بعد از رضا کرملاچعب که از ستارههای تیم ملی جوانان بود، پرسپولیسیها عارف محمدعلیپور را هم به عنوان کاپیتان تیم ملی نوجوانان به خدمت گرفتند تا تیمشان را جوانتر کنند. این موضوع باعث خوشحالی هواداران پرسپولیس شده، اما در عین حال جای طرح این سوال باقی است که پرسپولیسیها با این قبیل بازیکنان جوان چه میکنند؟ مگر پارسال که وحید حیدریه از تیم امید به پرسپولیس آمد چقدر در این تیم فرصت بازی پیدا کرد؟ امسال هم کلی بازیکن جوان در پرسپولیس حضور دارند که قصه کموبیش برای آنها به همین شکل است.
جلوی قشقایی هم بازی نکردند
احسان الوانزاده، شهاب زاهدی و محمد رحمتی از جمله بازیکنان جوان فعلی پرسپولیس هستند که ابدا در هیچ مسابقهای فرصت بازی پیدا نمیکنند. الان محمدعلیپور در پست مدافع میانی جذب شده و این در حالی است که سرخها ابتدای فصل حامد آقایی جوان را برای همین پست به خدمت گرفتند، اما برانکو به او اعتماد نکرده است. اگر قرار باشد یک مثال خیلی ساده بزنیم، در بازی جام حذفی برابر قشقایی که 6ملیپوش پرسپولیس غایب بودند هم برانکو از آقایی استفاده نکرد و تصمیم گرفت از زوج ماهینی و ربیعخواه استفاده کند؛ دو بازیکنی که هر دو در پست غیرتخصصی به میدان رفتند و موفق هم نبودند. در چنین شرایطی امثال آقایی و محمدعلیپور چه زمانی میتوانند به بازی کردن امیدوار باشند؟
چاره چیست؟
البته که جوانگرایی برای باشگاههای ایرانی ضرورت دارد و آینده آنها را میسازد، اما رویه فعلی هم نمیتواند مفید باشد. اینکه شما جوانها را بگیرد، شش ماه یا یک سال به سکو بدوزید و بعد ناچارشان کنید از تیم بروند، تنها باعث میشود در مسیر رشد آنها وقفه به وجود بیاید. از سوی دیگر رقابت نزدیک در لیگ برتر هم مانع از آن میشود که بتوان به راحتی به جوانترها اعتماد کرد. بنابراین شاید تنها راه چاره باقیمانده این باشد که باشگاهی مثل پرسپولیس بعد از جذب بازیکنان جوان، با آنها قراردادهای طولانیمدت ببندد و بعد به صورت قرضی به تیمهای دیگر واگذارشان کند. در این شرایط بازیکنان جوان میتوانند به جایی بروند که بیشتر بازی کنند و بعد از کسب تجربه به باشگاه بزرگتر برگردند.
بانک ورزش
دیدگاهتان را بنویسید