در چند روز گذشته خبرهای زیادی در مورد مذاکره مدیران پرسپولیس با خالد شفیعی شنیده شد. مدافعی که فصل گذشته در زمان حضور تونی در تراکتور نقش یک مدافع نیمکتنشین را بازی میکرد و پس از حضور قلعهنویی بود که او توانست خود را تا حدودی به ترکیب اصلی برساند.
اما آنچه که باعث میشود اطمینان پیدا کنیم مدافعی مانند خالد شفیعی نمیتواند جز گزینههای برانکو باشد، استیل بازی شفیعی است. مدافع تراکتور اساسا هیچ پتانسیلی در زمینه بازیسازی ندارد و در واقع تنها نقش یک مدافع قدرتی را میتواند بازی کند. نقشی که در تیم برانکو جایی ندارد. برانکو در فصل گذشته سید جلال حسینی و در فصل آینده به احتمال فراوان بنگر را به همین دلیل از لیست خود خارج میکند.
پرسپولیس مدل برانکو نشان داد علاقه فراوانی به بازی رو به بالا دارد و در سیستم مد نظر برانکو مدافعین میانی علاوه بر بازیسازی باید تا میانههای زمین بالا بیایند تا فشار و پرس از بالاترین نقطه ممکن بر حریف وارد شود.
در چنین شرایط داشتن مدافعین سرعتی و باهوش که علاوه بر توان حمل توپ، توان رقابت با مهاجمین سرعتی حریف در کورسهای سی و چهل متری را دارند بسیار حیاتی است.
این در حالی است که خالد شفیعی مانند سید جلال حسینی و بنگر هیچ کدام از این فاکتورها را ندارد. ضعفی که پرسپولیس را فصل گذشته بسیار آزار داد و مربی مانند برانکو بدون شک ترکیب تیمش را تنها با مدافعینی منطبق با چنین سیستمی وارد لیگ میکند.
دیدگاهتان را بنویسید