سالها بود که سرخها در درون دروازه دچار مشکل شده بودند و درواقع خط دروازه پرسپولیسیها به پاشنه آشیل این تیم تبدیل شده بود و بهقول فوتبالیها در آن سالها توپی نبود که بهسمت دروازه این تیم نواخته شود و توسط دروازهبان این تیم جواب منفی بشنود و همه این توپها درون دروازه تیمی که روزی چارچوب دروازهاش را قلعهعقابها مینامیدند، جای میگرفت.
البته این موضوع مختص به یک دروازهبان خاص نبود و پرسپولیسیها از دروازهبان ملیپوش تا پدیده، همه را یکییکی امتحان میکردند و در استفاده از هیچکدامشان توفیق چندانی نداشتند. شهاب گردان، میثاق معمارزاده، حسین هوشیار و سوشا مکانی نامهایی هستند که هرکدام مدتی را درون دروازه پرسپولیس گذراندند و هیچکدام هم نتوانستند آنطورکه هواداران سرخ از این پست انتظار داشتند، از خودشان عملکرد مثبت برجای بگذارند، اما روزهای طلایی دروازه پرسپولیس از روزی دوباره آغاز شد که یک دروازهبان از خطه لرستان عزم خود را برای پوشیدن پیراهنی که روزی بر تن احمدرضا عابدزاده بود جزم کرد.
قولی که داد و به آن عمل کرد
روزی که به پرسپولیس پیوست خیلیها او را یک استقلالی دوآتیشه میدانستند و این حرفها تهدل هواداران پرسپولیس را خالی میکرد. شاید بزرگترین نقطه قوتش پرتاب دستهایش بود که در زمان حضورش در نفتتهران، بارها توانسته بود با این حربه مهاجمان تیمش را با دروازه حریف تکبهتک کند و بهنوعی پاس گل داده باشد.
البته که او دو سال قبل از اینکه پرسپولیسی شود، دعوت به اردوی تیم ملی را تجربه کرده و موفق شده بود پیراهن تیمملی را بر تن کند. حتی او برای تیم المپیک ایران هم بازی کرده بود و در کل بازیکن پخته و شناخته شدهای بود.
روزی که لباس سرخ را بر تن کرد به هواداران سرخ یک قول داد که خیلیها از کنار آن ساده گذشتند. او گفت آمدهام که برای پرسپولیس یکی مثل احمدرضا عابدزاده باشم. قولی که خیلیها داده بودند، اما عمل کردن به آن کار هرکسی نبود. برای پرسپولیس و هوادارانش خیلی سخت کسی عابدزاده میشد ولی ظاهرا علیرضا بیرانوند آمده بود که این غیرممکن را ممکن کند و البته این کار را هم کرد.
پرسپولیس از سال ۹۵ که بیرانوند پرسپولیسی شد در درون دروازه رنگوبوی آرامش را تجربه کرد و با او حتی تا فینال آسیا هم پیش رفت؛ با اینکه چندبار با هواداران بهمشکل خورده بود، تبدیل به یکی از دوستداشتنیترینها شد.
دیدگاهتان را بنویسید