فرق کاپیتان با کاپیتان
یکی از مهمترین تفاوتهای استقلال و پرسپولیس در چند سال اخیر به کاپیتانهای دو تیم مربوط میشود. سیدجلال در بدترین و بحرانیترین شرایط پرسپولیس را جمع میکند ولی وریا در آرامترین بازی سال، خودش عصبی میشود و تیم را هم عصبی میکند.
استقلال گل خوبی زد و در روزی که خوب بازی نکرده بود، برد مهمی را کسب کرد و برنده شد. فرشید اسماعیلی اگر آماده باشد (که معمولاً نیست!) بازیکن خوبی است و دیروز هم بار دیگر این مسئله را اثبات کرد و گل ۳ امتیازی زد.
وریا غفوری را نمیفهمم. کاپیتان تیم قاعدتاً باید جوانترها را آرام کند اما دیروز ۵ نفر باید خود وریا را آرام میکردند. یک موقع هست که بازیکنی برای عصبی شدن حق دارد که خب ماجرا توجیه میشود اما وریا دیروز به درستی کارت زرد گرفت و بعد هم توپ را شوت کرد. بدتر اینکه او موقع تعویض هم که تعویض درستی بود (چون عصبی شده بود) بار دیگر حرکت عجیبی انجام داد و شرایط طوری بود که بقیه بازیکنان باید او را آرام میکردند! بدون شک یکی از مهمترین تفاوتهای استقلال و پرسپولیس در چند سال اخیر به کاپیتانهای دو تیم مربوط میشود. سیدجلال در بدترین و بحرانیترین شرایط پرسپولیس را جمع میکند ولی وریا در آرامترین بازی سال، خودش عصبی میشود و تیم را هم عصبی میکند! سیدجلال یک بار وقتی دقیقه ۹۳ بازی با پیکان تازه راهی میدان شد هیچ اعتراضی نداشت اما وریا کاملاً یادش میرود که کاپیتان چه تیم بزرگی است و چه وظیفه سنگینی بر دوش دارد.
استقلال با مدل فوتبالی که مقابل نساجی ارائه داد کار سختی در بازیهای آینده دارد. آبیها یک زمانهایی درست مثل نیمه دوم دربی میشوند و یک زمانهایی مثل بازی با تراکتور حسابی بوی قهرمانی میدهند. این نمودار سینوسی مسلماً برای استقلال خوب نیست. در بازی با نساجی محمد نادری رسماً در زمین راه میرفت و مدافعان وسط استقلال یک بار دیگر نشان دادند که حتی در بازیهای نسبتاً راحت نمیتوان به آنها اعتماد کرد.
استقلال همچنان صدرنشین است و طبعاً اگر انتقاد کنیم کادر فنی این تیم انتقادات را سازنده نمیدانند اما راستش این تیم با وجود امثال رشید مظاهری، بابک مرادی (که تبدیل به یکی از ستارههای استقلال شده و همه جای زمین هست) و مهدی قایدی تکنیکی فرسنگها با تیم استراماچونی فاصله دارد.
دیدگاهتان را بنویسید