داوری در فوتبال ایران کار بسیار دشواری است چرا که همیشه سوتهای داوران با اعتراضهایی از سوی اهالی فوتبال روبرو بوده است. بازیکنان، مربیان، هواداران و حتی مدیران عامل باشگاهها پس از اشتباهاتی که داوران انجام میدهند بلافاصله نسبت به آنها موضع میگیرند و در برخی مواقع با الفاظ و توهینهایی هم روبرو میشوند.
در این بین اما داوران صحبت از عشق و علاقه به این موضوع میکنند و تنها راه بقایشان در قضاوت را دوست داشتن داوری میدانند. یکی از داوران با تجربه و بینالمللی کشورمان محسن ترکی است که با 6 بار قضاوت در دربی تهران رکورددار سوت زدن در بازی دو تیم استقلال و پرسپولیس است.
در روزهای پایانی سال به سراغ این داور باتجربه رفتیم تا هم در مورد زندگی شخصی و هم مشکلات داوری با او هم کلام شویم. ترکی به خاطره تلخی اشاره کرد که هنوز قصد بازگو کردن آن را ندارد و گفت که میخواهد پس از خداحافظی از قضاوت این خاطره را بیان کند.
گفتوگوی با محسن ترکی را در زیر میخوانید:
سال 94 برای محسن ترکی چگونه گذشت؟
سال بدی نبود. البته تا حدودی در این سال از زندگی ورزشی فاصله گرفتم و به تحصیل ادامه دادم. خودم از سالی که گذشت راضی هستم. در مقطع دکتری در رشته مدیریت ورزشی در دانشگاه آزاد مشهد ادامه تحصیل میدهم. وقت بیشتری امسال برای ادامه تحصیلم گذاشتم و سعی کردم در کنار آن ورزش حرفهای را هم ترک نکنم.
از لحاظ داوری چگونه بود؟
در عرصه بین الملل خدا را شکر تمامی قضاوت هایی که چه در مسابقات ملی و چه باشگاهی از طرف کنفدراسیون فوتبال آسیا و فیفا به عهده من گذاشته شد به خوبی از عهده آنها برآمدم و در عرصه مسابقات داخلی هم که به نظر کارشناسان داوری به عنوان داو برتر نیم فصل انتخاب شدم.
داوران در کشور ما درآمد خوبی ندارند. با این موضوع چگونه کنار میآیید؟
درست است داوری در فوتبال ما حرفهای نیست. اگر بحثی در مورد مسائل مالی میشود به اختلاف دستمزدها برمیگردد وگرنه تمام داوران شغل خوبی دارند و از آن طریق زندگی خود را میگذرانند و داوری را به صورت تفننی انجام میدهند. این سطح اختلاف دستمزد از لحاظ شخصیتی خوب نیست و میتواند خطرناک هم باشد. اگر در جامعه هم میزان اختلاف سطح بین مردم زیاد باشد قطعا بزهکاریهایی وجود خواهد داشت. در فوتبال هم اینگونه خواهد بود. نمیشود عدهای میلیاردی از این فوتبال درآمد داشته باشند و عدهای شرایط سختی را دنبال کنند.
با وجود این موضوع اما داوران کار خود را دنبال میکنند.
بله این موضوع به خاطر عشق و علاقه است. شاید برخیها بگویند با این دستمزد کم چه دلیلی دارد که داوران قضاوت میکنند و شاید صفتهایی را هم به داوران نسبت دهند. شاید برخیها هم بگویند مسائل فساد که در مورد داوران گفته میشود درست است چرا که دیوانگی میدانند با این دستمزدهای کم داوران به کارشان ادامه دهند. اما هیچ کسی به این مسئله فکر نمیکند که داوران به خاطر عشق و علاقهشان این کار را انجام میدهند. حتی روزی اگر برسد که بگویند داوران رایگان قضاوت کنند مطمئن باشید که داوران این کار را انجام خواهند داد.
از حضور در قضاوت پشیمان نیستید؟
به هیچ عنوان. مواقعی هست که به عنوان داور نه تنها یک مسابقه را قضاوت می کنیم بلکه باید یک شهر و یا حتی یک کشور را مدیریت کنیم که این موضوع بسیار لذت بخش است. من عاشقانه این کار را انتخاب کردم. در دوران راهنمایی علاقه داشتم که کارهای مدیریتی انجام دهم. اگر امروز هم میگویم به یکی از آرزوهایم که تحصیل در رشته مدیریت است، رسیدم به خاطر عشق و علاقه به این موضوع است. من فوتبالیست سطح پایینی نبودم و همبازی سیدعلی موسوی در مشهد بودم. من، سخندان، قهرمانی و سیدعلی موسوی در یک سطح از فوتبال بازی میکردیم. در آن مقطع پولهایی که هم اکنون به بازیکنان میدهند، نبود اما فقط علاقه ما باعث شد که به سمت داوری بیاییم. به ما گفتند که باید بین داوری و فوتبال یک موضوع را انتخاب کنید و ما هم نسبت به عشق و علاقهای که داشتیم داوری را انتخاب کردیم و الان هم اصلا پشیمان نیستم حتی وقتی برای مدتی آن را کنار میگذاریم مریض میشویم و احساس کمبود در زندگی میکنیم.
اولین قضاوت شما در چه دیداری بود؟
اولین بازی که سوت زدم در سال 1368 بود. در سن 16 سالگی که در کلاسهای داوری شرکت کرده بودم و در جریان همان کلاسها به خاطر اینکه استعداد لازم را داشتیم به ما ابلاغ دادند که قضاوت کنیم. فکر میکنم اولین بازی هم که قضاوت کردم در رده سنی جوانان بود که به خاطر اینکه پیش از بازی ابومسلم یا منتخب مشهد بود جمعیت زیادی هم در ورزشگاه تختی مشهد حضور داشتند.
محسن ترکی برای خودش زمانی را مشخص کرده که تا کی به قضاوت ادامه دهد؟
در ورزش حرفهای هیچ چیز دست خودمان نیست. سعی میکنم تا زمانی که بتوانم مثمرثمر باشم و به فوتبال کشورم کمک کنم فعالیت خودم را در داوری ادامه دهم. تصمیم من شخصی نیست که اگر اینگونه بود یکی دو سال گذشته داوری را رها میکردم چرا که به حدی رسیدم که فشار زیادی روی من بود. پس از اتفاقاتی که برای محسن قهرمانی افتاد چندین پیشکسوت با من صحبت کردند و دلایلی را برای ادامه فعالیتم آوردند. من در همان موقع به نشانه اعتراض 5-6 ماه قضاوت نکردم و همان موضوع باعث شد به لحاظ بدنی تحلیل بروم و در یکی دو تست فیفا نتوانستم موفق باشم. شاید از این موضوع صدمه دیدم. پیشکسوتانی با من صحبت کردند و گفتند که حضورم میتواند مؤثر باشد و شاید جوانانی در کنار این مسئله تربیت شوند. هماکنون هم میگویم هر لحظه فکر کنم حضورم نمیتواند تاثیر مثبتی داشته باشد بدون درنگ و خیلی راحت خواهم رفت. به لحاظ قانونی فیفا سن را برای داوران برداشته است و داور تا زمانی که بتواند در تستهای آمادگی جسمانی موفق باشد میتواند قضاوت کند. همیشه به خاطر منافع داوری کشورمان از منافع شخصی خود گذشتهام. 3-4 سالی است که در استان مشهد بحث استعدادیابی را به همراه سخندان راه انداختیم و هدفم فقط کمک به داوری است.
دیدگاهتان را بنویسید