علی کفاشیان بعد از دو دوره که بر صندلی ریاست فدراسیون فوتبال تکه کرده، تجربیات بسیار خوبی را به دست آورده و خیلی ها معتقد هستند که چنین تجربیاتی به سادگی به دست نمی آید. کفاشیان در این سال ها هرچقدر که در ابتدای کارش با فضای فوتبال ناآشنا بود، امروز دارای یک شناخت خوب و حتی ارتباطات بین المللی حائز اهمیت است.طبیعتا هر مدیری سال های سال اگر در یک سمتی حضور داشته باشد از یک سری تجربیات مفیدی در آن حوزه بهره مند می شود.
قلعه نویی مربی باسابقه فوتبال کشورمان هم می گوید "لیاقت کفاشیان با توجه به مدیریت هایی که داشته شاید در آن زمان برای ریاست وزارت ورزش بهتر از فدراسیون فوتبال بود؛ اما زمانی که ما او را در فوتبال وارد کردیم، مدیر سوزی یا حتی مدیرکُشی کردیم؛ حالا بعد از هفت سال که او تجربه به دست آورده و جایگاهی در ای اف سی پیدا کرده است، اگر ما او را رد کنیم، باز هم مرگ فوتبال است. ما افراد اهل فن، بر اساس مطالعه نمی آوریم و بدون مطالعه رد می کنیم؛ همچنین زیرساخت ها بسیار ضعیف است."
حرف قلعه نویی درست است چرا امثال کفاشیان در فوتبال وارد می شوند؟ و حالا چرا می روند؟ دست آورد چنین انتخاب هایی در طول سالیان سال برای فوتبال ما چه بوده است؟ شاید برای همین است که قلعه نویی می گوید: ما برنامه ای را که برای ورزش و فوتبال باید داشته باشیم را نداشتیم؛ آمدن مدیران روی برنامه نیست و رفتن آنها بدتر است.
اینکه برنامه محوری چندان در فضای مدیریتی ما جا نیافتاده است بحثی کاملا پیچیده است. اصولا نگاه بعضی از مدیران ما به برنامه ریزی نگاهی عمیق نیست و اساسا چندان باوری به برنامه ریزی ندارند.در چنین شرایطی که رئیس بودن در اولویت است تا مدیر بودن حضور کفاشیان و یا افرادی خارج از حوزه فوتبال هم در مدیریت کلان فوتبال جای تعجب ندارد.
قلعه نویی می گوید که کفاشیان بعد از دو دوره و حدودا هشت سال با فوتبال آشنا شده و در ای اف سی کرسی هایی را به دست آورده می خواهند او را کنار بگذارند.
به نظر نگارنده هر شخصی که الزاما مدیر هم لازم نیست باشد در جایگاهی مثل ریاست فدراسیون فوتبال قرار گیرد به صورت خودکار بعد از این همه سال هم ارتباطات پیدا می کند و هم با فضا حتی اگر خودش هم نخواهد، آشنا خواهد شد. اما بحث برنامه محوری که آقای قلعه نویی مطرح کرد، مسئله ای بسیار مهم است. هم اکنون اقای کفاشیان برای دو دوره رئیس فدراسیون فوتبال بوده است و این موقعیت را داشته که دو برنامه استراتژیک بلند مدت و به طبع آن چندین برنامه کوتاه مدت را برای رسیدن به اهداف تعیین شده و چشم انداز برنامه های بلند مدت خود داشته باشد.
با توجه به اجرای این برنامه ها و فرصتی که کفاشیان در فدراسیون فوتبال داشته، فوتبال کشورمان نسبت به قبل از دوره آقای کفاشیان چند درصد رشد کرده؟ ایا میزان رشد با هزینه های صرف شده یا منطق مدیریت قابل دفاع هست یا خیر؟ البته جواب این سئوال ها در قالب یک یادداشت رسانه ای نمی گنجد.
اما همین مسئله ای که اقای قلعه نویی بیان داشت مبنی بر عدم برنامه پذیری در فضای ورزشی و فوتبالی ما ، می تواند گویای این مسئله باشد که اساسا فدراسیون فوتبال ایران چقدر برنامه محور بوده است.
به هر صورت حضور کفاشیان در صورتی که تاثیری چشمگیر برای فوتبال کشور داشته باشد، هیچ ایرادی ندارد حتی چنانچه او حضور هم نداشته باشد باز هم می تواند به عنوان یک مشاور زبده از تجربیات خود به مدیران جدید کمک کند.
حضور کفاشیان در فوتبال کشورمان در شرایط فعلی قطعا مفید است اما او زمان لازم هم برای اجرای برنامه های خود داشته و نتایج آن هم مشخص است، البته این نکته را هم باید مد نظر قرار داد که واقعا جایگزین کفاشیان می تواند از کفاشیان بهتر باشد یا خیر؟
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید