بیست و یک سال پیش در چنین روزی تیم فوتبال استقلال در حضور بیش از 100 هزار نفر بازی فینال آسیا را در مقابل جوبیلو ایواتا برگزار کرد؛ مسابقه ای که میتوانست آبی ها را به سومین قهرمانی در جام باشگاه ها برساند اما در نهایت شاگردان ناصر حجازی با نتیجه 2-1 مسابقه را واگذار کردند و به مدال نقره رسیدند. در آن مسابقه به یاد ماندنی، آبی ها موقعیت های فراوانی را با کم دقتی از دست دادند اما سیروس دین محمدی یک گل زد تا نقش خود را به عنوان ستاره تیم ایفا کرده باشد. حالا در سالروز فینال جام باشگاه های آسیا در سال 1999 به سراغ دین محمدی رفتیم تا در گفتگویی مفصل، دیدار استقلال - جوبیلو را از نگاه او بررسی کنیم:
* شما در آن بازی خیلی از تیم جوبیلو برتر بودید.
اصلا در این باره شک نکنید. موقعیت هایی که ما در آن بازی داشتیم، نشان میدهد که چقدر هجومی بازی کردیم. این نشانگر بدشانسی تیم ما در بازی با جوبیلو است و البته دلیل موقعیت سوزی هایمان بیشتر همان عقب افتادن و تلاش برای جبران بود که استرس به وجود میآورد. ما موقعیت ها را یکی یکی از دست دادیم و نتوانستیم گل مساوی را هم بزنیم که حداقل بازی به وقت اضافه بکشد.
* اگر بخواهید داستان آن بازی را توضیح بدهید از کجا شروع میکنید؟
ما در بازی قبلی 3-2 عقب افتادیم اما برگشتیم و 4-3 بازی را بردیم و اعتماد به نفسمان بالا رفت اما نبود سهراب بختیاری زاده در فینال خیلی تاثیر داشت. در هر دو گلی که خوردیم سهراب آنجا تمام سرها را میزد. ما روحیه بردن جوبیلو اواتا را داشتیم اما اعتقاد من این است که اگر آن روز یکی دو بازیکن خوب دیگر هم داشتیم، مطمئن باشید ما جام را میگرفتیم. جای سهراب را به خصوص در سرزنی ها نتوانستیم پر کنیم، ما خیلی زود گل خوردیم و بعد از گلی که در نیمه اول دریافت کردیم، شیرازه تیممان به هم خورد. خیلی تحت فشار بودیم و شما حساب کنید که 2-0 عقب باشید، 120 هزار طرفدار هم در استادیوم باشد... من بعد از گلی که زدم موقعیت گل داشتم، علی موسوی، محمد تقوی و بقیه بازیکنان هم موقعیت داشتند.
* چرا نشد بازی را ببرید؟
استرس و فشار بازی باعث شد که نتوانیم به گل برسیم، من انتظار نداشتم که 2-0 عقب بیفتیم، وقتی نیمه اول دو گل خوردیم واقعا انتظار آن را نداشتیم. تیم جوبیلو البته تیم خوبی بود و همان دفاع وسط شماره 5 که جلوی من بازی میکرد به آرسنال ترانسفر شد و یکی دو بازیکن به رنجرز زد و همان بازیکن چپ پا که سانتر میکرد به اسکاتلند رفت. شماره 9 این تیم هم که اگر یادتان باشد بهترین بازیکن آسیا شد. من در مقدماتی گل زده بودم و به من هم گفتند که اگر فینال را ببریم بهترین بازیکن آسیا میشوم و شانس این عنوان را داشتم. آن سال قرار بود بهترین بازیکن آسیا را از تیم های آسیایی و به خصوص تیم قهرمان جام باشگاه ها انتخاب کنند اما قسمت نشد. واقعا آن بازی حیف شد و یادم است زنده یاد ناصرخان (حجازی) بعد از آن بازی در رختکن گفتند که خیلی سخت یک تیم دیگر ایرانی به فینال آسیا میرسد. ما فرصت قهرمانی داشتیم اما نشد که بشود.
* یک تصمیم آقای حجازی در آن بازی نیمکت نشینی پرویز برومند بود. برای یک مربی نظم و انضباط بالاتر است و برای یکی دیگر چیزهایی مثل خواست تماشاگران؛ نظر شما در این باره چیست؟
پرویز گل سوم را در بازی با دالیان از روی نقطه کرنر خورد که در این شرایط طبیعی است دروازهبان مقصر باشد. ناصرخان میخواست اصول را رعایت کند و وقتی شما دروازهبان اولتان خوب نباشد، سراغ گلر دوم میروید و این یک اصول است. اما در بعضی موارد شما اگر این اصول را رعایت نکنید برنده میشوید! عقیده ناصرخان این بود که از چارچوب خارج نشود تا از یحیوی استفاده کند، البته شاید اگر پرویز بود هم آن اتفاقات رخ میداد. ناصرخان روی اصول خودش پایبند بود و این انتخاب را انجام داد.
* اگر شما جای ناصرخان بودید چه انتخابی داشتید؟ آن موقع فکر میکردید این کار اشتباه است؟
آن موقع ما محو بازی بودیم و تمام تمرکزمان روی فینال بود. من با نوازی هم اتاقی بودم و هر وقت وارد اتاق میشدم پرده ها را میکشیدم که تمرکز کامل داشته باشم و تمام انرژی ام را برای بازی نگه دارم. همه ما تمرکزمان روی استراحت بود و در این فاز نبودیم که بگوییم چه کسی بازی کند و چه کسی نه. همانطور که گفتم ناصرخان اصول را رعایت کرد و شاید اگر منِ دین محمدی هم یک روز مربی استقلال باشم، شکست را بگذارم کنار و بگویم تصمیمم را میگیرم چون گلر اولم اشتباه کرده و باید گلر دوم را بازی دهم. یک کتابی از فرگوسن میخواندم که میگفت مربی ای که نظم و انضباط را رعایت نکند، باید با موفقیت خداحافظی کند.
دیدگاهتان را بنویسید