اینها امتحانشان را پس دادهاند!
بازیکنانی که امتحانشان را پیشتر پس داده و ثابت کردهاند که لبخندها و شعارهای زیبای امروزشان نه از روی تعصب به پرسپولیس که از روی جیب پر پول باشگاه است و بس.
رفت و آمدها این روزها حوالی میدان شیخ بهایی زیاد شده است. یکی میرود و آن یکی میآید. تردد اصلی هم برای کوچه پانزدهم است. اما همه آنقدر آسه میروند و آسه میآیند که هیچ سر و صدایی به پا نمیشود. آرام اتومبیلها را گوشهای پارک میکنند و وقتی بار دیگر سوئیچ آن را برای دنده عقب رفتن میچرخانند، لبهایشان خندان است و جیبهایشان سنگین. حالا تلفن هایشان اگر زنگ بخورد بیدرنگ جواب میدهند و چیزی جز تعریف و تمجید از زبانشان شنیده نمیشود. اول از همه هم سرمربی تیم را ستایش میکنند و القاب شنیدنی برایش به کار میبرند. دست آخر هم از مدیریت رحیمی تشکر میکنند و راهی میشوند. چهره هایشان آشناست. مهمانان این روزهای ساختمان قرمز رنگ کوچه پانزدهم شیخ بهایی همه آشنا هستند. آنقدر که نیاز نیست برای به یاد آوردنشان فشار زیادی به ذهنمان بیاوریم. آنها همان هایی هستند که همین چند ماه پیش شعلههای خشمشان پرسپولیس را به آتش کشید و امتیازهای حساسی را سوزاند و خاکستر کرد؛ همانهایی که دست به اعتصابشان قبل از بازیهای حساس خوب بود. همانهایی که چند ماه قبل، کوس رسوایی پرسپولیس را به صدا در آورده بودند و عالم و آدم را از بیپولیهای باشگاه باخبر کرده بودند. امروز اما خبری از ناراحتیهای دیروز نیست. دست و بال رحیمی هم باز است تا بازیکنان شاکی دیروز را راضی کند. حالا آنها که پشت سرمربی بودند و پای ثابت اعتصابها و اعتراضها، هر کدام که راهی باشگاه میشوند کم کم صد میلیونی نصیبشان میشود و با قولهای جدید و راضی ساختمان قرمز رنگ کوچه پانزدهم را ترک میکنند. این البته از مدیریت رحیمی است که توانسته شاکیان دیروز را آرام کند. از این لحاظ نمره مدیریت جدید 20 است؛ اما نمره شاکیان دیروز که این روزها حرفهای قشنگ و شعارهای دلنشین بار دیگر به یادشان آمده نمیتواند 20 باشد. بازیکنانی که در شرایط سخت دیروز از تنها چیزی که حرف نمیزدند غیرت و تعصب بود. بازیکنانی که نگرانی آجیل شب عید دغدغه اصلی شان بود و همین دغدغهها دست آخر باعث شد تا پرسپولیس در حالی که میتوانست جام را بالای سر ببرد، به نایب قهرمانی اکتفا کند. حالا اما آنها باز هم یاد عرق و تعصب افتادهاند و شعارهای زیبا میدهند. حالا شاکیان دیروز دهانشان نه به انتقاد که مدام به تعریف و تمجید باز میشود، چراکه جیبهایشان دیگر به گفته خودشان خالی نیست و دغدغه گذراندن امور زندگیشان را ندارند. حالا آنها میآیند و خوشحال باز میگردند. همانها که حرفهای دیروزشان این ذهنیت را ایجاد میکرد که اگر کلاهشان هم این طرفها بیفتد برای برداشتنش باز نمیگردند، اما حالا، حرف از ماندن میزنند و تعصب را دلیل و چاشنی این ماندن میخوانند. اما این یک روی سکه است. این خندهها، این شعارهای زیبا و این تعریف و تمجیدها را پیشتر هم از زبان آنها شنیدهایم. اما آن روی سکه این بازیکنان را که امروز حرف اول و آخرشان تعصب به پیراهن پرسپولیس است هم دیدهایم. آن روی سکهای که نتیجهاش شد از دست رفتن قهرمانی و سوختن امتیازهای حساس در پی اعتصابهای بیموقع. بازیکنان خوشحال امروز، امتحانشان را دیروز پس دادهاند و از رحیمی که تا به اینجای کار مدیریتش اشکالی نداشته انتظار میرود در این دیدارهای دوستانه و در گپ و گفت هایش با بازیکنان، این مهم را فراموش نکند که آنهایی که امروز صدای خنده شان فضای اتاق را پر میکند، همانهایی هستند که چند ماه قبل فریادهای اعتراضشان روزگار هوادار این تیم را تیره و تار کرده بود. هواداری که البته با نایب قهرمانی تیمش چشم بر همه آن ناملایمات بست اما حقش نیست که امروز بار دیگر بازیچه دست این بازیکنان شود. بازیکنانی که شعار تعصبشان تنها زمانی گوش فلک را کر میکند که جیبهایشان پر است و وقفهای در پرداختی هایشان ایجاد نشده است و اگر تاریخ برایشان تکرار شود، همان کاری را میکنند که قبل از بازی با استقلال و بعد از بازی با سپاهان کردند. بازیکنانی که امتحانشان را پیشتر پس داده و ثابت کردهاند که لبخندها و شعارهای زیبای امروزشان نه از روی تعصب به پرسپولیس که از روی جیب پر پول باشگاه است و بس.
دیدگاهتان را بنویسید