مهرزاد معدنچی ستاره پیشین پرسپولیس دو دقیقه پس از گل تساوی عربستان به زمین آمد و چند دقیقه بعد گل دوم هم وارد دروازه رحمتی شد تا استادیوم یک صدا علیه علی دایی شعار بدهد و ناگهان خالی از تماشاگر شود و دایی آخرین لحظات خود به عنوان سرمربی تیم ملی را سپری کند. در یازدهمین سالروز شکست تلخ تیم ملی برابر عربستان در مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰، بازخوانی آن مسابقه با یکی از حاضران در آن دیدار، نکات جالبی را آشکار میکند؛ از عملکرد نامطلوب تیم، جنجالهای داخل رختکن تا صحبتهای درگوشی روی نیمکت و البته اخراج علی دایی یک روز بعد بازی.
درباره بازی با عربستان صحبت کنید؛ همان مسابقه که ۲-۱ باختیم و نمایش ضعیفی داشتیم.
آن مسابقه یکی از تلخترین شکستهای تیم ملی ایران بود. دلیل تلخی شکست هم شاید حریف ایران بود، چون به هر حال با عربستان همیشه یک کری خاصی داشتیم. ما اگر آن بازی را میبردیم وضعیت خوبی در جدول پیدا میکردیم و میتوانستیم راحت به جام جهانی برویم.
* مقصر باخت به نظر تو چه کسی است؟
ما آن بازی به شکل تدافعی بازی کردیم و اگر یادتان باشد حسین کاظمی و جواد نکونام همزمان فیکس بودند. آقای دایی ارنج را خیلی محتاطانه چیدند و این تفکر برای ما شکل گرفت که از این بازی یک مساوی میخواهیم. بازی با عربستان شرایط خیلی خاصی داشت و ۱۰۰ هزار نفر در ورزشگاه بودند و میتوانستیم از شرایط میزبانی و ترس آن ها از طرفدارانمان استفاده کنیم و تهاجمی بازی کنیم اما آقای دایی ترجیح دادند در فاز حمله کمتر باشیم. دلیل اصلی باخت هم به نظر من این بود که دست بالا را به عربستان دادیم تا یک شکست واقعا تاریخی را در حضور ۱۰۰ هزار نفر و تماشاگران تجربه کنیم.
* یعنی علی دایی در تمرین و جلسات قبل بازی گفتند که نتیجه تساوی هم قابل قبول است؟
نه هیچ مربی نمیآید در جلسه فنی و تمرین بگوید که ما مساوی میخواهیم اما وقتی مربی حسین کاظمی و جواد نکونام را همزمان کنار هم قرار دهد، خودتان متوجه میشوید. در استادیوم آزادی بازی با یک هافبک دفاعی هم کافی بود. اگر یادتان باشد جواد نکونام نمیخواست بازی کند یعنی کاملا سردرگم و ناراضی بود. ما همیشه جواد را جلوی ۴ دفاع میدیدیم اما این بار کارش با حسین (کاظمی) تداخل پیدا کرده بود و عصبی بود. حتی یادم است که آمد به علی آقا هم گفت که آقای دایی گفتند یکم جلوتر از حسین بازی کن. کلا نظم تیمی ما به هم ریخته بود اما طبیعتا بعد از گل دوم عربستان تهاجمی شدیم که کافی نبود.
*خودت انتظار داشتی که نیمکت نشین باشی؟
من در آن زمان شرایط بسیار خوبی داشتم و فکر میکردم جلوی عربستان فیکس بازی کنم. اما کادرفنی ترجیح داد که خلعتبری جای من بازی کند ولی به هر حال سرمربی در آن لحظه صلاح میداند که یک بازیکن را کجا بازی دهد و این بحث ها در تیم ملی خیلی مهم نیست. من با این مسئله کنار آمدم اما باخت تیم ملی قابل هضم نبود.
* اما از این ها که بگذریم میرسیم به اتفاقاتی که در رختکن رخ داد…
واقعیت را بخواهید وقتی تماس گرفتید که درباره بازی با عربستان صحبت کنیم من همان اول یاد اتفاقات رختکن افتادم. ما آن موقع تیم بسیار بسیار خوبی داشتیم و شرایط عربستان هم ایده آل نبود که ما را در استادیوم آزادی شکست دهد. بین نیمه قرار بود آقای احمدی نژاد بیایند در رختکن صحبت کنند اما آقای دایی اجازه ندادند. اصلا منطقی هم نبود که رئیس جمهور وسط نیمه یک بازی حساس بیاید در رختکن صحبت کند. آن موقع ۵ دقیقه طول میکشید ما چمن را دور بزنیم و به رختکن برویم و مربی فقط ۱۰ دقیقه زمان صحبت داشت و حالا تصور کنید که رئیس جمهور با ۵۰ نفر از اطرافیانش بیاید و صحبت کند، اینجا من حق را به آقای دایی میدهم.
دیدگاهتان را بنویسید