عکس/کلکسیون کاکتوسهای دنیا در بام یک خانه ایرانی
یک زن و شوهر پزشک با پرورش بیش از 10 هزار کاکتوس از 1300 گونه بر بام خانه خود کلکسیونی زیبا و شگفتانگیز را پدید آوردهاند.
هر قدر هم مسئولان فضای سبز و محیط زیست برای توسعه شهر برنامه بچینند و در سراشیبی راهکارها مشغول باشند، هنوز هم قدرت گروههای مردمی حرف اول را میزند، این را میتوان از بام سبز همین خانه در تبریز فهمید. اینجا خانه یک زوج خلاق و خوش ذوق است که تنها یک ساختمان با معماری بیروح و یکنواخت نیست. پلههای خانه بعد از چهار طبقه ما را به بام سبزی هدایت میکند که پر از روح زندگی است. کلکسیونی از کاکتوسهای مختلف اینجا جمع شده و هر طرف که سر میچرخانی گونهای متفاوتتر چشمک میزند. کاکتوسهای اینجا تنها همان پیش فرض همیشگی از این گیاه نیست، همانی که فقط خار است و خار. کاکتوسهای بام این خانه با گلهای رنگارنگ و زنده تمام تصور و پیش فرضهای قبلی را از بین میبرد. عاطفه مجتهدی دکترای زبان انگلیسی که مدیر گروه رفتگران طبیعت آذربایجانشرقی است، همراه با همسر خود این مجموعه را اینطور با نظم چیدهاند. ولی بیشتر بار رسیدگی به این مجموعه بر عهده «محمدعلی سرابچیان» همسر اوست. این مجموعه شامل هزار و 300 گونه و بیش از 10 هزار کاکتوس است. سرابچیان که به عنوان فوق تخصص غدد یکی از پزشکان مشهور تبریزی است. در پاسخ به اینکه ایده جمع
آوری این مجموعه از کجا آمد، میگوید: از همان دوران کودکی به باغداری و گل و گیاه علاقه داشتم و پس از ازدواج با همسرم که به کاکتوس علاقه داشت من هم با کاکتوس آشنا شدم و از سال 77 آغاز به نگهداری از این گیاه کردیم که در واقع همین آغاز کلکسیونداری ما بود. وی ادامه میدهد: کاکتوس گیاه خوبی در برابر شرایط محیطی مختلف است که به دلیل رشد کم، آبیاری کم، عدم نیازمندی به توجه و رسیدگی مداوم، نگهداری از آن سهلتر بود. این مجموعهدار تبریزی در پاسخ به اینکه با وجود مشغله کاری فراوان چطور به این شکل منظم و مرتب از اینجا نگهداری میکند، میگوید: اگر علاقه و شوق باشد آدمی هر کاری میتواند انجام دهد چرا که هر روز ما خیلی ساعات پرت در زندگی داریم. من هر روز صبح یک ساعت برای اینجا وقت میگذارم و روزهای تعطیل هم با این کاکتوسها سپری میکنم. سرابچیان توضیح میدهد: ارتباط با گل و گیاه آرامش خاصی به آدم میدهد که تا کسی خود این ارتباط را نداشته باشد، نمیتوان آن را توصیف کرد. من هر قدر هم که خسته باشم با کمی اینجا بودن خستگیام در میرود و احساس انرژی مضاعف میکنم و حتی این انرژی را به بیمارانم هم انتقال میدهم. او در پاسخ به
اینکه چطور این ارتباط با گیاهان را حفظ میکند، میگوید: این رابطه حتما قرار نیست از طریق کلام شکل بگیرد. گلها خودشان وقتی میبینند کسی هست که با محبت با آنها رفتار میکند، این را به خوبی احساس میکنند. این فعال زیست محیطی که از اعضای گروه رفتگران طبیعت آذربایجان شرقی هم هست، ادامه میدهد: متاسفانه مشکل کمبود فضای سبز در تبریز بحثی اساسی است. در زمان درختکاری همه میآیند و درخت میکارند و آمار میدهند ولی در زمان نگهداری بهای کافی به این گیاهان داده نمیشود. سرابچیان تاکید میکند: متاسفانه هر روز پروژههای بزرگ عمرانی در تبریز افتتاح میشود ولی برای فضای سبز اینها توجه چندانی نمیشود. مثلا همین پروژه عتیق را در نظر بگیرید. با وجود اینکه پروژهای مجهز است ولی چیزی از فضای سبز در آن دیده نمیشود یا خیلی کم است. در این بین عاطفه مجتهدی، استاد دانشگاه تبریز هم میگوید: پدرم آدم اهل طبیعت بود که یکی از مکانهایی که خیلی مرا میبرد، گلخانه بود. هر سال برای خرید گل برای کاشتن در باغچه خانه به این گلخانهها سر میزدیم. او ادامه میدهد: در همین رفت و آمدها بود که چند کاکتوس خریدم و بعد از ازدواج هم این گلدانها را
به خانه کوچک خود بردم. از طرفی هم همسرم علاقمند به گل و گیاه بود و پاتوق ما همین رفتن به گلخانهها شده بود. مجتهدی میگوید: الان ولی همسرم بیشتر برای رسیدگی به گلها وقت میگذارد و به بحث تقویت و آفتشان رسیدگی میکند. با خنده میگوید: ما فقط برای تماشا میرویم. مدیر گروه رفتگران طبیعت آذربایجان شرقی ادامه میدهد: در بین بیماران همسرم، افراد صعبالعلاج زیادی هستند که اینها با محیط پر از مرگ و میر در بیمارستان تلفیق میشود و روحیه یک پزشک را تخریب میکند ولی خوشبختانه همسرم به علت ارتباطی که با گلها دارد و حتی نماز خود را هم در بام سبز خانه میخواند، روحیه خود را حفظ کرده و انرژیهای منفی ساطع شده از اطراف نمیتواند تاثیری در روحیهاش بگذارد. مجتهدی با تاکید بر اینکه کاکتوس گیاه خوبی برای زندگیهای آپارتمانی امروز است، یادآور میشود: خیلیها با دیدن مجموعه ما علاقمند به نگهداری گل و گیاه شدهاند ولی زندگیهای آپارتمانی امروزی در متراژهای کوچک این امکان که هر کسی باغچه داشته باشد را نمیدهد ولی چون کاکتوس رشد کندی دارد هر کسی میتواند از آن نگهداری کند. شاید خیلیها در همین شهر کلکسیون گیاه فراهم کرده باشند
ولی به حتم چیزی که این بام سبز را متفاوتتر میکند، همین نظم و ترتیب زیبایی است که هر بینندهای را مبهوت میکند. تبریز درخت ندارد و اصلا شهری سبز نیست. شاید در سالهای اخیر با دهنکجی ِ بیشتر این خیابانهای بیدار و درخت، برخی نهادها به تکاپوی کاشت نهال افتادهاند ولی با تمام اینها هنوز هم رنگ غالب ِشهر سرخی کوههاست. با این وجود شاید هنوز هم بتوان از نقش گروههای مردمی و یاری از آنها برای توسعه و سبزتر کردن شهر استفاده کرد.
دیدگاهتان را بنویسید