شاید یکی از مهمترین عوامل مخالفت قاطع برانکو با بازگشت رامین رضاییان به پرسپولیس، رضایت او از وضعیت حسین ماهینی در ترکیب اصلی سرخپوشان بوده باشد. بدون تعارف باید اذعان کرد از نقطه نظر معادلات فنی و فوتبالی، رضاییان یک مدافع کنار استاندارد است که از سطح کاملا بالاتری نسبت به ماهینی سود میبرد. با این وجود برانکو سر دوراهی او و ماهینی، ترجیح داد به مدافع بوشهری رأی بدهد و کار را با آقای شماره13 پیش ببرد. مسلما بخشی از این تصمیم مربوط به مسائل انضباطی و مشکلاتی است که رامین ابتدای فصل ایجاد کرد؛ با این حال از نظر فنی هم برانکو استدلالهایی برای اعتماد به ماهینی دارد.
ایمنی بالاتر در دفاع
واقعیت آن است که تعلق خاطر رضاییان به فوتبال تهاجمی و مشارکت در حملات، همانقدر که میتواند مفید و سودبخش باشد، خطرناک هم هست. به هر حال پست او حضور در خط دفاعی است و ترک بیمحابای این منطقه، میتواند عواقبی داشته باشد. اگرچه رامین یک مدافع پرقدرت است که با دوندگی بالای 10کیلومتر در هر مسابقه سعی میکند به طور همزمان دفاع و حمله را پوشش بدهد اما گاهی عنان کار از دست او خارج میشد. حتی اوایل فصل گذشته هم شنیده میشد برانکو بیمیل نیست از رضاییان یک خط جلوتر استفاده کند اما بسته بودن دست او در پیدا کردن یک گزینه مناسب برای دفاع راست، پروفسور را از اجرای این ایده محروم کرد.
یک مثال
رامین رضاییان که اصولا خواص تهاجمیاش به ویژگیهای تدافعیاش میچربد، فصل گذشته روی دریافت چند گل مقصر بود که از آن جمله میتوان به تکگل تیم نفت تهران در بازی رفت اشاره کرد. با این وجود واضحترین مثال از غفلت رامین در مسائل دفاعی، به بازی برگشت با تراکتورسازی مربوط میشود؛ جایی که او یک توپ حیاتی را در نیمه زمین تراکتور لو داد تا تبریزیها از جای خالیاش نفوذ کنند. در نهایت مدافعان پرسپولیس ناچار شدند در یک منطقه مهم خطا کنند که ضربه حاصله را تراکتوریها به گل تبدیل کردند. برانکو عقیده دارد تیمش جلوی زمین آنقدر عنصر خلاق دارد که گرههای تهاجمی را باز کنند؛ بنابراین پرسپولیس بیشتر به یک مدافع راست محتاط و متخصص در امور دفاعی نیازمند است. شاید مجموعه این مسائل بوده که باعث شده او در برابر مساله بازگشت رامین به تیم، تا این حد مقاومت به خرج بدهد.
دیدگاهتان را بنویسید