهری بیایند که ما در آنجا زندگی میکنیم و مسابقات امسال در شهر ما برگزار میشود.
* زندگی ورزشی در آمریکا چطور است؟
- شرایط فوتبالی آنها به شکلی نیست که خیلی حرفهای باشد اما از لحاظ سختافزاری اصلاً قابل قیاس با ایران نیست در آنجا در هر جای شهر که نگاه میکنی زمین چمن مخمل سبز وجود دارد و امکانات خیلی قوی برای تمرین کردن مهیا است اما در ایران امکانات نیست ولی تا دلتان بخواهد استعداد وجود دارد. ما فقط کمی از نظر سختافزاری ضعیف هستیم هرچند باید بگویم فوتبال آنهادر حال پیشرفت است و این مثال را برایتان بزنم سال گذشته این کشور به خاطر استفاده از توپهای نایک ۲ میلیون دلار دریافت کرد. یا مثلاً اگر قرار باشد یک گروه ماساژ در تیمی مشغول فعالیت شود باید پول هم بپردازد چون برای آن گروه تبلیغات میشود در واقع نگاه آنها به فوتبال نگاهی اقتصادی و تجاری است ولی میخواهیم به جوانان ایرانی توصیهای بکنم که یادشان باشد فوتبال در ایران از خیلی از کشورها راحتتر است.
* بگو...
- به طور مثال ما ۷ صبح از خانه بیرون میرفتیم و با یک پرواز ۳ ساعته به یک شهر دیگر میرسیدیم سپس دو ساعت در فرودگاه مینشستیم و دوباره با یک پرواز دیگر به یک شهر دیگر میرسیدیم و تقریباً شب در هتل مستقر میشدیم. فردا هم یک بازی انجام میدادیم و بلافاصله بعد از بازی با اتوبوس به یک شهر دیگر میرسیدیم و تنها در فاصله یک روز یک بازی دیگر هم انجام میدادیم یعنی در مجموع در ۴ روز دو بازی برگزار میکردیم و مدام در سفر بودیم. جوانان قدر خودشان و این فوتبال را بدانند چون انصافاً در این یک سال سختیهای زیادی را با چشم خودم دیدم و البته تحمل کردم.
* کمی به عقب برگردیم چطور شد که محمدی وارد فوتبال و دروازهبانی شد؟
- روزی که داشتم از فوتبال خداحافظی میکردم در زمینهای بالای دانشگاه یک استادیوم ۴ هزار نفری وجود داشت که نونهالان در آن تمرین میکردن در آن دقیقاً یاد خودم افتادم من از سال ۶۹ در مدرسه فوتبال برادر بزرگترم حضور پیدا کردم و انصافاً فکر میکنم همین دیروز بود چون برایم خیلی زود گذشت سپس به مدرسه فوتبال پاس تهران و اکباتان رفتم و زیر نظر مربیانی چون فیروز کریمی، مجید فشخامی و آقای لارودی کار کردم. اتفاقا من به همراه نیما نکیسا در یک مدرسه فوتبال بودیم و برای تفریحات تابستانی ثبتنام کردیم اما نمیدانستم که قرار است یک روز این ورزش زندگی مرا تحت تأثیر قرار دهد در سال ۱۳۷۰ در اولین تیم باشگاهی عضو شدم و در بهمن افتخار شاگردی فرهاد کاظمی را داشتم سال ۷۵ به سایپا رفتم و شاگرد حمید علیدوستی و محمد مایلیکهن شدم. بعد از آن یک سال به برق شیراز رفتم و در زمان مربیگری آقای شرفی در این تیم حضور داشتم که متأسفانه رباط پایم پاره شد و همزمان با خوب شدنم با درخواست علی پروین به پرسپولیس رفتم.
* کمی از زمان حضورت در پرسپولیس بگو.
- وقتی رباط پایم خوب شده بود پروین ازمن خواست تا یک جلسه در تمرین حاضر شوم و تست بدهم که از لحاظ پزشکی مشکلی نداشته باشم. خوشبختانه با همان یک جلسه تمرین با من قرارداد بستند و در حالی که یک روز رؤیای این را داشتم که در کنار امثال عابدزاده و قلیچ حضور پیدا کنم و خوشبختانه این آرزو محقق شد. بعد از پرسپولیس هم به پیکان رفتم و سپس راهی استیلآذین شدم که فکر میکنم یکی از تصمیمات اشتباه زندگیام را در آنجا گرفتم. من نباید از لیگ برتر به لیگ یک میرفتم اما بزرگترین حسن انتخاب استیلآذین آشنایی با شخصی به نام امیر مهریزی بود که فکر میکنم به خاطر دریافت آخرین قسط طلبم رابطه صمیمانهای با او پیدا کردم بعد از استیلآذین مجدداً به پیکان برگشتم و شاگرد مدیرروستا شدم و بعد از آن هم به استقلال آمدم و ۲ سال رویایی را در آنجا سپری کردم.
* ظاهراً با آمدنت به استقلال هم مخالفتهایی شده بود؟
- همینطور است، همه میگفتند طالبلو ۹ سال است آنجاست و تو به استقلال نرو اما از آنجا که مهران پسرم خیلی علاقه داشت من را با پیراهن استقلال ببیند این کار را انجام دادم و خدا را شکر میکنم در تنها باری که فرزندم را به استادیوم بردم استقلال با نتیجه یک بر صفر برنده دربی شد و من هیچ وقت آن روز را فراموش نخواهم کرد. من در استقلال روزهای بسیار خوبی داشتم که شاید اگر برایتان الان مثال بزنم یادآور اتفاقاتی باشد که همیشه در ذهنم ماندگار خواهد بود.
* بگو.
- یادم نمیرود در یکی از دربیها مجیدی و صادقی حضور نداشتند و در بین دو نیمه هیچبازیکنی قبول نمیکرد بازوبند کاپیتانی را ببندد، پژمان منتظری قبول نکرد و آرش برهانی و بیژن کوشکی هم این موضوع را نپذیرفتند. فوتبال با تمام برد و باختهایش تمام میشود اما یادتان باشد این مسائل است که باقی میماند. برهانی، منتظری و کوشکی آن روز به احترام من بازوبند کاپیتانی را نبستند و منتظری میگفت تا زمانی که محمدی در زمین است من این کار را نخواهم کرد. همانطور که گفتم این یک درس بزرگ بود و فوتبال من تمام شد همانطور که برای خیلیهای دیگر تمام میشود اما یادتان باشد تنها دوستیها است که میماند. بعد از استقلال هم باز هم یک تصمیم اشتباه گرفتم که هنوز معتقدم نباید آن کار را انجام میدادم.
دیدگاهتان را بنویسید