48036

حضرت آیت‌الله جوادی آملی: آغاز امور با یاد خدا چه اثراتی در زندگی دارد؟

(پایگاه بین المللی همکاری‌های خبری شیعه) - حضرت آیت‌الله العظمی جوادی آملی در درس تفسیر خود بیان کرد: در همه موارد تنها راه کمال انسان عبادت است. این عبادت کردن خدا قرنطینه‌ است. اینکه گفته می‌شود هر کار را با «بسم الله» شروع کنید یک ادب زندگی است، البته ثواب لفظی و عبادی دارد. این یک قرنطینه است اگر این کار حرام یا مکروه باشد که نمی‌توان گفت «خدایا به نام تو» این یک ایست بازرسی است، این یک راه بسیار خوبی برای مراقبت است.

به گزارش خبرنگار شفقنا (پایگاه بین‌المللی همکاری‌های خبری شیعه) حضرت آیت‌الله العظمی جوادی آملی در آغاز سلسله جلسات درس تفسیر خود در تفسیر آیات 1 تا 4 سوره «زمر» روز چهار شنبه، 2 مهر ماه، بیان کرد: سوره مبارکه زمر که گاهی از آن به عنوان سوره غرف می‌شود به شهادت محتوی آن در مکه نازل شده است چرا که محتوای این سوره حاکی از این است که مسائل فقهی و بخشی از مسائل حقوقی خاص در آن مطرح نیست و قسمت مهم مطالب این سوره اصول دین است یعنی توحید، وحی و نبوت و خطوط کلی اخلاق است. آغاز این کتاب درباره عظمت وحی الهی است خداوند فرمود این کتاب چه تفصیلی باشد که از آن به صورت تنزیل عنوان می‌شود چه به صورت اجمال باشد که از آن به عنوان انزال عنوان می‌شود به هر حال مبدا نزول این کتاب ذات اقدس اله است، منتهای آن قلب رسول اکرم است، خود این کتاب به حق نازل شده است.

وی افزود: «باء» در کلمه «بالحق» در آیه دوم یا ملابسه یا مصاحبه است ولی به هر تقدیر ادبیات عرب آن قدرت را ندارد که بخواهد معارف وحیانی را بیان کند به همین خاطر گاهی نیاز بود برای تبیین معارف دینی از قرائن دیگر در کلام استفاده شود تا این معارف تا حدودی فهمانده شود. یکی از آن موارد در همین کلمه «بالحق» است، چرا که در اینجا معنای این کلمه این است که گوهر قرآن حق است، آغاز و انتهای آن حق است، ظاهر و باطن قرآن حق است در حالی که به هیچ وجه معانی وضع شده برای «باء» قابلیت تفهیم این معانی را ندارند. بلکه آن چیزی که برای اینجا مطرح است بالاتر از ملابسه یا مصاحبه است. مانند همان چیزی که خداوند در مورد خلقت آسمان‌ها و زمین بیان می‌کند که ما خلقت را با حق و حقیقت آفریدیم.

آیت‌الله جوادی آملی اظهار کرد: این کتاب که از مبدا آن یعنی ذات باری تعالی تا منتهای آن یعنی قلب پیامبر نازل شده است نزول آن به شکل نزول باران یعنی انداختن از آسمان به زمین نبوده است بلکه به صورت آویختن بوده است یعنی ما قرآن را به قلب پیامبر آویختیم. به همین خاطر است که می‌شود «حبل متین» و زمانی که حبل متین شد هر کسی با قرآن در ارتباط باشد با حبل متین در ارتباط است لذا متزلزل نمی‌شود و می‌تواند از این طناب الهی بالا برود. همان طور که در روایات متعدد ثقلین آمده است یک طرف این طناب به دست خداوند است و زمانی که این گونه باشد این طناب گسستنی نیست و حق محض و زوال ناپذیر است.

وی افزود: خداوند در آیه اول این این سوره « تَنْزِیلُ الْکِتَابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِیزِ الْحَکِیمِ» در بیان ابتدا و انتهای قرآن کریم است. یعنی از طرف خدا به قلب پیامبر(ص) انداخته شد و همان چیز از دو لبان مبارک حضرت رسول(ص) به دست ما رسید. وقتی ذات اقدس اله این کتاب را به عنوان عزیز و حکیم تحکیم کرد پس این کتاب عزیز و حکیم خواهد بود، از طرفی دیگر کلام متکلم عزیز،‌ عزیز خواهد بود کتاب،‌کتاب عزیز، عزیز خواهد بود. عزیز در اینجا به معنای فاتح نیست عزت در اینجا به معنای نفوذ ناپذیری است، انسانی که بیگانه نتواند در او نفوذ کند عزیز است، بنابراین چون نفوذ ناپذیر است پیروز است نه اینکه معنای عزیز بخواهد پیروزی باشد. علاوه بر این کتاب ذات اقدس اله حکیم است خود او نیز حکیم خواهد بود. حکمت در قرآن کریم به معنای فلسفه نیست بلکه هم حکمت عملی است هم حکمتی نظری یعنی هم فقه هم فلسفه. خدای حکیم وقتی درس می‌دهد درس حکمت می‌دهد.

