واحدهای فولادسازی بسیاری در کشور در مدار تولید قرار دارند و واحدهای جدید بسیاری نیز در مسیر تولید قرار گرفتهاند؛ صنعتی که نشان از توسعه آن در دهههای پیشرو دیده میشود.
اما در یک چشمانداز کلان آنچه در این صنعت باید مورد توجه جدی قرار گیرد، پیش رفتن به سمت و سوی تولید فولادهای ویژه و پیشرفتهتر است. اما در واحدهای موجود در کشور و همچنین واحدهایی که قرار است وارد مدار شوند نشانی از فولادهای خاص و ویژه دیده نمیشود. این در حالی است که با توجه به فناوریهای نوینی مانند نانو و محصولات تازهای مثل کامپوزیتها، رسیدن به افقهای تولید فولاد به شکلی که هماکنون در کشور ما تولید میشود و همچنان واحدهای مشابه دیگری که در حال افزوده شدن است، باید دید آیا در یک بازه بلندمدت میتواند همراه با توجیه باشد یا خیر؟ با توجه به چشمانداز فولاد در کشور و آینده آن، این صنعت نیازمند ارتباط بیشتر با مراکز تخصصی است. این در حالی است که حوزهها و واحدهای مختلف در صنعت فولاد بسیار جزیرهای عمل میکنند یا ارتباط مستمر و منظمی بین نظام دانشگاهی با واحدهای فولادی در کشور وجود ندارد. از اینرو اگر به عملکرد واحدهای مختلف فولادی نگاهی داشته باشیم درخواهیم یافت در زمینه مطالعه و پژوهش هریک از این مراکز مسیرهای جداگانهای را طی کردهاند و این جزیرهای عمل کردن نمیتواند زمینهساز پیشرفت فولاد قلمداد شود. با توجه به چنین مسیری میطلبد که مراکزی در واحدهای فولادی ایجاد شود که بهطور تخصصی در زمینه فولاد به مطالعه و پژوهش بپردازند. از اینرو، اگر بخواهیم به سمت فولادسازی آلیاژی و خاص برای ایجاد ارزشافزوده بیشتر برویم، ایجاد مراکز تخصصی فولاد و همچنین ارتباط مراکز تولیدی فولاد با دانشگاهها یک ضرورت بهشمار میرود زیرا در کل چرخه فولادسازی، نقطهای که بحث فناوری و تحقیق و توسعه را در این صنعت مطرح میکند، در حقیقت همان فولادهای آلیاژی است.
دیدگاهتان را بنویسید