اقدام راهبردی گهرزمین برای مدیریت ریسک انرژی و تضمین استمرار تولید
دنیای معدن: در سالهای اخیر، انرژی برای صنایع معدنی و فولادی ایران از یک هزینه تولید به یکی از مهمترین ریسکهای عملیاتی تبدیل شده؛ ریسکی که میتواند ظرفیت تولید و درآمد شرکتها را تحت تأثیر قرار دهد.در این شرایط، خرید ۱۲.۵ درصد از سهام «گهر انرژی سیرجان» از سوی گهرزمین را باید نه یک سرمایهگذاری صرفاً مالی، بلکه اقدامی راهبردی برای مدیریت ریسک انرژی و تضمین استمرار تولید دانست.
به گزارش دنیای معدن، بر اساس اطلاعیه منتشرشده، ارزش این معامله ۴۰ هزار و ۵۷۰ میلیارد ریال بوده و گهرزمین پیش از این مالکیتی در شرکت مورد معامله نداشته است. نکته مهم تر اما هدف گذاری این سرمایه گذاری است، گهرزمین اعلام کرده این اقدام با هدف تأمین برق پایدار، اطمینان از تداوم تولید و جلوگیری از عدم النفع ناشی از محدودیت های انرژی انجام شده است. بر اساس ارزیابی کارشناسان رسمی دادگستری استان کرمان، ارزش ۱۲.۵ درصد سهام شرکت نیز همین میزان تعیین شده است.
اهمیت اقتصادی این تصمیم زمانی بیشتر آشکار می شود که بدانیم در صنایع معدنی، برق یکی از نهاده های تولید نیست؛ بلکه پیش شرط فعالیت مستمر بسیاری از واحدهای فرآوری و زنجیره معدن محسوب می شود. توقف یا کاهش تولید به دلیل محدودیت برق، هزینه ای فراتر از هزینه خرید برق ایجاد می کند. در چنین شرایطی، شرکت با کاهش تولید، از دست رفتن فرصت فروش، افزایش هزینه های ثابت سرشکن شده بر تولید، اختلال در برنامه حمل و نقل و زنجیره تأمین و در نهایت کاهش بهره وری مواجه می شود. به همین دلیل، «برق پایدار» برای یک شرکت معدنی می تواند ارزش اقتصادی بیشتری از قیمت اسمی هر کیلووات ساعت برق داشته باشد.
گهرزمین نیز به طور دقیق بر همین نقطه دست گذاشته است. طبق اعلام شرکت، با انجام این معامله حدود ۳۳ مگاوات برق پایدار به گهرزمین تخصیص خواهد یافت، ظرفیتی که هدف اصلی آن جلوگیری از عدم النفع تولید و ایجاد ثبات بیشتر در فعالیت های عملیاتی شرکت عنوان شده است.
از این منظر، معامله اخیر را می توان نشانه ای از تغییر پارادایم در مدیریت بنگاه های بزرگ معدنی دانست. در مدل سنتی، شرکت معدنی برق مورد نیاز خود را از شبکه دریافت می کرد و محدودیت های انرژی را به عنوان یک ریسک بیرونی می پذیرفت. اما تشدید ناترازی برق در سال های اخیر موجب شده شرکت های بزرگ به سمت سرمایه گذاری مستقیم یا غیرمستقیم در زیرساخت تولید و تأمین انرژی حرکت کنند. در این مدل، انرژی دیگر تنها یک نهاده خریدنی نیست، بلکه بخشی از زنجیره ارزش و دارایی راهبردی شرکت محسوب می شود.
این تغییر رویکرد برای گهرزمین از اهمیت مضاعفی برخوردار است، زیرا فعالیت های معدنی و صنعتی این شرکت در سیرجان در بستری انجام می شود که بخش قابل توجهی از اقتصاد منطقه به استمرار فعالیت صنایع معدنی وابسته است. بنابراین تأمین پایدار انرژی علاوه بر اثر مستقیم بر صورت های مالی شرکت، از منظر حفظ اشتغال، تداوم فعالیت زنجیره تأمین و ثبات اقتصادی منطقه نیز اهمیت دارد.
البته باید میان «مالکیت در شرکت تأمین برق» و «تأمین کامل انرژی» تفاوت قائل شد. خرید ۱۲.۵ درصد سهام به معنای استقلال کامل گهرزمین از شبکه برق یا رفع تمام ریسک های انرژی نیست. با این حال، تخصیص حدود ۳۳ مگاوات برق پایدار نشان می دهد این سرمایه گذاری تنها با هدف کسب بازده مالی انجام نشده و یک منفعت عملیاتی مشخص نیز برای خریدار ایجاد می کند.
از سوی دیگر، ساختار پرداخت معامله نیز قابل توجه است. مطابق توافق، ۳۰ درصد مبلغ معامله، معادل ۱۲ هزار و ۱۷۱ میلیارد ریال، به صورت نقدی پرداخت شده و مابقی طی ۱۸ ماه و در شش قسط با نرخ سود ماهانه ۲.۵ درصد پرداخت خواهد شد. این ساختار به شرکت اجازه می دهد ضمن دستیابی به یک دارایی راهبردی، فشار پرداخت یکجای کل مبلغ معامله را کاهش دهد، هرچند هزینه تأمین مالی بخش اقساط نیز باید در ارزیابی نهایی اقتصادی این سرمایه گذاری مورد توجه قرار گیرد.
در واقع، می توان ارزش این معامله را از دو زاویه سنجید، نخست، بازده مستقیم سرمایه گذاری در شرکت تأمین کننده برق و دوم، ارزش غیرمستقیم جلوگیری از توقف یا کاهش تولید گهرزمین. اگر سرمایه گذاری ۴۰ هزار و ۵۷۰ میلیارد ریالی بتواند حتی بخشی از خسارت ناشی از محدودیت برق و توقف تولید را حذف کند، بازده اقتصادی آن الزاماً در سود تقسیمی شرکت انرژی خلاصه نخواهد شد.
اقدام گهرزمین همچنین یک پیام مهم برای سایر شرکت های بزرگ زنجیره معدن و فولاد دارد و آن این است که در شرایط ناترازی انرژی، امنیت تأمین برق به اندازه تأمین سنگآهن، گندله، مواد اولیه و حمل و نقل اهمیت پیدا کرده است. از این منظر، رقابت آینده بنگاه های معدنی فقط بر سر افزایش ظرفیت تولید نخواهد بود، شرکتی که بتواند انرژی مورد نیاز خود را با ثبات و هزینه قابل پیش بینی تری تأمین کند، از مزیت رقابتی بیشتری برخوردار خواهد بود.
بنابراین، خرید ۱۲.۵ درصد از گهر انرژی سیرجان را می توان بیش از یک معامله سهامی، یک تصمیم برای خرید «امنیت تولید» دانست. در اقتصادی که ناترازی برق به یکی از محدودیت های اصلی تولید تبدیل شده، سرمایه گذاری در زیرساخت انرژی در عمل به بخشی از استراتژی بقا و توسعه بنگاه های بزرگ تبدیل شده است.
برای گهرزمین نیز ارزش واقعی این تصمیم در ماه ها و سال های آینده، نه فقط در ارزش سهام خریداری شده، بلکه در میزان برق پایدار تخصیص یافته، کاهش توقف تولید، حفظ ظرفیت عملیاتی و جلوگیری از عدم النفعی سنجیده خواهد شد که بدون این سرمایه گذاری ممکن بود متوجه شرکت و سهامداران آن شود.
دیدگاهتان را بنویسید