کاماس زادگاه کودکی است که عشق سه چیز بود، سه عنصر جذاب و لاتین. فلامنکو، گاوبازی و فوتبال. روزی که لوس بلانکوس به آندلس رفت، او تیری زد مستقیم در قلب فلورنتینو پرز. به مانند همه بزرگانی که بزرگترینها را زمین زدند، باید به کاخ پادشاهی میآمد. باید تحفهیی عرضه میکرد تا مقبول خاک مرکز شود و آرنا به وجد بیاید. خرابههای آرنا دیگر مکان گلادیاتورها نبود، نزدیکیهای مدیترانه جایی بین بحران اقتصادی و دل نازکی تماشاچیان. حالا باید در برنابئو یک نفس رقصید. کولی کاماسی رنگ سبز پس فردا را میدید اما جبر زمانه او را در کنار حرف نفهمهایی مثل گراوسن گذاشته بود. پس چارهیی نبود جز تکل، تکل و تکل. محبوب پرتغالی دیروز و منفور امروز مادرید، او را از راهروی سمت راست آورد به قلب دفاع. در کنار دیوانهیی مجنونتر از خودش و گویند دیوانه چوو دیوانه ببیند خوشش آید. پهپه و کولی جفت و جور شدند. مثل لولای در. در بهشت. قصهها نوشتند در وصف کارتهای قرمز. میدانهای گاوبازی وی را به سرخی حساس کرده بود. تن را باید به مسلخ میبرد برای رسیدن به رکورد کاپیتان هیرو. آخر هم رسید. از جاده اعصاب سفیدها گذشت. سفیدهای که جز گاز زدن هاتداگهای معروف دژ برنابئو کاری نمیتوانستند انجام دهند. زمانه به پاشنه پای کولی نمیچرخید. بالاخره نور را دید.
دیدگاهتان را بنویسید