پائیز سال 1393 قرار بود سرمربی تیم ملی امید شود. مردی که گرچه در پرسپولیس توقعات را برآورده نکرد اما با سپاهان اصفهان خوش درخشید. ستاره سابق دیناموزاگرب که با راپیدوین به مقام نایب قهرمانی جام برندگان جام اروپا در سال ۱۹۸۵ نیز رسیده بود و با هدایت تیم ملی کرواسی در اروپا اسم و رسمی داشت، مشتاق بود به حسرت تقریباً نیم قرنه حضور تیم ملی امید ایران در المپیک خاتمه دهد اما ...
چقدر فوتبال ایران «اما» دارد. «اما» وزارت ورزش و جوانان او را فاقد صلاحیت نشستن روی نیمکت امیدها تشخیص داد. به صورت رسمی اعلام نشد اما نمی شد رازی تا این اندازه بزرگ را زیر فرش یا توی کشوهای ده قفل و هزار کلید اداری قایم کرد.
رسانه ها نوشتند که او «دائم الخمر» بوده. واژه ای که آدم را یاد تلو تلو خوردن بازیگران فیلمفارسی های عصر سیاه و سفید می اندازد. آنها که که گرچه «راست» می گفتند اما «کج» راه می رفتند و به در و دیوار می خوردند و پهن کوچه و خیابان می شدند.
زلاتو کرانچار از دور اتوکشیده و مرتب نشان می داد. خوش پوش و بدون اضافه وزن. دوربین ها هم تصویری از تلوتلو خوردن یا پرت و پلاگویی معمول مست جماعت از او ثبت نکرده بودند. ولی حالا متهم بود که سراغ خمره می رود و آنقدر لب تر می کند که دائم الخمر می شود.
علی رغبتی عضو کمیسیون مربیان خارجی در تماس تلفنی ای که با برنامه نود داشت مدعی شد که زلاتکو کرانچار در تمرینات و زمین فوتبال مشروبات الکلی مصرف کرده که این خلاف قوانین فوتبال و البته موازین شرعی در ایران است. وقتی عادل فردوسی پور سماجت کرد و مدرک خواست، رغبتی جواب داد:« بله ما مدارکی داریم که ایشان در رختکن و زمان تمرین الکل مصرف کرده اند».
دیدگاهتان را بنویسید