استاد رامین رضاییان ، پس از چندین ماه لج و لجبازی، بالاخره راه خود را کشید و رفت. از ذلت این فسخ همین را بس که تتل هم برایش اظهار نظر کرد و او را به استقلال دعوت کرد در حالی که نه سر پیاز است و نه ته پیاز. (از پیاز بابت این تشبیه عذر خواهی می شود)
داستان از جایی شروع شد که برای درمان بیماری پدرش، مجبور به رفتن به ترکیه شد و سر راه یک قرارداد هم بست.
همین حرکت خشم ادمین های قرمز را بر انگیخت و پرسپولیسی ها با رکب خوردن از طارمی، به معنای واقعی به عمه های این دو درود و صلوات فرستادند.
رامین که دارو گیرش نیامد و دید هیچ کجا عزیز تر از وطن نبود، برگشت و با هزار ذکر غلط کردم، راضی به نیمکت نشینی شد و برانکو هم با ناز و کرشمه قبول کرد. چند هفته با تپلوهای اکراینی محشور بود. آنجا یاد گرفت که باید می ماند و اگر دارویی هم در کار بود باید به پاس از تولید چینی از ناصر خسرو خریده می شد و به اشتباه خود پی برد.
برانکو که ندامت وی را دید با دلی ناخوش او را بخشید و لج را کنار گذاشت و با آغوش سرد او را پذیرفت و لاجرم در پست هافبک از او استفاده کرد.
او مثل همیشه خوش درخشید و آن قدر خوب شد تا اندک اندک شاخ شد و برای علیپور شاخ و شانه کشید. کریم، کریم آق باقری، او را دید و مربی مهدکودک وار او را بیرون کشید. برانکو هم دنبال بهانه بود که او را بیرون بیاندازد، یک آژانس گرفت و از جاده قدیم او را به تهران فرستاد.
علیپور بخشیده شد ولی تماس های رامین به طاهری دایورت گردید.
بعد آن در دوران تقبیح بود تا اینکه عذرش را خواستند و دیگر او را نخواستند و با این وضعیت، حالا حالا ها در ایران رامین نداریم و برایش آرزوی موفقیت می کنیم.
دیدگاهتان را بنویسید