130534

نگاهی به بهانه جویی های علیرضا منصوریان پس از شکست در اولین بازی لیگ برتر

لیگ برتر آغاز شد و بهانه‌های «منصوریان» نیز هم. ایکاش جناب سرمربی به جای بازی «تاج» و تخت و جای آنکه زمین و زمان را تخطئه کند یک بار تیم خودش را می‌کاوید.

ایکاش پاسخ این پرسش را لااقل در خلوت خودش می‌داد که محرومیتِ عناصر دفاعی چه تأثیری بر یک سوم هجومی تیم داشت؟ چرا حرکات هجومی استقلال آنطور بی نتیجه و ابتر می‌ماند؟ چرا مثلث های ترکیبی شکل نمی‌گرفت؟ چرا استقلال همچون یک قرن گذشته فقط به سانترهای «خسرو حیدری» دل بسته؟ چرا با وجود «شجاعیان» و «بیت سعید» دو عنصر خلاق و فوق تکنیکی، هیچ خلاقیت و تنوعی در پلن های هجومی استقلال به چشم نخورد؟ چرا خط هافبک استقلال در مقابل «کرار» آنطور عاجز می‌نمود؟

شکی نیست که فقدان «نورافکن» و «مجید حسینی» ضایعه‌ی بزرگی بود اما مهدی قائدیِ جوان با حضور «قربانی» روی نیمکت مجالی برای حضور در زمین می‌یافت؟ پس خودمان را گول نزنیم.

علی منصور می‌توانست بازی ضعیف تیمش را به بدنسازی سنگین و بدن هایی که هنوز آزاد نشده، ربط بدهد. می‌توانست شکست را متأثر از گرمای آبادان بداند اما اینها را برای روز مبادا نگه داشت.

بهتر است منصوریان به جای بهانه به دنبال بالا بردن عیار فنی تیمش باشد، وگرنه دیر یا زود تشتِ بی تاکتیکی تیمش از بام لیگ خواهد افتاد. استقلال برای تسلط بر لیگ برتر و رسیدن به سر منزل مقصود ، باید بسیار سرپنجه‌تر از آنچه دیدیم ظاهر شود. هرچه باشد بهشت را به بها می‌داند نه بهانه.

دیدگاهتان را بنویسید