سلب میزبانی از فوتبال ایران؛ بازگشت به دوران کویت!
ندادن حتی یک میزبانی به فوتبال ایران در عرصه ملی و باشگاه واقعا پدیده قابل بحث و نگرانکنندهای است. آیا حیثیت فوتبال ایران مورد هدف قرار گرفته؟
صبح امروز وقتی خبر انتخاب پرسپولیس به عنوان بهترین تیم باشگاهی آسیا منتشر شد آنچنان که باید مورد توجه و تقدیر هواداران فوتبال قرار نگرفت چرا که از دیروز زخم بزرگی به پیکر فوتبال باشگاهی و ملی ایران افتاد. دیروز مشخص شد که علاوه بر تیم ملی که باید برای بازیهای دور برگشت مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۲ به بحرین برود، تیمهای باشگاهی ایران نیز هیچ یک میزبان بازیهای متمرکز لیگ قهرمانان آسیا نیستند.
با اعلام کنفدراسیون فوتبال آسیا، عملا همه موجودیت فوتبال ایران در عرصه آسیایی باید بازیهای حساس و مهم خود را در خارج از کشور برگزار کند حال آنکه تا همین پارسال فوتبال ایران و تماشاگران پرشورش همواره ماه مباهات AFC و حتی فیفا بودند و یکی از دلایل پرشور بودن و گرم شدن رقابتهای ملی و باشگاهی در سطح آسیا.
گرچه مدیران ورزشی در وزارتخانه یا کمیته ملی المپیک با بیانیههای تند و آتشین و البته با مصرف داخلی حسابی به بالادستیهای کنفدراسیون آسیا تاختند، اما از فردا احتمالا شاهد جملات حماسی و یادآوری بازی ایران ـ استرالیا از زبان مدیران خواهیم بود و اینکه با وجود موزماربازی مدیران AFC، ما به جنگ حریفان خواهیم رفت و همه را در ابعاد شکست خواهیم داد!
هر چند با بروز ویروس کرونا و همهگیر شدن آن دیگر در مسابقات فوتبال معنی و مفهوم میزبانی تغییر کرده، اما به هر حال اینکه حتی یک میزبانی به یکی از تیمهای فوتبال ایران ندادهاند به معنای زنگ خطر جدی برای اعتبار و حیثیت ماست. متاسفانه حتی نماینده فعلی فوتبال ایران در هیان رئیسه AFC هم در این قاره اعتباری ندارد که از حق ایران دفاع کند کما اینکه او چند ماهی است که در خود ایران هم از درجه اعتبار ساقط شده و کسی روی او حساب نمیکند.
به عنوان یک هوادارا فوتبال با خاطرات ذهنی جورواجور، یاد دوران جنگ تحمیلی افتادم که به فوتبال ایران حق میزبانی نمیدادند و تیم ملی مرحوم دهداری به امید حضور در المپیک سئول با مشتی بازیکن جوان و گمنام راهی کویت شد تا با تیم ملی این کشور دیدار کند. تیم ملی در کویت جانانه مبارزه کرد و جالب است که بازی رفت و برگشت برگزار کرد و به خاطر تک گلی که کویتیها مثلا به عنوان گل زده در خانه حریف (هر دو بازی در خانه حریف بود) زدند، آرزوی خیل هواداران فوتبال ایران را برای بیرون آمدن از زیر سایه ناکامی، سوزاندند و نسلی از جوانهای شایسته را خاکستر کردند.
آنچه این روزها در فوتبال آسیا چوب حراج میخورد حیثیت و اعتبار فوتبال ایران است، اعتباری که تنها ستون باقی مانده آن استعدادها و تواناییهای فنی و شور عمومی فوتبال در ایران است. اما این ستون تا کی دوام خواهد آورد؟
دیدگاهتان را بنویسید