اول اینکه گمان نشود که مجازات اعدام میتواند موجب کاهش جرم شود، همچنان که این مجازات برای موادمخدر یا قتل هم لزوماً چنین نتیجهای نداشته است. زیرا اینگونه مجرمین برحسب عقلانیت و محاسبه سود و زیان تصمیم نمیگیرند و فرآیند تصمیمگیری آنان به نسبت متفاوت است. نکته دوم اینکه تشدید مجازات از حیث دیگری ممکن است قابل دفاع باشد.
بخشی از مجازات برای تشفی خاطر جامعه است، همچنان که در قتلعمد هم اگر اولیای دم رضایت دهند، حداکثر تا ١٠سال زندان برای قاتل تعیین میشود تا جامعه احساس ناامنی نکند. و از این نظر افزایش مجازات برای اسیدپاشی ضروری است. ولی اینکه آیا هر جرم حتی سنگینی را باید با مجازات اعدام همراه کرد، تبعات خاص خود را دارد که نباید از کنار آن گذشت. ولی مهمتر از اعدام مجرم، تأمین هزینههای درمان و زندگی قربانی اسیدپاشی است، که به نظر میرسد باید حداکثر هزینه ممکن را از مجرم گرفت و این هزینه از همه ثروت و حتی مستثنیات دین نیز اخذ شود. وقتی کسی کشته میشود، دیر یا زود خانواده و بازماندگان او، خود را با این وضعیت تطبیق میدهند، درحالی که قربانیان اسیدپاشی با بدترین بحران ممکن روبهرو و تمامی خانواده آنان نیز برای سالهای متمادی درگیر ماجرای وی میشوند. هزینههای درمان و دارو و نیز هزینههای اجتماعی و ارتباطی با دیگران بسیار سنگین است و مجرم باید در این هزینهها شریک شود، لذا باید نگرش جدیدی به این پدیده داشت. مطالعهای که درباره قربانیان اسیدپاشی صورت گرفته، نشاندهنده این وضعیت است. آخرین مورد آن خودکشی برادر یکی از مشهورترین قربانیان اسیدپاشی یعنی آمنه است.
به نظر میرسد که نگرش پیشنهاددهندگان طرحهای قانونی در زمینه جرم و مجازات بر اصول روشن و مستحکمی استوار نیست و به نوعی رفع کردن مسئولیت از دوش خود است، یک اصل در این طرحها دیده میشود و اینکه گویی که همه مشکلات را با جرم دانستن و تعیین حداکثر مجازات یعنی اعدام میتوان حل کرد!
888/888
دیدگاهتان را بنویسید