اولین چیزی که در جدول لیگ برتر به چشم می آید، صدرنشینی پرسپولیس است؛ آن هم با اختلاف 10 امتیازی نسبت به رقبا. در نتیجه وقتی تیم اول لیگ برتر تا اینجای فصل سرخپوشان هستند، اینطور هم تصور می شود که شرایط برای آنها طبق روال نرمال پیش می رود و در اردوگاه سرخ همه چیز سر جای خود قرار دارد اما همه اینها ظاهر است.
شرایط صدرنشین لیگ از هر منظر که به آن نگاه می شود، نه تنها در قامت صدرنشین نیست؛ بلکه بدتر از قعرنشین جدول به شمار می رود. البته این تعبیر به معنای شرایط فنی تیم نیست. مباحث فنی مسئله جدایی است که تعطیلی لیگ و این شرایطی که بیماری کرونا در جهان ایجاد کرده باعث می شود فعلا موضوعات فنی در اولویت نباشد.
چیزی که این روزها پرسپولیس را در صف اول سوژه های فوتبالی قرار داده، وضعیت مبهم و ناخوش مدیریتی و مالی است. وضعیت نابه سامان بازیکنانی که هر روز صدای یکی از آنها در می آید و البته دسته ای که فعلا خاموش هستند و معلوم نیست کاسه صبر آنها چه زمانی لبریز شود؛ هر چند هر روز زمزمه هایی مبنی بر نارضایتی و تهدید به عدم حضور در تمرین در صورت بازگشایی تمرینات به گوش می رسد.
پرسپولیس در یک سال گذشته درحالی که با حضور انصاری فرد به عنوان مدیرعامل به نظر می رسید رنگ آرامش را می بیند، به تلاطمی دچار شده که شاید وزارت ورزش هم تصورش را نمی کرد به این تنگنا برسد.
در ظاهر با انتخاب مهدی رسول پناه به عنوان سرپرست باشگاه همه چیز مرتب است و هیات مدیره سه نفره پرسپولیس درحال انجام دادن امور است. شک نیست مدیریت سه نفره در حال بررسی شرایط مالی و رتق و فتق امور هستند اما معضلات این باشگاه، ریشه دارتر از این است که سه نفر و به صورت سرپرستی بشود آن را سامان داد.
دیدگاهتان را بنویسید