این موضوع، در واقع یک پیشینه دارد که با خواندن این گزارش میتوانید از همه ابعاد ماجرا سر دربیاورید.
اطمینان از برد
شاید این موضوع یکی از مهمترین دلایل نایبقهرمانی پرسپولیس باشد. پیش از بازی، تکتک بازیکنان و اعضای تیم طوری رفتار میکردند که انگار به صورت قطعی از قهرمانی تیمشان مطمئن هستند. جدا از مصاحبههای عجیبی که صورت گرفت، بازیکنان پرسپولیس در مواجهه با دوستان خود نیز فقط صحبت از قهرمانی میکردند و این موضوع کمی متفاوت از رفتار حرفهای است به خصوص که پرسپولیسیها برای قهرمان شدن جدا از نتیجه بازی استقلال خوزستان - ذوبآهن، باید حداقل با حساب 3 بر صفر راهآهن یزدان را شکست میدادند و از کسب چنین برد پرگلی کاملاً مطمئن بودند.
استرس برانکو
این موضوع را همه بازیکنان تیم اذعان میکنند. از صبح روز دوشنبه که بازیکنان پرسپولیس برای ریکاوری به زمین درفشیفر رفتند تا عصر روز جمعه که قرار بود بازی انجام شود، استرس در چهره برانکو هویدا بود. این استرس باعث میشد برانکو گاهی از کوره دررفته و رفتارهای بعضاً عجیبی بروز میداد. استرس او به خندههای عصبی و عصبانیت لحظهای بدل شد و بازیکنان با درک این شرایط، با تمرکز بیشتری تمرین میکردند تا مبادا دغدغههای سرمربی را بیشتر کنند. این استرس در نهایت کار دست پرسپولیس داد.
ماجرای گلرها
این داستان را در شماره قبلی روزنامه به صورت کامل توضیح دادیم. تا ظهر بازی نیز مشخص نبود از بین سوشا مکانی و الکساندر لوبانف، کدامیک درون دروازه میایستد. برانکو به هیچکدام از این دو گلر اطمینان نداشت و در نهایت تصمیمش را گرفت تا لوبانف را بازی بدهد. ماجرای گلرها، یک گل به خودی دیگر درون دروازه پرسپولیس بود که توسط برانکو رقم خورد.
شوک به تیم
سرخپوشان دستور داشتند در 10 دقیقه ابتدایی بازی، به صورت کامل صاحب توپ و میدان باشند و حملاتشان قرار بود از سمت راست، جایی که رامین رضاییان از پشت و فرشاد احمدزاده از کانال اضافه میشد، پیریزی شود و سپس با ارسالهای زیاد، به فکر گلزنی باشند اما وقتی وارد زمین شدند، شوکه شدند. این راهآهن یزدان بود که در همان دقایق ابتدایی توپ و زمین را در اختیار گرفت و برخلاف انتظار سرمربی پرسپولیس، به سمت دروازه سرخپوشان حرکت کرد. این اتفاق، تعجب بازیکنان را در پی داشت و به نوعی تمرکزشان را به هم ریخت. در آن دقایق، استرس قهرمانی از یک سو و بازی مقابل چشم بیش از 100 هزار نفر از طرف دیگر، بازیکنان را آزار میداد. همین اتفاق باعث شد پرسپولیس تا اواخر نیمه اول نتواند به خوبی تمرکز خود را به بازی اختصاص بدهد.
ترکیب شگفتانگیز
در روز بازی با نفت تهران که پرسپولیس با حساب 2 بر صفر بازنده شد، یک موضوع ساده وجود داشت؛ اینکه در مقابل تیمهای متراکم در خط دفاع، برخی بازیکنان سرعتی پرسپولیس که نیاز به فضا دارند، نمیتوانند عملکرد جالبی داشته باشند و به جای آنها باید از بازیکنان تکنیکی با قدرت برتری در مصافهای یک به یک استفاده میشد. راهآهن یزدان دقیقاً شکل بازی نفت را تقلید کرد و توانست با از بین بردن فضاها، دو مهاجم پرسپولیس را کاملاً بیکار کند. در این شرایط به نظر میرسید برانکو زودتر به احمد نوراللهی بازی بدهد ولی نوراللهی تا دقیقه 78 روی نیمکت بود. وقتی به زمین آمد، توانست گل دوم را به ثمر برساند و با چند پاس دیگر، تیم پرسپولیس را بالا نگه دارد. استرس، تمرکز برانکو را نیز در آن شرایط گرفته بود تا تعویضهایش را با تأخیر انجام دهد. این اتفاق، یکی دیگر از دلایل ناکامی سرخپوشان به شمار میرفت.
شادی بیموقع
مسئله بعدی، شادی گل بیموقع هواداران پرسپولیس بود. برانکو دو روز قبل از بازی با راهآهن یزدان به بازیکنانش هشدار داده بود رفتار حرفهای داشته باشند و اصلاً به بازیهای دیگر به خصوص دیدار استقلال خوزستان - ذوبآهن و البته صبای قم - استقلال فکر نکنند. بعد از رسانهای شدن خواسته برانکو، رسانههای نزدیک به باشگاه از هوادارانی که قرار است به ورزشگاه آزادی بروند، درخواست کردند نسبت به اتفاقات سایر بازیها، کاملاً بیتفاوت باشند اما در دقیقه 28 بازیهای همزمان، صبای قم توانست دروازه استقلال را باز کند که در این لحظه هواداران پرسپولیس شروع کردند به شادی و تمرکز بازیکنان به نوعی به هم ریخت. یکی از بازیکنان پرسپولیس به ما گفت: «در آن لحظه فکر کردیم ذوبآهن توانسته دروازه استقلال خوزستان را باز کند و به همین خاطر از شدت خوشحالی بازی را رها کردیم چون اگر ذوبآهن گل میزد، ما حتی با یک مساوی هم قهرمان میشدیم.» آن شادی گل بیموقع که توسط بوقچیهای پرسپولیس مدیریت میشد، باعث افت بازی پرسپولیس بود. بازیکنان در پایان نیمه اول و در رختکن متوجه ماجرا شدند، آن هم در حالی که استقلالیها گل خورده را نیز جبران کرده بودند!
آمار اشتباه
در اواسط نیمه دوم استقلال خوزستان توانست دو بار دروازه ذوبآهن را باز کند و در این شرایط، پرسپولیس حداقل به 4 گل زده احتیاج داشت. این موضوع را نیمکتنشینان پرسپولیس متوجه شده بودند اما در یک اقدام نهچندان صحیح، از اعلام نتیجه آن بازی به تیم اجتناب کردند که اگر این اتفاق رخ میداد، بازیکنان برای زدن گلهای بیشتر، با هیجان و شور بالاتری به کار ادامه میدادند. اوضاع تا جایی پیش رفت که وقتی رامین رضاییان پنالتی خود را به گل تبدیل کرد چون فکرش را نمیکرد تیم اهوازی با چنین نتیجهای از حریفش جلو افتاده باشد، شادی گل معروف رونالدویی را انجام داد. بعد از بازی، پرسپولیسیها میگفتند کاش موضوع گلهای استقلال خوزستان را زودتر به تیم انتقال میدادیم. هرچه بود، لیگ پانزدهم تمام شد و پرسپولیس به قهرمانی نرسید.
دیدگاهتان را بنویسید