100238

من مجید نامجو مطلق هست

باز هم یکی از سرمایه های فوتبال ایران روی تخت بیمارستان افتاد حالش هم که وخیم گزارش شده؛ پس حالا وقت به اشتراک گذاشتن عکس های مشترک است.

فصل لایک گیری، موسم «من و منصورخان را کجا می برید». فرصت «وا منصور اه، وا پدر استقلالاه». تازه یادمان افتاده که فلانی پدر استقلال بود.

البته هنوز برای ساختن مستند «من منصور پورحیدری هستم» خیلی زود است اما مطالب و عکس ها و مصاحبه های منتشر نشده از منصورخان با تیترهای حماسی و هندی برای ویژه نامه ها از همین حالا در حال آماده شدن ا ست. یکسری کاربران همیشه در صحنه اینستاگرام و سایر شبکه های اجتماعی هم آمادگی خود را باری حضور پررنگ در کامنت های پست های مرتبط و نامرتبط اعلام کرده اند و فعلا ناسزاها را مرور می کنند تا بعدا کم نیاورند.

چرا کسی از زنده ها مستند نمی سازد؟ چرا هر سال، سال روزمرگ و تولد تختی، دهداری و حجازی همه به فکر ویژه نامه می افتیم؟ چرا وقتی زنده اند دو خط خبر زورمان می آید از آنها رد کنیم؟ چرا مرحوم هادی نوروزی تا وقتی مرحوم هادی نوروزی نشده بود، کمتر کسی می دانست شماره پیراهنش چند است؟

راستی، کسی از مجید نامجو مطلق خبری دارد؟ از رضا احدی، حسین کلانی، فرامرز ظلی، اکبر یوسفی، حسن شیرمحمدی، کامل انجینی، عدنان زاهدی، هاشم حیدری، مهدی ابطحی، اکبر استاداسدی، ناصر ابراهیمی، همایون شاهرخی، سیدعلی افتخاری و ... اصلا نصف اینها را کسی می شناسد؟ امروز اگر کاری به بازیکنان دیروز و امروز نداریم فردا عکس دو نفره از افراد رو کردیم، نکردیم یک شیر پاک خورده ای باید از همه اینها فیلم مستند بگیرد تا بعدا مجبور نشود برای ساخت مستند دست به دامان خانواده و همبازیان افراد شود با پروژه مقدس سازی را کلید بزند.

«من ناصر حجازی هستم:، »من هادی نورزی هستم»، «من منصور پورحیدری هستم»، «من مجید نامجو مطلق هستم»، «من همایون بهزادی هستم»، «من جلالی طالبی هستم».... من لایک می گیرم پس هستم!

دیدگاهتان را بنویسید