عکس مسافر خوش شانس / نجات از هوایپما و اتوبوس شعله ور
سقوط هـواپیمای مـسافـربـری ایران ۱۴۰ مرگ تلخ ۳۹ مسافر بیگناه را بهدنبال داشت اما این همه ماجرا نبود، چرا که این حادثه، حاشیههایی به همراه داشت که هر چند برای عدهای شبیه یک معجزه و شیرین بود اما برای برخی دیگر چیزی جز غم و اندوه بهدنبال نداشت.
زن و شوهر جوان خوششانسترین مسافران هواپیمای ایران 140 بودند. اولا از سقوط هواپیما جان سالم به در بردهاند و دوما کمترین میزان آسیبدیدگی را دارند. محمد عابدزاده دانشجوی دکتری مدیریت صنعتی دانشگاه تبریز به همراه همسرش مریم رهنما مسافر پرواز ناتمام 5915شده بودند.
مرد جوان دستهایش سوخته و بانداژ شده است و روی یکی از تختها در راهرو بهداری ارتش به امان خدا رها شده و میگوید یکبار جستی ملخک 2بار جستی ملخک... او پیش از این هم از حادثه هولناک دیگری جان سالم به در برده بود. محمد عابدزاده تندتند حرف میزند. میگوید: همه اتفاقها 30ثانیه بیشتر طول نکشید.
حالا احساس میکنم خدا من را دوست دارد. اصلا قرار نبود با این پرواز برویم مریم دوست داشت برود و به خانوادهاش سر بزند. تا 12شب بلیت نداشتیم اسمهایمان را داخل لیست انتظار نوشته بودیم. تا اگر جا خالی شد با ما تماس بگیرند. صبح ساعت 6 اطلاع دادند که جای خالی هست ما هم ساعت هفت و نیم فرودگاه بودیم. مثل همیشه که پروازها تأخیر دارد ما هم 45دقیقهای معطل شدیم.
بالاخره ساعت هشت و ربع سوار هواپیما شدیم. داخل هواپیما یک عالمه بچه بود و این هواپیماها چون کوچک هستند اصلا فضای استانداردی ندارند صندلیها و مسافرها چفت هم قرار دارند انگار که مسافرها توی حلق هم نشستهاند! او ادامه میدهد:مریم داشت با گوشی موبایلش بازی میکرد. صدای مکالمات کاپیتان با برج مراقبت را میشنیدم و بعد هم که خدا برکت بدهد به صدای وحشتناک ملخهای موتور هواپیما که واقعا گوشخراش و وحشتناک هستند. هواپیما یک نیم دور چرخید روی باند تا در مسیر تیک آف قرار بگیرد.
نجات از اتوبوس شعلهور
حالا محمد انگار که بخواهد فیلم سینمایی تعریف کند. چشمهایش را تنگ کرده و تند تند حرف میزند. میگوید: بار دومم است که از مرگ فرار میکنم. نخستین بار سال 84بود آن وقتها دانشجوی کارشناسی ارشد بودم از طبس به تهران میآمدم که در محور طبس یک دفعه اسکانیا بهدلیل سرعت زیاد و جریان همان باکهای اضافه و اتصالی در سیستم برق آتش گرفت. با باک اتوبوس 2 وجب بیشتر فاصله نداشتم.
اتوبوس چپ شد و همه مسافرها روی هم ریختند. همین که بهخودم آمدم و توانستم حرکت کنم از پنجره شکسته و از لابهلای شیشه خردهها خودم را به بیرون پرتاب کردم. هنوز پایم به زمین جفت و جور نشده بود که یکدفعه اتوبوس آتش گرفت. شانس آوردم که زود خودم را به بیرون پرتاب کردم. در آن حادثه تعدادی از مسافرهای اتوبوس جزغاله شدند. تا مدتها خودم هم باورم نمیشد که زنده مانده باشم.
مرد جوان ادامه میدهد: در سقوط هواپیما هم وقتی هواپیما از روی باند بلند شد، خلبان یک چیزهایی به برج مراقبت گفت، یک دقیقه بیشتر طول نکشید. من منتظر بودم که پرنده آهنی دور بزند اما همچنان به سمت کرج پرواز میکرد. یکی از موتورها از کار افتاده بود. برای حرفم دلیل دارم.
صدای ملخ ایران 140خیلی زیاد و گوشخراش است. از پنجره میدیدم که یکی از ملخها یعنی درست ملخ سمت راست کار نمیکرد. هواپیما زیاد اوج نگرفت. یکهو صداهای نامفهوم و برخورد به گوشم رسید. نه من و نه هیچ کدام از مسافرها نمیدانستیم چه اتفاقی افتاده است. پرنده آهنی با دیوار بتونی برخورد کرده بود. بال سمت راست جدا شده بود. بوی تند مواد سوختی فضا را پر کرده بود.
هواپیما یکهو آتش گرفت. مسافرها زنده بودند. به مریم گفتم بلند شو و خودم کمربندهای ایمنی را باز کردم. یکی از مسافرها از همان شکاف ایجاد شده بیرون پرید. اول همسرم را به بیرون فرستادم. بعد هم خودم بیرون آمدم. داخل کابین داغ بود صدای گریه بچه را میشنیدم اما کاری از دستم برنمیآمد. از بالای شکاف به پایین پریدم تازه داخل کابین آتش گرفته بود. بوی دود و سوختنی میآمد تا خودم را به پایین پرتاب کنم دستم و بخشی از صورتم سوخت. یاد خودم افتادم همان روزی که تصادف کردم سرعت عملم باعث شد زنده بمانم.
فریاد میزدم و میگفتم که از اطراف هواپیما دور شوید. من و مریم با هم شروع به دویدن به سمت فنسها کردیم که یکدفعه پرنده آهنی با صدای وحشتناکی منفجر شد. بهخودم که آمدم 2 نفر دکتر در حال پانسمان زخمهایم بودند. باورم نمیشد خدا یکبار دیگر به من شانس زندگی کردن داده باشد. من بار دیگر فرصت زندگی دارم و حالا دوبرابر بهتر زندگی خواهم کرد.
دیدگاهتان را بنویسید