این مرجع تقلید اظهار کرد: این آیات مبدا فاعلی بود اما در مورد مبدا قابلی نیز در جای دیگر می‌فرماید: «انا انزلنا الیک»، اما فرمود تو پایان راه نیستی بلکه بین راهی هستی، ما با بشر اگر بخواهیم حرف بزنیم سه جور حرف می‌زنیم، یا بلا واسطه یا با واسطه فرشته یا به واسطه یک انسان با بشر حرف می‌زنیم. اینکه فرمود « أَنزَلْنَا إِلَیْکَ الذِّکْرَ لِتُبَیِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَیْهِمْ »معلوم می‌شود که پایان راه این کتاب جامعه بشری است و قلب پیامبر(ص) یک منزلگاه و بین راه است. بنابراین این طور نیست که وحی بر قلب پیامبر(ص) نازل شود و قطع شود و از آن به بعد حرف حضرت به ما برسد بلکه از آنجا به بعد نیز ادامه راه است.

وی ادامه داد: بعد از اینکه خداوند در آیه دوم اشاره به حق بودن انزال کتاب می‌کند سخن از عبادت و عبادت مخلصانه می‌کند: « إِنَّا أَنْزَلْنَا إِلَیْکَ الْکِتَابَ بِالْحَقِّ فَاعْبُدِ اللَّهَ مُخْلِصًا لَهُ الدِّینَ» در اینجا و بسیاری دیگر از آیات قرآن سخن از «فَاعْبُدِ» است و این تفریع که فرمود: «فَاعْبُدِ» معلوم می‌شود که هر کاری که ذات اقدس اله انجام می‌دهد برای کمال انسان است و آنچه موجب کمال انسان است عبادت خداوند است. این فای «فَاعْبُدِ» فقط در اینجا نیست در آیات دیگری از قرآن نیز این مطلب بیان شده است هر جا سخن از این است که ما اگر کاری کردیم برای این بود که شما کامل شوید. خدای سبحان برای چیزی کار نمی‌کند نه جهان را خلق کرد که سودی ببرد یا جودی بکند. بر اساس سخن امام جواد او اگر بدهد هم بخشنده است اگر ندهد هم بخشنده است، وصف او از راه فعل به دست نمی‌آید بر خلاف انسان و دیگران. خدا چون خیر محض است از خیر محض چیزی جز نیکویی سر نمی‌زند و این طور نیست که خدا ناقص است و برای رفع این نقص خیر می‌کند.

آیت‌الله جوادی آملی تصریح کرد: در همه موارد تنها راه کمال انسان عبادت است هر سخن از فیض الهی است، فرمود خدا را عبادت کنید. این عبادت کردن خدا قرنطینه‌ است. اینکه گفته می‌شود هر کار را با «بسم الله» شروع کنید این یک ادب زندگی است، البته ثواب لفظی و عبادی دارد. این یک قرنطینه است اگر این کار حرام یا مکروه باشد که نمی‌توان گفت «خدایا به نام تو» این یک ایست بازرسی است، این یک راه بسیار خوبی برای مراقبت است. اینکه کمال به همراه عبادت است به این علت است که کمال انسان در تقرب به خداوند است و تقرب به خداوند با عبادت حاصل می‌شود.

وی افزود: خداوند در ادامه آیه دوم به نحوه عبادت اشاره می‌کند و می‌فرماید خدا را خالصانه عبادت کنید. فرمود ما دین یک دست و خالص به شما دادیم شما هم حداقل عبادت خالصانه و یک دست داشته باشید. در مورد اخلاص و خالص کردن دو دسته آیات در قرآن کریم است یکی اینکه کسی کار خوب انجام می‌دهد، عبادت خالص دارد که این کف عبادت است، دسته دیگر آن است که مخلص است و غیر از خدا نمی‌اندیشد که این برای مخلصین است و برای تعداد اندکی از بندگان خداست.

انتهای پیام

دیدگاهتان را بنویسید