در استقلال همه چیز کاملاً برعکس است
در حالی که در همه جای دنیا ابتدا مدیرعامل باشگاه انتخاب میشود و سپس او سرمربی را انتخاب میکند و شخص سرمربی هم با کمک دستیارانش، بازیکنان جدید را انتخاب می کنند اما در ایران این شرایط به کل فرق می کند.
در استقلال همه چیز سر جای خودش قرار دارد البته به صورت کاملاً برعکس! در تمام باشگاههای دنیا و حتی در لیگهای دسته سه و چهار کشورهای اروپایی ابتدا مدیرعامل یا همان رئیس باشگاه انتخاب میشود (آن هم نه توسط وزارت ورزش) سپس آن رئیس یا مدیر، سرمربی را انتخاب میکند و شخص سرمربی هم با کمک دستیارانش، بازیکنان جدید را انتخاب کرده و نسبت به حفظ بازیکنان قبلی (آنهایی را که لازم دارد) اقدام میکند.
اما ببینیم در استقلال چه اتفاقاتی رخ داد. احمد سعادتمند چند بازیکن خرید که حکم هندوانههای دربسته را دارند و باید دید در طول مسابقات با پیراهن تیم بزرگی مثل استقلال انتظارات را برآورده میکنند یا به سرنوشت امثال بختیار رحمانی و حسن بیتسعید دچار میشوند؟! پس در مرحله اول استقلال بازیکن خرید اما مدیرعامل را برکنار کردند و بامزه اینکه یکی از اعضای هیئت مدیره مسئول نقل و انتقالات شد! در مرحله دوم استقلال سرمربی را انتخاب کرد که بعید است انتخاب وزارت نباشد. در مرحله آخر هم قرار است برای آبیها مدیرعامل بگذارند چون احمد مددی که معاون ورزشی سعادتمند بود، موقت است و احتمالاً میرود.
دقت کردید؟ در استقلال اول بازیکنان انتخاب شدند، بعد سرمربی و بعد مدیرعامل! یعنی کاملاً برعکس روال عادی و منطقی و برعکس تمام دنیا! حتی در همین ایران اکثر باشگاهها اینقدر میدانند که اول باید مدیرعامل داشته باشند بعد سرمربی و بعد بازیکنان انتخاب شوند. مثلاً پرسپولیس مدیرعامل داشت (کاری به این نداریم که چقدر خوب است) و خود یحیی بازیکنان را انتخاب کرد اما در استقلال محمود فکری بازیکن نخرید و امثال رشید مظاهری، مرادمند، بابک مرادی و... را زمان احمد سعادتمند و قبل از آمدن فکری و کادرش خریدند. این مسئله مسلماً در طول فصل برای استقلال مشکلساز میشود و چوبش را تیم و کادر فنی میخورند مگر اینکه استثنائاً خلاف این ادعا ثابت شود.
استقلال معمولاً لیگ را بد شروع میکند و تا میآید به خودش بیاید 10، 12 امتیاز از پرسپولیس عقب میافتد. پارسال این مسئله واقعاً تقصیر استراماچونی نبود و امسال هم فکری مقصر نیست ولی دو نکته مهم وجود دارد؛ اول اینکه هوادار استقلال فکری را به اندازه استراماچونی قبول ندارد و به پای او نمیایستد و دوم اینکه خود فکری با علم به تمام این مشکلات و سازهای وارونه در استقلال پا پیش گذاشته است.
دیدگاهتان را بنویسید